The Flying Dutchman

Vandaag was het dan zover; Ferry mocht zijn verjaardagscadeau verzegelen. Om half tien zaten we in de auto – samen met zijn moeder die mee wilde kijken – richting Lelystad. Mooi weer, geen wolkje aan de lucht, dus goed uitzicht in elk geval.

Het begin en het eind legde ik vast op film en foto, lange leve multitasken. Ferry kwam stralend uit het vliegtuig, allicht het begin van een nieuwe, kostbare hobby. Enkele woorden die Ferry sprak toen hij uit het vliegtuig kwam? ‘Wat een unieke ervaring’, ‘Het begin was wel even onwennig’, ‘Ja, ik wil zeker nog een paar lessen nemen’, ‘Nu alleen nog een keer in een helikopter vliegen’, ‘We zijn over ons huis gevlogen’… Ik kan nog wel even doorgaan, net zoals Ferry in de auto enthousiast bleef vertellen over het vliegtuig, de instructeur, de vlucht en de handelingen.   Lees verder…

Het meisje dat niets lust

That’s me. Tot ergernis van vele mensen. “Je weet niet wat je mist.” Nee, dat klopt, dus ik kan het ook niet missen. Vervelend is het wel, Ferry kan nooit een lekker met me naar de Japanner o.i.d. Veel mensen denken echter dat ik helemaal niet uit eten kan. Dat is niet waar.

Geef mij maar een lekker stuk vlees (helaas, de biefstuk heb ik af moeten schaffen wegens gezondheidsproblemen), lekkere patatjes of aardappeltjes en Laura is gelukkig.

Toch vind ik het gewoon simpelweg onhandig. Hoe kunnen we ooit verre reizen maken als ik zo moeilijk blijf doen, waarom kan Ferry alleen met anderen naar de Japanner of de Thai. Ik heb besloten er maar aan te gaan wennen. Nee, ik ga niet meteen heet Thais eten, maar gewoon weer vaker proberen.   Lees verder…

Die ene vriend van de middelbare school

In 1997 kwamen we bij elkaar in de klas, 5 havo. Hij was het jaar daarvoor gezakt, door de Pfeiffer als je hem moet geloven. Hij was de pias en behoorde tot het populaire groepje. Ik was wat meer op de achtergrond en behoorde duidelijk niet tot de populaire groep. Toch werden we vriendjes…

Hoe hij mij zag? Hij herinnert me nog als het meisje dat op zaterdag – na haar werk bij de bakker – lekkere broodjes langs kwam brengen, ik herinner me dat niet meer. Ik herinner me nog wel de vele potjes Photoplay bij de kartbaan, waar hij toen werkte.

Inmiddels zijn we bijna 10 jaar in het bezit van ons havo-diploma. Contact is er nog steeds. En dat is best verwonderlijk, hij woont namelijk al jaren in Amerika. Eén keer zag ik hem in Nederland, toen hij een weekje terug was. We gingen uit eten en natuurlijk photoplayen. De laatste keer dat ik hem zag was in 2007, nota bene in Manhattan. Samen met Ferry en Melissa (zijn vrouw) hebben we ons een dag vermaakt; Central Park, Strawberry Field, Brooklyn Bridge en uit eten bij Jeckyll en Hyde. Top!   Lees verder…

Weg ouderlijk huis

Wees gerust, de kop van deze post klinkt wat dramatisch, maar zo erg is het nu ook weer niet…

21 jaar en 27 dagen. De tijd die ik heb doorgebracht in mijn ouderlijke huis aan de Kruin in Huizen. Oké, voor de mierenneukers onder ons, je mag de twee weken vakantie per jaar er ook nog aftrekken. Duidelijk mag zijn dat het een lange tijd was. Toch kostte het me geen moeite om daar weg te gaan. Wat wil je; ik was verliefd en Ferry had een eigen appartement. Makkelijke keuze toch?   Lees verder…

Meester Pierre

Inmiddels is het 15 jaar geleden dat ik de lagere school verliet. En dus ook al 15 jaar geleden dat ik slechts één jaar bij meester Pierre in de klas zat. Meester Pierre, de gitaarspelende tekenaar. Dat kleine, Indonesische mannetje dat – wat ik ook deed – nooit kwaad op mij kon worden.

Broerlief had al bij Pierre in de klas gezeten. Hij enthousiast, ouders enthousiast en ik dus ook enthousiast toen bleek dat ik groep 8 bij hem door mocht brengen. Met een grote klas (37 kinderen) kreeg hij aardig wat voor zijn kiezen. En ja, soms sprong hij even uit zijn vel, maar tien minuten later was het weer de vrolijke Pierre.

Pierre maakte indruk met zijn mooie naamtekeningen die je kreeg als je jarig was, zijn vrolijke gitaarspel en niet te vergeten de geweldige decors die hij maakte voor de afscheidsmusical, elk jaar weer. Maar bovenal maakte hij indruk door zijn humor en de gevoelens die hij – ook aan zijn leerlingen – toonde.   Lees verder…