Waarom ik zo van stedentrips houd

Als klein meisje ben ik opgegroeid met één vakantiebestemming: Spanje. Als ondernemer had mijn vader welgeteld twee weken vakantie en dan wilde hij rust. Niets doen, zwembad, zon & animatie voor de kinderen. Of ik dat erg vond? Nee!

Vakantie was voor mij Spanje, dat de wereld zoveel andere mooie landen had was ik me niet van bewust. Ik had zon, ik had een zwembad, ‘s avonds aten we de lekkerste gegrilde kip en ik had heel veel vakantievriendjes- en vriendinnetjes. Wat wil je als kind nog meer?

Pas een aantal jaar nadat ik uit huis was gegaan, kwam ik erachter hoeveel meer de wereld te bieden had én bovenal dat er meer dan zon, zee en strand was. We boekten onze eerste stedentrip in ik denk 2005, naar Barcelona. Veilig, want zonnig en er is ook strand. En ze kunnen er Engels en er is eten dat dit meisje-dat-niets-lust ook lekker vindt.

Het was het begin van een reeks stedentrips. Want wat bleken stedentrips geweldig te zijn! Waar ik bij zon, zee & strand vakanties toegeef aan mijn vermoeidheid en na de vakantie moeite heb om weer in mijn ritme te komen, behoud ik bij stedentrips mijn ritme. Actief zijn is kennelijk toch meer mijn ding. Ik kom terug met 3x zoveel energie. Daarnaast zie je zoooooveel meer, en bovenal fotografeer ik meer dan tijdens een zonvakantie. Sterker nog: tijdens onze rondreis Florida (twee weken) nam ik minder foto’s dan tijdens onze stedentrip naar Praag (4 dagen).

  Lees verder…

Onontdekt of authentiek?

Onontdekt of authentiek?

“Ik lees veel dat mensen op zoek zijn naar onontdekte plekjes, hoe zit dat?”, vroeg Thijs mij tijdens het radio-interview over vakantietrends. Heel eerlijk: ik had scherpere antwoorden tijdens mijn interview. Ik kon er niet mooi op inhaken, pas later had ik het perfecte antwoord. Ach, dat geeft weer inspiratie voor een blog en draagt bij aan mijn goede voornemen om meer over reizen te bloggen.

We zijn niet per definitie op zoek naar onontdekt, maar naar authentiek. We willen het land ervaren zoals het is, zonder de directe aanwezigheid van de grote M. Zonder Piet Patat aan de boulevard. En een kleinschaligere accommodatie is ook welkom. Graag in de sfeer van het land van bestemming.

Onontdekte plekken zijn ook moeilijk te vinden. Als ze er zijn, zijn er namelijk ook weinig accommodaties, faciliteiten of zelfs bezienswaardigheden. Authentiek is weer een ander verhaal in mijn ogen. Je kunt namelijk best naar Kreta gaan en de grote, bekende M vermijden. Gewoon niet naar Chersonissos of Heraklion gaan, maar naar het oosten van het eiland. Met kleine baaitjes en authentieke bergdorpjes, waar je nog echt Griekse tavernes vindt. Precies wat ik over zes weken met mijn moeder ga doen; het authentieke deel van Griekenland bezoeken.   Lees verder…

Help je mij mee?

Ik mag af en toe een grote mond hebben en een verschrikkelijke kwebbel hebben, als het er op aankomt ben ik onzeker. En kan ik zomaar dichtklappen.

Presentaties vermijd ik al jaren angstvallig. Eigenlijk al sinds ik 15-16 jaar geleden naar de Hogeschool ging. Zodra ik moet presenteren loop ik rood aan, ga ik nog sneller praten dan ik al doe en struikel ik over mijn eigen woorden. Ik word onzeker of ik alles wel goed vertel. En of ik wel antwoord heb op de vragen die eventueel wel eens gesteld kunnen worden. Herkenbaar? Dan snap je vast ook hoe gisteren mijn hart in mijn keel klopte toen mijn telefoon ging voor een telefonisch interview met DJ Thijs van 3FM.

De vernieuwde Vakantie.nl is nu bijna twee maanden live. De reacties zijn positief, de cijfers zijn positief. Er is alleen één dingetje: naamsbekendheid. Die moet echt nog beter, en dus ben ik bezig met een PR-plan. En 3FM haakte daar onbewust op in; ik werd afgelopen weekend benaderd of ik mee wilde werken aan een interview over vakantietrends. Leuk! En eng, want dan moet ik op de radio. En moet ik goed over komen. Ook al zou het voor de nachtprogrammering zijn en er dus niet zo enorm veel luisteraars zouden zijn….   Lees verder…

Als ik een onbeperkt vakantiebudget zou hebben…

Ik droom graag. Over dat ik de Lotto win bijvoorbeeld. En dat ik een onbeperkt vakantiebudget heb en dito vakantiedagen. Genoeg plannen om die op te maken natuurlijk!

Hoewel ik me besef dat vakantie een luxe is, is het er eentje die voor mij persoonlijk enorm belangrijk is. En niet omdat ik nu bij Vakantie.nl en mensen graag een vakantie zie boeken, maar omdat ik het persoonlijk nodig heb. Als je in de online media werkt, heb je misschien officieel een kantoorbaan, maar het wereldje gaat wel 24/7 door.

Als ik in het weekend zie dat de nieuwsbrief om wat voor reden niet is verstuurd, slinger ik toch echt de computer aan. Om maar een voorbeeld te noemen. Op mijn vrije vrijdag beantwoord ik nog gewoon mijn mail, al ben ik daar op vakantie inmiddels mee gestopt. Daarnaast heb ik natuurlijk nog mijn bedrijf dat doorgaat. Drie weken vrij nemen in in eigen huis of land blijven, werkt daardoor minder goed. Weg van huis kan ik de drukte van alledag veel beter achter me laten.   Lees verder…

Reislustige stagiaire gezocht

Reislustige stagiair(e) gezocht

Ik heb geen slechte stages gehad en mijn stages hebben mij wel gebracht waar ik nu sta in mijn carrière. Maar droomstages? Nee. Die droomstage die zag ik onlangs pas op mijn scherm verschijnen.

(en je kunt hem hier vast bekijken als je niet mijn eigen stage-ervaringen wilt lezen)

In 2001 begon mijn carrière bij Sanoma. Na een gastcollege van Kirsten, een gewaardeerde collega inmiddels, over VrouwOnline stuurde ik enthousiast mijn sollicitatie in. Een half jaar later startte ik in Amsterdam aan mijn eerste stage. Een online stage. Waarbij ik onder andere schreef voor de vrijetijds-portal, meewerkte aan de nieuwe websites van Margriet & Libelle en zo nu en dan wat deed voor de woonsites.

Ik moet zeggen dat mijn geheugen me inmiddels in de steek heeft gelaten over alle taken die ik daar deed. Maar ik herinner me wel de saamhorigheid, moeder Esther die over me waakte, de lekkere tosti’s en de voetbaltafel. Ik herinner me ook de lange weken. Opeens 40 uur werken en dan ook nog 15 uur per week reizen. Maar ik ging er met plezier heen.

Mijn tweede stage liep iets anders. De Flair, die altijd Belgisch was, kwam nu ook helemaal Nederlands op de markt. Een nieuwe redactie, allemaal ijverige mensen die de mooiste artikelen wilde schrijven. En ik, een newbie in tijdschriftenredactie, was rete-onzeker. Ik stak niet mijn hand op als de artikelideeën werden verdeeld. Helaas werd dat gezien als demotivatie en eindigde ik mijn stage huilend. Nooit meer wilde ik een stap in dat gebouw zetten.   Lees verder…