Broertjes onder elkaar

Eigenlijk is het best gemeen: je groeit acht weken op bij je moeder, met zeven broertjes en zusjes. En dan word je opeens door wildvreemden meegenomen in een handdoek in een ding dat auto heet en waar je misselijk van wordt. Tja, dat is het leven van een puppy.

Heel eerlijk: die wildvreemden zijn niet meer wildvreemd, en als één van de twee uit het werk komt, sta ik druk kwispelend bij de deur te wachten. Zo leuk vind ik het dat ze thuis zijn. De broertjes en zusjes lijken heel ver weg. Behalve gisteren. Toen mocht ik wandelen met mijn kleine broertje Tommy. Ik zeg klein, omdat hij 21 kilo is, waar ik al de 30 gepasseerd ben. Ik dacht dus dat ik hoog boven hem uit zo torenen, maar viel dat even tegen. Tommy is gewoon smaller gebouwd en heeft lichtere botten. Overigens ook een lichtere vacht en nog puppy-haren, die ik al kwijt ben.   Lees verder…

8 dingen die je nog niet over mij wist

Of misschien al wel. Maar ik heb hier zo lang al niets verteld – wist je dat ik inmiddels ruim een half jaar ben – dat ik het gewoon leuk vind. Dus leer nog een stukje Boaz kennen door deze leuke weetjes.

1. Ik ben geslaagd voor puppycursus
Volgens mij zijn mijn baasjes er maar al te blij mee: we zijn klaar met puppycursus. Ze hadden zich er enorm op verheugd, maar het viel een beetje tegen. Mijn lerares was elke keer te laat en dan had ik al 20 graspollen losgetrokken en was ik hyper van het wachten. Maar goed, de opdrachten deed ik wel altijd perfect. Omdat mijn baasjes de cursus elke keer een stap voor waren.

2. Ik ben net als mijn baasje een ambtenaar
Mijn grootste hobby? Lui doen & slapen. Dat heb ik van het baasje geleerd. Volgens het baasje heb ik mijn gesnurk echter van het bazinnetje. Ik schijn ook te piepen in mijn slaap, geen idee van wie ik dat heb. Maar als ik het doe, zeggen er altijd twee mensen heel vertederd “Aahhhhhhh”.

3. Ik ben een echt fotomodel
Voor wie deze blog niet standaard leest: we hebben een family-fotoshoot gedaan en ik was de hoofdrolspeler. Ik mocht rennen in de zandduinen en kreeg blokjes kaas en brokjes. Misschien wel de leukste dag van mijn leven. Oh nee, dat was de dag dat ik werd opgehaald, nu al weer bijna 4,5 maand geleden.   Lees verder…

Koosnaampjes?

Ze waren zo trots op de naam die ze voor me hadden bedacht. Boaz, want dat was stoer en die hoorde je zo lekker weinig. Grappig genoeg hoor ik die naam nog steeds erg weinig.

Hoeveel (bij)namen heb jij als volwassen vrouw/man? Ik durf te wedden dat ze bij jou op één hand te tellen zijn. Bij mij zijn ze nog niet op twee (enorm grote) poten te tellen. De keren dat ik Boaz word genoemd, zijn dan wel weer op twee poten te tellen.

Het begon al voor mijn geboorte. In Zuid-Afrika ontstond de naam Ananas. Why? Vast omdat er daar heel veel ananassen langs de kant van de weg lagen en het rijmde op Bo-az…? Ananas dus, met nog een variant: BoAnanaz. Niet alleen mijn baasje en bazinnetje kwamen al snel met nieuwe varianten, ook de collega’s van het bazinnetje. Boateng. Lijk ik ook maar enigszins op die voetballer? En Bowie. Alsof ik een homoseksuele zanger ben…Of het erger kan? Ja, inmiddels hebben ze thuis het walgelijke Boanus bedacht. Wat dan weer wordt gevolgd door Urbanus. Of wat dacht je van Boataz of Boasis? Of bo-ass? Ja, echt, uitgesproken in het Engels. Arme ik!   Lees verder…

Hoe ik het bazinnetje tot waanzin drijf

Ik ben een mannetje. En mannetjes zijn de baas. Af en toe. En daarmee maak ik het bazinnetje soms echt radeloos.

Dominantie. Ik hoor het woord regelmatig vallen thuis. Zeg guys, hebben jullie niet opgelet tijdens de puppycursus en het lezen van de diverse boeken? Dominantie bestaat niet, dat is achterhaald. Ik wil alleen af en toe de baas spelen. “Of het nu dominantie is of niet, we moeten dealen met zijn gedrag. We moeten hem opvoeden. De ene hond is angstig, de ander wil juist teveel zijn eigen stempel drukken”, hoor ik Laura zeggen. Ik ben duidelijk niet de eerste.

Laat ik even een situatie schetsen, zodat je snapt waarom ze soms zo radeloos van me wordt. Vrijdagmiddag uitlaattijd. We lopen via het bos – jeuh, ik mag weer los – richting de grasstrook en dan naar huis. Op het gras vind ik een heel dikke boomstronk. Waar ik niet mee kan lopen, maar wel op kan kauwen. En aangezien het schijnt dat die splinters niet goed zijn, leidt het bazinnetje me af. Ik krijg een snoepje als ik hem loslaat en tegelijkertijd lopen we verder. Dat werkt, want voor snoepjes doe ik alles.   Lees verder…

Mijn eerste puppycursus

Zaterdag had ik de eerste les van mijn puppycursus. En jeminee, ik moet er nu nog van bijkomen.

Als hond – ja, voor wie het niet doorhad, Boaz typt weer eens een blog in plaats van Laura – heb je eigenlijk weinig te zeggen over de invulling van je leven. Als je honger hebt, heb je pech. De baas beslist wanneer je mag eten. Ook loslopen mag alleen als de baas mijn riem los maakt. En als de beider bazen bedenken dat puppycursus een goed idee is dan moet ik dus gewoon.

Oh en niet omdat ik daar veel ga leren hoor. Want al tijdens de eerste theorieles – toen ik nog zalig thuis aan het slapen was – werd de baasjes medegedeeld dat de puppy’s weinig leren op de cursus. Te druk, te veel afleiding. Nee, de baasjes worden er opgevoed en wij zijn er als assistent. Zeg maar.

En dus ging ik vanmorgen mee als assistent. Mij verheugend op slechts één ding: andere hondjes. En het bleek een waar hondenparadijs. Zo’n 15 puppy’s. Van herder (ik ben fan!) tot Franse bulldog, van labradoodle tot doberman pincher. Van kleine dweiltjes waar ik de naam niet van weet tot rottweiler. Ik vond ze bijna allemaal even leuk en wilde zo graag naar ze toe dat ik mezelf bijna ophing. De instructrice was ook nog eens te laat dus ik kon lekker lang klieren.   Lees verder…