Tranen over mijn wangen

Eerder terug dan gedacht, later dan gehoopt. Anders dan gepland, zeggen wij: ‘Welkom thuis’

Ik lees de tweet van Anne Solveig en de eerste traan druppelt over mijn wang. De tranen die allang achter mijn ogen branden. Als ik al verdrietig word als ik denk aan het verdriet van de nabestaanden, hoe is het dan wel niet in het echt. Want wat gaan zij voor een tijd tegemoet…?

Als een klap krijg je het nieuws dat je geliefde is neergestort. Je krijgt nog een klap als je hoort dat het geen ongeluk was. Klap 3: komt het lichaam wel naar Nederland en wanneer? Op het moment dat de eerste kist uit het vliegtuig wordt gedragen, hoor je luid gesnik. Weer een klap. Maar je bent er nog niet. Nog maanden kan het duren voor bekend is welk lichaam van wie is, en dan moet je voor de bevestiging nog identificeren waar mogelijk. Pas dan volgt een echt afscheid van je nabestaanden. Hoe vaak dit door mijn hoofd is gegaan. Hoe vaak ik met kippenvel op mijn armen zat. Niemand, maar dan ook niemand verdient deze hel. Nee, zelfs niet de mensen die dit vliegtuig hebben neergehaald, aldus een getroffen Australische familie zo treffend.

Politiek, mijn interesse heeft er nooit echt gelegen. Natuurlijk weet ik wel min of meer hoe het zit met Oekraïne en Rusland, maar een expert ben ik alles behalve. Een oordeel vellen over de Oekraïners, de Russen en de separatisten: ik vind het lastig. Media is subjectief, kijk naar de man met het aapje. De foto die zo werd veroordeeld, terwijl die man daarna wél een kruisje sloeg. Maar dat stond niet op de foto. Ik ben me er van bewust dat wij niet half zien wat er speelt en dat er heel snel meningen worden gevormd. Hoe moeilijk vind ik het om te oordelen over mensen die al jaren in oorlog leven, die vechten voor (de rechten van) hun eigen geliefden. Ik probeer niet te oordelen en al helemaal niet na de tweet van Ellen Verbeek:

Ik kijk met Russische vriendin. Ze huilt en zegt: ” Bij jullie telt ieder mens.”

Wel las ik de ontelbare verhalen die de laatste dagen op social media verschenen. De brief aan Tessa, van haar ex-vriend. Zij die oorlogsrecht studeerde en de wereld wilde verbeteren, kwam om door… oorlog. De brief van een leerling aan Laurens, die samen met zijn vriendin Karlijn omkwam. Ik las de verhalen van mede-bloggers die hun baas, opdrachtgever, vriend van beste vriendin of tante waren verloren. Allen kregen ze een gezicht.

Ik las het allemaal met kippenvel op mijn armen. Maar vandaag kwamen de tranen. Door de tweet van Anne. Door het feit dat ons kleine landje zo groot is in met elkaar rouwen. In respect op brengen en een laatste groet brengen aan al deze slachtoffers. Indrukwekkend…

P.S. Al vraag ik me net als mede-tweep Suzanne Sue af: kunnen we niet altijd dit respect voor elkaar opbrengen vanaf nu? Dan zou er nog iets goeds uit deze hell voort komen…

  14 comments

  1. Diny   •  

    Lieve Laura, ik heb nog nergens op gereageerd, openlijk dan, denk dat ik er de woorden niet voor heb, heb niet de woorden die aandacht verdienen, maar zoals jij het schrijft….. dank je wel! Respectvol en raak…. dank je wel….ik sluit mij volledig bij je aan… voelt exact zo, dank je wel Laura…

  2. Laura   •  

    Ik lees nu die verhalen op het parool en ik hou het ook helemaal niet droog 🙁 ik kan er echt niet bij.

  3. Marcella   •  

    Wauwww Lau, mooi geschreven! Ik brak toen ik de emotionele reactie hoorde toen de eerste kist uit het vliegtuig kwam. Toen was het opeens zo echt echt echt. En keihard.

  4. Laura   •     Author

    @ Marcella: Ik kon door mijn werk dat deel niet live zien en was al ‘gewaarschuwd’ door mijn moeder, gelukkig. Pas na de tweet van Anne zag ik dat terug.

  5. De Zuinige Student   •  

    Wat heb je dit prachtig onder woorden gebracht.
    Ik ben al dagen diep geraakt door deze tragedie en heb het vanmiddag tijdens de indrukwekkende ceremonie niet droog gehouden.

  6. Nanda   •  

    Ja, zo is het precies. Mooi geschreven.

  7. Petra   •  

    Ik slik al dagen de tranen weg, maar ook ik kan het niet meer. Te veel verdriet, te dichtbij. Ik sluit me bij jou aan: konden we dit respect en saamhorigheidsgevoel maar vasthouden.

  8. Willemvk   •  

    Het was gistermiddag een indrukwekkende ceremonie. Ik heb het niet droog gehouden.

  9. Marieke   •  

    Die persoonlijke verhalen die meer en meer opduiken zijn inderdaad hartverscheurend. Mensen krijgen echt een gezicht. Ik vind het ook prachtig hoe Nederland dit gisteren heeft aangepakt, heel sober maar ongelofelijk respectvol.

  10. Anne Solveig   •  

    🙁 Ik vind het allemaal maar stom.

  11. Melissa   •  

    Ik kreeg een koude rilling bij het lezen, jij beschrijft perfect hoe ik alles ervaar. De onmacht, het verdriet, het besef dat mensen ons nu zelf nog meer oorlog gaan bezorgen. Het niet willen oordelen, toch oordelend.
    Die tweets zijn vreselijk om te lezen, welkom thuis aan elk lichaam, hopelijk duurt het geen maanden en weten vele familie’s gauw of hun kind/geliefde/er bij is..

  12. Sylvia   •  

    Vooral de brief van de ex van Tessa maakte indruk op me. En de beelden van de kisten die uit de vliegtuigen werden gedragen. Man, man, wat een ellende..

  13. Femke   •  

    Dit nieuws heeft me ook zo vreselijk hard geraakt – terwijl ik verder (‘gelukkig’) niemand kende die aan boord zat. Het had gewoon iedereen kunnen overkomen: gezellig op vakantie en dan…met één stomme beslissing…is het over. Vreselijk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *