“Als je hoofd niet vast zat…”

Mijn moeder zei het vroeger regelmatig, en ook uit Ferry’s mond hoor ik het meer dan gemiddeld. Toegegeven: mijn geheugen laat me inderdaad regelmatig in de steek. En dat is voor mij én mijn omgeving niet altijd even handig…

Mijn geheugen is een raar iets. Ik vergeet dingen te snel en dan met name kleine tussendoordingetjes. Ferry die even zegt: “Lau, leg je er zo vlees uit.” Ik die wel ja zeg, maar ondertussen met andere dingen bezig is. Tien minuten later ben ik het vergeten en ‘s avonds is er geen vlees. Zo lek als een zeef, zou je denken…   Lees verder…

Een warme zomerdag en een gênant moment

Iedereen kent ze; gênante momenten. Ook ik. Gelukkig kan er later – soms snel, soms pas maanden later – wel om lachen. En waarom zou ik jullie niet laten ook lachen? Vanaf nu dus af en toe gênante momenten op deze blog.

Ik gaf het eerder al aan, naar de sauna gaan is 200% ontspannen voor mij. En zeker in de zomer, op warme dagen, dan ga ik graag. Tussen de sauna’s door lekker buiten zonnen en genieten van een verkoelend drankje. Echt een mini-vakantie. Behalve op die ene zomerdag…   Lees verder…

Het kleine meisje in de grote stad

Een stadsmens, ik ben het nooit geweest. Ik groeide op in een klein plaatsje in ‘t Gooi, in Huizen. Steden als Amsterdam kwam ik zelden. En als ik er kwam, vond ik het maar ‘vreemd’ en druk. Niet mijn ding!

De keren dat ik in Amsterdam ben geweest, zijn nog net niet op een hand te tellen. Maar vaak ben ik er ook niet geweest… Ja, ik ben er wel eens met Koninginnedag geweest en heb er ooit nog eens Koninginnenacht gevierd. En ja, ik had ooit een vriendje die daar naar alle rapmuziekwinkels wilde. En ook met Ferry ben ik er regelmatig wezen winkelen. Maar… het leek me gewoon nooit te liggen. Die drommen mensen in de Kalverstraat, de drukte en dan ben ik stiekem als dorpsmeisje toch bang dat er zakenrollers zijn. Alsof die er in Almere niet zijn…   Lees verder…

Een meer dan geslaagd etentje

Nu ik zo druk bezig ben mijn smaakpapillen te ontwikkelen, deel ik dat ook graag met de mensen om me heen. En zeker met de mensen die er in het verleden best ‘last’ van hebben gehad…

’Wat is dat voor een raar kind?’ Dat moeten mijn schoonouders op zijn minst hebben gedacht, toen ze me net leerde kennen. Want al de eerste keer dat ik bij ze kwam eten, had ik ‘eisen’ wat ik niet wilde. Of liever… wat ik wel wilde. Aardappelen, sperziebonen en tartaar. Meer at ik bijna niet. En ja, als je zelf een gezin hebt waarin alles wordt gegeten en waarvan de jongens heel wat wegbunkeren, dan moeten ze op zijn minst van mij hebben opgekeken.   Lees verder…

Toen was geluk heel gewoon

Terwijl ik me in de trein verveel en mijn jeugdfoto’s eens goed onderverdeel, ga ik weer terug in de tijd, terug in mijn jeugd. Niet de eerste keer en vast ook niet de laatste! Ik schijn het namelijk vaker te doen en wordt daar wel eens op gewezen. Geen idee of ik vaker dan gemiddeld terugkijk op mijn jongere jaren, maar ben er toch eens over na gaan denken…

Waarom kijk ik zo graag terug op mijn jeugd? En eigenlijk kan ik maar één reden bedenken: het was toen allemaal zo simpel. Nergens zag ik kwaad in, (bijna) alles was leuk. Zorgen? Natuurlijk maakte ik me wel eens ergens zorgen om (van een slecht tentamen tot familieperikelen), maar nooit om dingen die ik in de hand had. Altijd dingen die ik niet kon oplossen naar mijn idee en waar ik me dan ook niet mee bezig hield.

Mijn leven was duidelijk, alles was afgekaderd. Wel spelen in de speeltuin achter, maar alleen naar de overkant (de grote speeltuin) als je met je grote broer bent. En later: elke zaterdag om 03.00 uur thuis en altijd met minimaal twee mensen fietsen. Er waren regels en daar hield je je aan en zelf had je eigenlijk weinig voor het zeggen.   Lees verder…