2014: things that made my year

“Ik voel me alsof ik in een klein bootje ronddobber op een grote oceaan. Verdrinken zal ik niet, maar ik krijg wel steeds minder energie. En het einde is niet in zicht en dat voelt minstens net zo vervelend.”

Oké, het klinkt een beetje melodramatisch, maar zo voelde ik me ook toen ik dit gisteren tegen Ferry zei. Gelukkig is het één van de zeldzame momenten. Ik doe het eigenlijk behoorlijk goed sinds ik vorige maand boventallig werd verklaard. Ik ben vrolijk & ontspannen. Er valt letterlijk een last (en onzekerheid) van me af. Ik kan behoorlijk goed genieten van de tijd die ik heb. Ik ‘moet’ minder van mezelf dan ik had verwacht. Ferry & ik doen het verrassend goed, ook al zitten we meer op elkaars lip dan ons normaal lief zou zijn (we hebben allebei behoefte aan ruimte en tijd voor onszelf). Ik knuffel me rot met Boaz. Ik kom eindelijk toe aan series waar ik nooit tijd voor had. En bovenal ben ik trots dat ik – bij wie ruim twee jaar geleden een angststoornis werd geconstateerd – veel minder pieker dan ik had verwacht, ondanks dat dit mijn grootste angst ever was.

Toch merk ik na een paar weken thuiszitten ook wel de keerzijde. Het is simpelweg niet leuk om een afwijzing te krijgen n.a.v. een sollicitatiebrief. Omdat je profiel niet genoeg aansluit en als je dan belt krijg je echt niet meer te horen. Ik vergeet op zo’n moment ook even dat ik ook al een 1e gesprek heb gehad (hoewel ik niet denk dat dat hem wordt) en dat recruiters laaiend enthousiast zijn over mijn kennis (zijn ze dat niet altijd?). Maar de grootste keerzijde vind ik nog wel dat het gebrek aan ritme me stoort. Ik heb ritme & regelmaat dus kennelijk keihard nodig. Hoewel ik meer tijd heb dan toen ik werkte, komt er minder uit mijn handen. Steeds minder lijkt het wel. En dat maakt dat er dagen zijn dat ik me nutteloos voel. Zoals gisteren.

Alle jaaroverzichten die op blogs voorbij komen, helpen daarin ook niet echt. Want toen het 20 november was, en ik het vertrek-gesprek had met HR, leek 2015 nog zo ver weg. En 1 april (als ik de WW in ga bij geen baan) al helemaal. Nu iedereen terugblikt, kan ik er niet langer om heen: het is bijna 2015. En het wordt een spannend en waarschijnlijk ook energievretend jaar zodra ik een nieuwe baan heb.

Maar Laura zou Laura niet zijn als het glas niet half vol is. Want ook ik heb een tof jaar gehad, ondanks mijn ontslag. Ik had mooie mensen (en minder mooie, ja ook teleurstellingen spelen momenteel helaas een rol, dat terzijde) om me heen, beleefde geweldige momenten. Je zou het haast vergeten als het einde van het jaar zo bepaalt wordt door één gebeurtenis. En dus besloot ik vanmorgen draaiend in bed, dat ook hier een jaaroverzicht moest komen. Omdat het leven mooi is. Ook hier. Kijk je mee naar de dingen die mijn jaar maakten?

Boaz

Natuurlijk, Boaz kwam al in 2013 bij ons, 12 dagen voor de jaarwisseling. Maar pas echt leerde we hem kennen in 2014. Met al zijn streken, dezelfde eigenwijsheid als Ferry & ik (hondjes gaan dus echt op hun baasjes lijken), zijn lieve aandacht als hij merkt dat je niet lekker in je vel zit. De eindeloze wandelingen om je hoofd leeg te maken. De zorgen als hij ziek is (of zo slim is om een bot van 10 x 10 cm in te slikken). Het feit dat er altijd iemand is als je thuiskomt. En als je wakker word. Die je laat lachen als je aan het huilen bent. Een verrijking van ons leven! En zeg nu zelf, als je onderstaande foto’s ziet, dan wil je toch ook een hond?

2014-12-31_0001

Kreta

Sinds mijn 17e ging ik zonder mijn ouders op vakantie en alleen met mijn moeder weg was echt nog nooit gebeurd. Niet naar het buitenland en niet langer dan een weekendje weg. Ferry gaf zijn vakantie op voor de puppy-tijd, maar gunde mij wel een vakantie en dus ging ik op pad met mijn moeder. Naar Kreta, zes dagen lang. Lang genoeg als je met je moeder op pad bent, je kunt beter huiswaarts keren voor je elkaar de hersenen gaat inslaan. Wat snel kan gebeuren als je op elkaar lijkt. Toch waren het zes onvergetelijke dagen. Met mooie herinneringen & een toffe fotoserie als resultaat. Hieronder nog een kleine selectie.

2014-12-31_0002

Ibiza

Onverwacht bleken we toch ook nog met zijn tweeën naar het buitenland te gaan. In oktober bezochten we Ibiza, met dank aan een collega van Ferry die een dag van hem overnam. Zes dagen vol lekker (en duur!) eten, zalige cocktails, beter weer dan verwacht, relaxte mensen, mooie stranden… Mag ik terug? Check de foto’s en je snapt waarom.

2014-12-31_0003

Weg in eigen land

En als je dan toch nog genoeg dagen over hebt, waarom dan ook niet een weekje weg in eigen land extra? We besloten dat deze vakantie aan drie eisen moest voldoen: een mooi huisje met een moderne inrichting (Landal knapt steeds meer huisjes op), een omgeving waar we flink konden wandelen én een open haard? Het werd een week in Gelderland. Een week vol eten, niets doen, wandelen & visite van Sabine met haar zoontje Nick. Hoewel mijn ontslag me toen al boven het hoofd hing, kon ik meer ontspannen dan ik had verwacht. Als het aan mij ligt, plannen we dit jaar weer zo’n weekje in.

2014-12-31_0004

En verder…

Nog meer lichtpuntjes die jaar? Ja, enorm veel! Daarom een kleine selectie:

  • Onze nieuwe auto. Wat is het fijn om meer ruimte voor de hond te hebben én meer luxe. Wat minder pk, maar dat neem ik voor lief. Ferry mist ze af en toe nog.
  • De vriendschap met Sabine. Wat hebben we veel steun aan haar gehad dit jaar. En hoe rot ik me ook voel, ze maakt me altijd aan het lachen.
  • Memorabel: het jaarlijkse uitje met mijn vader, wat door ziek zijn een etentje later in het jaar werd. Op zo’n avond kan ik maanden teren!
  • Onze overige weekendjes weg, met als hoogtepunt een weekendje Bergen. Ook onze dag-en-nacht Haarlem deed ons goed.
  • Mijn lieve vriendinnetje Debbie die weer helemaal is opgeknapt na haar hartoperatie.
  • Elk nadeel heeft zijn voordeel: mijn MacBook Pro ging dood. En nu geniet ik dagelijks van mijn veel snellere en compactere MacBook Air. Dé aankoop van het jaar naast de auto.

Hoe ik naar 2015 kijk?

Als een spannend jaar. Waar kom ik straks te werken, doe ik dit met net zoveel plezier als bij Sanoma, mag ik eindelijk minder reistijd hebben, kan ik het goed combineren met mijn fotografie…? Een nieuwe baan heeft best veel haken en ogen, zeker als je zoals ik een top-CAO had. In sommige dingen zal ik moeten toevoegen. Als de baan leuk genoeg is doe ik dat met alle plezier! Ik hoop ook dat die baan voor 1 april komt, zodat mijn ontslagvergoeding gebruikt kan worden voor een woonkamerverbouwing. Ja, dan kan ik er elke dag nog met een glimlach aan terug denken. Lukt het niet voor 1 april dan hoeven we ons in elk geval financieel nog geen zorgen te maken.

Qua vakantie nog geen concrete plannen. Ferry’s vakantie is ingepland in september en in die drie weken gaan we dus op vakantie. Maar hoe lang en waarheen…? Dat hangt af van mijn eventuele baan, het aantal vrije dagen, de financiën. Vooralsnog stond Toscane op de planning, maar als we korter dan twee weken kunnen, wordt het misschien wel iets heel anders.

Goed voornemen is weer even op mijn eten te gaan letten, want thuis zitten draagt niet echt bij aan minder snoepen. Een giga-valkuil en dat merken mijn broeken. Dat wordt dus strenger voor mezelf zijn. Zodat ik deze zomer wel blij in mijn bikini aan het strand lig. Maar het grootste goede voornemen: geen energie meer stoppen in mensen die meer energie kosten. In mensen die je niet nemen zoals je bent en niet bij mijn (of ons) gevoel stil staan. Die mensen gaan figuurlijk met een vuurpijl de lucht in rond middernacht.

Hoe was jullie 2014, en hebben jullie nog goede voornemens voor 2015?

  3 comments

  1. Sabine   •  

    Mooi samengevat en hoe leuk dat kleine broer voorbij komt in je jaaroverzicht. En die vriendschap gaat uiteraard mee naar 2015!

  2. Juudith   •  

    Mooie terugblik, om het verliezen van je baan naar toch een jaar wat prachtig was! op naar 2015!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *