Bootcamp babe

Laura & sportief = niet een combinatie die vaak samen wordt genoemd. Iets wat ooit echt wel anders was. En nu ook weer anders is. Ik ben namelijk aan het bootcampen geslagen.

Als klein meisje draaide bij ons thuis de week zo’n beetje om sport. Van mijn 4e tot mijn 17e deed ik – samen met broerlief – fanatiek aan fietscross. Elke dinsdag- en donderdagavond (later vervangen door een langere training op woensdagavond) stonden we bovenaan de startheuvel voor een training. Ook op zaterdagochtend waren we langs de baan te vinden voor een training. Op zondag was het dan tijd voor een wedstrijd. Het is niet dat ik goed was, integendeel. Ik denk dat de valangst er aardig in zat na die valpartij in Maassluis. Lig je ein-de-lijk eerste, ga je onderuit. Nummer twee over je heen en je enkel in je eigen spaken. Ik schijn daarna nooit meer zo hard te hebben gefietst. Maar hé, het was gezellig, er waren veel leuke jongens en ik bewoog tenminste.

Toen ik de 18 naderde, hield het enthousiasme op. Niet alleen omdat ik in de 18+ poule zou komen en het dan nog duidelijker zou worden dat ik niet echt snel was, maar ook omdat ik op zaterdag gewoon eens wilde stappen. Wat niet mocht als ik op zondag een wedstrijd had. Ik zette mijn mooie zwarte fiets, van mijn eigen zakgeld betaald, te koop en hing mijn helm in de wilgen. Stappen was het nieuwe sporten.

Eenmaal uit huis heb ik nog wat pogingen gedaan. Ik heb een flinke tijd recreatief gebadmintond, maar toen mijn vaste maatjes er mee op hielden, was het snel niet meer leuk. Regelmatig haalde ik voor een paar keer mijn skeelers tevoorschijn. Voor een paar keer. Ook valangst? Mijn Kinect is ook nog een tijdje mijn vriend geweest, van Your Shape kun je echte flinke spierpijn krijgen.

Maar daar hield mijn sportieve carrière een beetje op. De laatste acht/negen jaar heb ik niet echt echt gesport. De drempel werd ook steeds hoger. Ik had maar één trap nodig om hijgend bovenaan te komen. Ik heb regelmatig gedacht dat oma fitter was dan ik. Maar die omslag kwam niet. Met de nadruk op kwam.

Ik heb een vaste plek waar ik op zaterdag vaak fotografeer. Aan het einde van de straat is een speeleiland met houten huisjes, ideaal voor kinderfotografie. Genoeg schaduw, plekken om te schuilen bij regen en gewoon erg leuk voor kinderen. Eerder dit jaar kwam ik daar op zaterdagochtend en er lagen allemaal matjes, boomstammen, touwen. Niemand te zien. Ik vond het link: straks zouden de kindjes daar over struikelen. En dus legde ik alles netjes aan de kant. Amper klaar kwam er een groep mensen aangehold, het waren hun bootcamp spullen. Interessant dacht ik nog. Maar ik deed er niets mee.

Tot ik laatst bij Sabine aan het eten was. Haar man deed aan bootcampen, aan het eind van onze straat. Een van zijn vrienden was de instructeur. Binnen twee uur had ik een date met Sabine. En Maarten. Voor een proefles op donderdagavond. Ik keek er naar uit. En ik zag er tegenop. Die oefeningen zou ik vast wel overleven, maar dat hardlopen dat er toch echt bij hoort…? Als ik van één trap al ga hijgen…

Gelukkig bleek het een groep met veel beginners en was ik niet de enige kluns. Sterker nog: ik verbaasde mezelf. Op de steken na tijdens het hardlopen – ik ben druk aan het oefenen met mijn ademhaling – ging het best goed. Ook de oefeningen. Zelfs het opdrukken en het buikspierkwartier deed ik fanatiek mee. Ik heb een broertje dood aan buikspieroefeningen, maar laten we wel wezen: ik mag dan 9 kilo zijn afgevallen in 2012, er zitten er weer een paar aan. Allemaal op mijn buik. Tijd om te laten verdwijnen!

Na de eerste les had ik de smaak te pakken. Ik kocht een supersonische sport-outfit (ik ben verliefd op mijn knalroze New Balance-hardloopschoenen) en wist me na een lange dag bruiloft zelfs ‘s ochtends vroeg uit bed te slepen voor de tweede les. Mijn conditie is natuurlijk wel ver beneden peil en dus heb ik besloten om op thuiswerkdagen een keer wel achter mijn computer vandaan te komen en in de pauze een half uur te gaan hardlopen. Gisteren stond er 3,3 km op de teller, op naar de 5 km.

En op naar het volhouden. Niet zoals de skeelers die ik na een paar keer weer in de schuur zette. Of de Kinect die toch wel vaak stof aan het happen is. Op naar een strakke buik en een einde aan het hijg-tijdperk.

  4 comments

  1. Marieke   •  

    Goed bezig! Go you!!!

  2. Juudith   •  

    goed bezig zeg!!

  3. Paul   •  

    Klinkt goed Laura! Je hebt in elk geval een start gemaakt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *