Parijs, de stad van de liefde

‘Leuk, al die blogposts, maar hoe zit het nu met de romantiek?’, hoor ik je denken. Want ja, Parijs is natuurlijk de stad de l’amour. True! En natuurlijk merk je dat als je daar bent, al heb ik niet het schoolvoorbeeld van een romantische man…

Ferry had donderdag een mailwisseling met zijn baas. En toen zijn baas hoorde dat Ferry naar Parijs ging, typte hij: “Ga je haar eindelijk vragen? Dat werd tijd…” Ik gaf zijn baas gelijk, maar ik weet ook dat Ferry niets met trouwen heeft. Dus nee, dat zou niet gebeuren. Maar een beetje klefheid, een beetje romantiek, dat zou er ongetwijfeld wel zijn.   Lees verder…

Terug naar mijn jeugd met Kinderen voor Kinderen

Het is allemaal de schuld van mede-Twitteraar rrianne, die gisteren een berichtje plaatste: ‘Kennen jullie deze nog?’. In het berichtje stond een link naar een van de vele Kinderen voor Kinderen-liedjes. Voor ik het wist was ik een uur verder…

Van jongs af aan was het één keer per jaar feest. En dat was als de nieuwe Kinderen voor Kinderen op tv kwam. Meezingen met alle nieuwe liedjes. Geen idee vanaf welk jaar ik het keek, maar dat het een eeuwigheid geleden is, is een feit. Op de bank met mijn moeder keek ik dan naar de uitzending, om niet lang daarna naar de winkel te vluchten.   Lees verder…

Bogglen, wie durft?

Monopoly, Risk, Rummikub, Stratego, Vier-op-een-rij, Hartenjagen, Yahtzee, Boggle, Canasta, Mens-erger-je-niet… Spelletjes spelen was in Huize V wat de klok sloeg. En met name op zaterdagavond en zondagmiddag.

Bij mijn ouders stonden met name kaartspelletjes hoog in het vaandel. En die kaartspelletjes deden we dan ook nog vaak om geld. Wat begon met peseta’s op vakantie in Spanje, groeide uit tot gekken met kwartjes, guldens, rijksdaalders en aan het eind zelfs vijf gulden-munten. Het is dat ik niet verslavingsgevoelig ben…   Lees verder…

Door de ogen van mijn ouders

Ooit was ik een klein, onschuldig meisje met een paardenstaartje. Nu ben ik een eigenwijze, volwassen meid die dondersgoed weet wat ze wil. Ik heb me nooit afgevraagd hoe mijn ouders die groei hebben ervaren. Totdat ik het nummer Dochters van Marco Borsato hoorde.

Vorige week was ik thuis aan het werk toen ik een Hyves-berichtje van mijn moeder kreeg. Dat is al een wonder, want ik heb haar account aangemaakt, maar vervolgens gebeurt er weinig mee. Althans… ik krijg nooit krabbels. Tot nu! En het was nog wel een krabbel met een filmpje. Hoe flikt mijn moeder dat? Zelfs ik kan dat niet. Wat voor filmpje? Die van de single Dochters van Marco Borsato.   Lees verder…

Sinterklaas kapoentje

Nee, ik ben niet naar de intocht geweest van Sinterklaas, hoewel het dit jaar wel in Almere was. Mij te druk! Maar ik heb wel genoten van de beelden achteraf. Die smoeltjes van die kinderen die er nog heilig in geloven…

Geen intocht voor mij dus. Eerst wilde ik nog wel gaan, foto’s maken. Maar er werden 50.000 mensen verwacht en dat vond ik iets teveel van het goede. Ik besloot lekker het bos in te gaan om te genieten van de stilte. Later genoot ik wel van de beelden op tv en de foto’s in de kranten en op internet. Kleine smoeltjes, vaak geschminkt of met in elk geval een pietenpet. Ik vraag me af of ik ooit naar een intocht ben geweest, maar dat kan ik me helaas niet herinneren. Wel veel andere momenten…

Mijn oude rood/witte slaapkamer was de plek waar Zwarte Piet op pakjesavond binnenkwam om een grote mand met cadeautjes te brengen. Via het dakraam boven mijn bed. Gek genoeg vond ik dat nooit eng! Wel intrigerend. Zeker als je dan een tik op het raam hoorde, naar boven sprintte en daar de langverwachte cadeautjes stonden. En een voetafdruk op mijn nachtkastje…   Lees verder…