Briljant & vermoeiend

Soms vind ik mezelf best briljant. Zoals afgelopen zondag toen ik, al schoonmakend met een Glorix-doekje in mijn hand, weer eens een Eureka-moment had. En meteen de boel wilde laten om me er vol op te storten. Soms, zoals op dat moment, vind ik mezelf niet alleen briljant, maar ook vermoeiend.

Voor diegenen die het nog niet door hadden en/of hier pas lezen: tussen mijn oren lijkt het zo’n 18 uur per dag door te gaan. Mijn piekergedrag valt de laatste tijd gelukkig behoorlijk mee, maar ik heb zo’n grote ideeënbox bovenin mijn hoofd waar zo nu en dan een lampje aanspringt.   Lees verder…

Energiegevend

Ik heb er te weinig tijd voor tegenwoordig. Jammer, want het is zo leuk. Aan de slag met een ‘moodboard’ & dan lekker vrij mijn gang gaan. Toch had ik er gisteren weer één: een portfolioshoot.

Toen ik net startte met fotograferen, was alles leuk. Elke fotoshoot was naar eigen idee, met mensen die ik kenden én bovenal leuk vond. “Jaimy, ik heb zin in een herfstshoot, ga je mee?” “Rianne, durf je het aan in de kou?”

Dat werd even anders toen ik voor het echie ging fotograferen. Ik ben niet kritisch en veeleisend naar mensen, maar geloof me als ik zeg dat ik soms ook niet-leuke mensen voor de camera heb.   Lees verder…

Wat in mijn hoofd zit…

… zit zeker niet in mijn kont. Alles wat ik bedenk, wat ik wil, moet meteen. Na ja, de dingen waar ik enthousiast over ben. Ik bedenk ook wel eens dat het huis schoon moet, maar dan blijft het vooral in mijn kop zitten en gebeurt er niets.

Gisterochtend in de trein bedacht ik – zoals me wel iets te vaak gebeurt – weer eens wat nieuws. Opeens ging dat lampje branden. Hoewel, het is niet echt nieuw. Het zou de derde variant worden van de nieuwsbrief van Perfect Portret. Want dat was wat ik bedacht, een nieuwe nieuwsbrief. Niet zozeer qua inhoud, maar qua look & feel. Ik vond dat ik te beperkt was met mijn huidige lay-out. En dus bedacht ik ‘s morgens in de trein een nieuwe variant.

Op de terugweg – en dan is reizen opeens zakelijk – bedacht ik me hoe ik dit ging realiseren. Ik deed wat inspiratie op op het wereldwijde web, vroeg mijn vriend Google om advies, tikte teksten uit op mijn telefoon. Na het boodschappen doen & het eten dook manlief in bad en was de bank met laptop voor mij.   Lees verder…

I (hartje) fotograferen!

Dat er ooit een leven zonder fotograferen bestond, kan ik me nu niet meer voorstellen? Wat deed ik met mijn tijd en waar kwam mijn voldoening uit?

Want als ik er één ding van krijg dan is het wel voldoening. Voldoening omdat het zoveel beter loopt dan ik ooit had gedacht. “Ah af en toe een fotoshoot erbij en eindelijk geen kosten meer, maar quitte spelen”. Dat was het motto toen ik na een jaar freewheelen in 2010 naar de KvK stapte. Inmiddels is 2012 nu al succesvoller dan 2011, de omzet is al voorbij gestreefd in juni.

Natuurlijk is dit niet zonder slag of stoot gegaan. Ik zie me nog gefrustreerd zitten op de bank na de eerste ontevreden klant. Toen al wel onterecht in mijn ogen (en nu nog onterechter), maar ik zat wel met de gebakken peren en met name het rotgevoel. “Onbekende mensen fotograferen voor geld, bah. Kan ik niet beter op de oude voet verder gaan?”, ik heb het regelmatig gedacht.

En wat trok ik het me in het begin aan als mensen me te duur vonden. Dan ging er weer wat korting tegen aan. Inmiddels heb ik het mezelf afgeleerd: ik ben mijn geld waard. Mensen zien nog lang niet altijd hoeveel tijd er in een enkele fotoshoot en de afhandeling gaat zitten, maar ik wel. En voor minder kom ik mijn bed niet meer uit doe ik het niet. Dan zit ik liever met Ferry op de bank kneuterig te wezen.   Lees verder…

De magie van vuurwerk

Als tiener was ik niet erg populair op school. Of moet ik zeggen gewoon niet populair. Alleen in december, dan had ik opeens heel heel vriendjes. Door papa de vuurwerkverkoper.

Een jaar of 12 was ik toen mijn vader besloot dat het roer om moest. Van alleen vuurwerk werd hij niet rijk. Het ondernemersbloed (van wie heb ik het toch?) kroop waar het niet gaan kon en waar iedereen mijn vader voor gek verklaarde, waagde hij de sprong in het diepe. Hij ging vuurwerk verkopen. Tussen september (voorbestellingen, prijsbepalingen) en januari was het een en al vuurwerk in Huize V. Broerlief hielp al snel mee in de drukke maanden en mijn moeder en ik keken toe.   Lees verder…