The story continues? Over achterburen & honden

Tijdens mijn ochtendrondje met Boaz (blegh, het is al weer donker om 6.00 uur) spot ik een grote man met een klein hondje in de verte. Het hondje komt me niet bekend voor, hebben we een nieuwe buurtbewoner? De man tilt het kleine hondje op, steekt  over en loopt de straat achter ons in. Ik knipper met mijn ogen. Zag ik daar nu onze achterbuurman met een puppy?

Geloof me, ik heb niets tegen hondenbezitters. Hoe meer honden een mooi thuis krijgen, hoe beter. Maar in dat laatste zit dus de bottleneck: ik heb niets tegen hondenbezitters die hun hond alle liefde van de wereld geven en zo goed mogelijk opvoeden, maar wel wat tegen mensen die hun hond slechter behandelen dan deze verdienen. En voor wie mijn blog al langer leest zal er nu een lampje gaan branden, zeker in combinatie met de woorden ‘achterburen’ & ‘hond’.

Mocht je mijn website niet al een jaar of drie bezoeken, of het lampje simpelweg niet gaan branden: ik schreef 1, 2, 3, blogs over de situatie met de hond van de achterburen, of eigenlijk over de achterburen die (in mijn ogen) geen hond kunnen opvoeden. Lees ze even in de juiste volgorde en je bent helemaal up to date over die hond die steeds in onze tuin kwam crashen en de buurman die vond dat we niet moesten zeuren. Dan moesten we maar in een hutje op de hei gaan wonen. Ik word instant kwaad als ik denk aan die keren dat hij me bijna sloeg, de neus voor mijn deur dichtsloeg en mij voor leugenaar uitmaakte.   Lees verder…

Geluk

Kleine geluksmomenten #15

Omdat het de kleine dingen zijn die het doen, probeer ik elke dag stil te staan bij kleine geluksmomentjes. Ik heb ze weer voor je verzameld.

Een lief appje van een lief vriendinnetje geluksmomenten Dat ik steeds verder kan hardlopen (van 3,3 naar 3,6 km in een week, en dat in dezelfde tijd) geluksmomenten Sowieso: hardlopen om 07.00 uur ‘s ochtends in de Oostvaardersplassen geluksmomenten Boaz, die steeds meer een knuffelhond wordt geluksmomenten Tapas eten bij La Cubanita, waar je meteen heel veel reclame op de muur kunt kalken geluksmomenten

Een bezoekje aan de ijssalon tijdens een nazomer weekend geluksmomenten Bijna vakantie! geluksmomenten Lachwekkende pubertaferelen van Boaz geluksmomenten Leuke artikelideeën voor Like & Love (it!) verzinnen (maar te weinig tijd hebben, story of mu life geluksmomenten Vriendinnetje helpen met haar nieuwe bedrijf geluksmomenten   Lees verder…

Bootcamp babe

Laura & sportief = niet een combinatie die vaak samen wordt genoemd. Iets wat ooit echt wel anders was. En nu ook weer anders is. Ik ben namelijk aan het bootcampen geslagen.

Als klein meisje draaide bij ons thuis de week zo’n beetje om sport. Van mijn 4e tot mijn 17e deed ik – samen met broerlief – fanatiek aan fietscross. Elke dinsdag- en donderdagavond (later vervangen door een langere training op woensdagavond) stonden we bovenaan de startheuvel voor een training. Ook op zaterdagochtend waren we langs de baan te vinden voor een training. Op zondag was het dan tijd voor een wedstrijd. Het is niet dat ik goed was, integendeel. Ik denk dat de valangst er aardig in zat na die valpartij in Maassluis. Lig je ein-de-lijk eerste, ga je onderuit. Nummer twee over je heen en je enkel in je eigen spaken. Ik schijn daarna nooit meer zo hard te hebben gefietst. Maar hé, het was gezellig, er waren veel leuke jongens en ik bewoog tenminste.

Toen ik de 18 naderde, hield het enthousiasme op. Niet alleen omdat ik in de 18+ poule zou komen en het dan nog duidelijker zou worden dat ik niet echt snel was, maar ook omdat ik op zaterdag gewoon eens wilde stappen. Wat niet mocht als ik op zondag een wedstrijd had. Ik zette mijn mooie zwarte fiets, van mijn eigen zakgeld betaald, te koop en hing mijn helm in de wilgen. Stappen was het nieuwe sporten.   Lees verder…

Kleuren voor volwassenen

Waarom kleuren zo goed voor mij werkt

Goede tijden, Slechte tijden kijken & kleuren voor volwassenen zijn twee bezigheden die voor mij hand in hand samen gaan: even nergens aan denken.

Ik heb één heel groot manco: ik kan niet één ding tegelijk doen. Tijdens GTST kan ik dus best kleuren. Ondertiteling heeft het niet, dus ik hoef niet non-stop naar het scherm te staren. Waar GTST na een half uur echter voorbij is, gaat het kleuren altijd nog een half uur tot een uur door. Simpelweg omdat het ontspannend werkt én verslavend is.

Aan de populariteit van de kleurboeken op Like & Love (it!) te zien, ben ik daarin niet de enige. En ook op Twitter kom ik gelijkgestemden tegen. Zoals @jolizda. Afgelopen week plaatste ik een foto op Twitter van één van mijn kleurplaten in wording. Een leuke conversatie volgde.   Lees verder…

augustus

Augustus: gezien, gelezen, gedaan

Qua weer mag het voor mij eeuwig zomer blijven, maar stiekem ben ik blij dat we de zomermaanden achter de rug hebben. Waarom?

Op werk is augustus de maand van de businessplannen van volgend jaar, way to busy. En Ferry en ik zijn eraan gewend dat we de zomermaanden een beetje langs elkaar heen leven omdat hij dan extra veel werkt wegens vakantievierende collega’s (waar hij later goed voor gecompenseerd wordt).

Nu september is begonnen, komt er weer wat rust in de tent. En misschien ook weer ruimte voor wat extra leuke weekendplannen, want die waren deze maand erg karig. Evenals de tijd die ik overhield om films te kijken, of te lezen.

Gezien!

  • Schot voor open doel: Pretty Little Liars. Inmiddels ben ik bij tot de laatste aflevering en nu moet ik elke keer een week wachten. Wel beter voor mijn productiviteit.
  • Althans, dat dacht ik. Totdat ik Drop Dead Diva ontdekte. Een hilarische serie over een oppervlakkig, superslank model wiens ziel na een auto-ongeval in het lichaam van een advocate met overgewicht terecht komt.

  Lees verder…