Het weekend van de kapotte apparaten

Een ongeluk komt nooit alleen, dat bleek dit weekend maar weer. Dat de wasmachine de geest gaf, was tot daar aan toe, maar dat mijn geliefde camera na twee maanden en 12 dagen de geest gaf, dat raakte mij meer dan ik had verwacht…

Onze wasmachine, ik durf gerust te zeggen dat hij – mede door Ferry’s dagelijkse kazernekleding – bijna dagelijks draait. Ons oude bakkie leverde tot een jaar geleden ook trouwe dienst. Toen begon hij kuren te krijgen. Hij sloeg niet meer goed af. Maar ach, als dat alles was. Gewoon controleren of hij al half was afgeslagen (hij deed dan niets meer, maar je kreeg ook geen eindpiepje). Dat hij ooit zou overleden was ons duidelijk, en toen hij zaterdag opeens rare geluiden ging maken was ons duidelijk dat hij ongeneeslijk ziek was. En inderdaad, zaterdagavond deed ik een snelwas en meneer blies zijn laatste adem uit.   Lees verder…

Back in Holland (+ foto’s!)

En dan ben je weer terug in Nederland. Van hartje zomer (de laatste dagen hadden we weer mooi weer na alle mist) naar grijs en grauw. Of klinken we nu verwend?

De terugreis hakte er wat zwaarder in dan de heenweg. Dertien uur is best lang, maar je lichaam snapt het niet meer. ‘s Nachts zit je in het vliegtuig en kun je niet slapen, en kom je aan dan is het opeens middag. Gebroken! Wel My Sister’s Keeper gezien in het vliegtuig, en die wilde ik al graag zien. Tranen met tuiten. Niet tegen Ferry vertellen hoor, die lag namelijk te slapen en heeft een hekel aan mijn tranen.   Lees verder…

Fotogeniek Antelope Canyon

Inmiddels zijn we ruim een week onderweg, het ene na het andere hoogtepunt. Ferry verwoordde het vandaag goed: “Waar moeten we in godsnaam beginnen te vertellen als we thuis zijn? Het is allemaal zo fantastisch!” En vandaag is dus zo’n dag met nog zo’n hoogtepunt: de Antelope Canyon.

Gisteren hebben we 531 km gereden. Een heel eind, maar wel met voorbedachte rade. Vandaag hadden we om 11.00 uur een excursie en als we nu daar in de buurt sliepen, konden we ‘uitslapen’. Een hotel vinden in de buurt was even een uitdaging (zie vorige post), maar uiteindelijk lukte het. Wat betekende dat pas om 08.00 uur de wekker ging, zo’n anderhalf uur later dan normaal. Langzaam kleedden we ons aan en begeven ons naar het ontbijt. Een goede maaltijd gaat er in, zeker omdat we weten dat we pas laat zullen lunchen.

Lang had ik me op deze dag verheugd: we gingen op fotografentour in de Antelope Canyon. De Antelope Canyon is een kloof in het Lake Powell Navajo Tribal Park. Het is 120 meter lang en 20 meter diep. Het snelstromende water dat hier ooit door heen kwam, heeft een kleurrijke wereld gecreëerd tussen de twee zandwanden in. Afhankelijk van hoe hoog de zon staat, zul je hier verschillende kleurschakeringen vinden. Uniek om te fotograferen! En dus hadden we deze tour (die 2,5 uur doet i.p.v. de normale 1,5 uur) al lang van tevoren geboekt.   Lees verder…

Kermisfotografie

De laatste weken heb ik de smaak van het fotograferen echt weer te pakken. En onlangs bedacht ik ‘Wat kan ik allemaal nog meer fotograferen?’. De kermis kwam als eerst omhoog. Ik zocht op Google en ja hoor, eind mei pinksterkermis in Almere stad. En dus ging ik gisteren met Remo en Fred van fotocursus op pad.

Ik nam ons statief mee en Ferry vroeg: “Waar ga je die neerzetten als daar straks hordes mensen lopen?” Geen idee, maar ik zou wel een manier vinden. Erg creatief bleek ik er uiteindelijk niet voor te hoeven zijn, er liep hooguit 100 man op de kermis.

We kwamen aan bij licht, ook al was het al 21.00 uur. Remo en ik pakten meteen onze camera, Fred wachtte nog even zei hij. Uiteindelijk zou hij nooit zijn camera pakken, dat vond hij te risicovol met al dat jonge grut en gruis. Ik zag dat probleem niet zo en ging aan de slag.

Ik probeerde het een en ander uit en merkte al snel dat ik naar leuke mensen zocht. Het wordt me meer en meer duidelijk: mensbeeld is een van mijn specialiteiten en bovenal een van de dingen die ik het leukst vond. Ik zette een meisje op de foto wiens bilspleet niet iets te pontificaal aanwezig was met haar lage broek.   Lees verder…

Zo blij als een kind…

Dat was ik toen ik vanmorgen mijn camera na reparatie kon ophalen. En nog blijer was ik omdat Canon – ondanks dat de camera al bijna twee jaar oud is en ik geen aankoopbon meer had – het gratis had gemaakt. Een nieuw accucompartiment en nieuwe contactpunten ook nog eens. Goede service! Dacht ik…

Vanmiddag ging ik naar het Dolfinarium met Ferry. Voor het werk, maar zo voelt het dan natuurlijk niet. Foto’s volgen overigens nog. Maar goed, camera mee en schieten maar. En dat ging goed, zo’n 200 foto’s lang. Totdat…   Lees verder…