Het meisje dat weer iets meer lust

Het is geen geheim meer op mijn blog; ik ben een slechte eter. Ik lust bijna niets en ben in mijn jeugd (buiten de Hollandse pot) met weinig smaken in aanraking gekomen. Op zich prima mee te leven hoor, maar Ferry wil ook wel eens naar een ander restaurant met me, en stiekem staat Azië ook nog op mijn verlanglijstje.

En dus is het tijd om het roer om te gooien! Stap 1: naar de Japanner. Oké, vorig jaar al een keer gedaan en dat was geen succes. Ik wilde niet, maar ik moest. Ik kon niet kiezen uit een menu en er waren allemaal vreemde mensen bij. Alleen al mijn aversie tegen dit etentje werkte niet mee. Nu wilde ik zelf, koos ik een vleesmenu dat ik aantrekkelijk vond en ging ik er volledig voor.   Lees verder…

Overgeleverd aan schoonzusje

Meedoen als model voor de Coiffure Award betekent niet alleen maar leuk. Er is immers een doel en dat is de perfecte foto, die ook nog eens opvalt. Geen simpel kapsel dus!

De krullen van de vorige keer waren te lief, en dus moest het stoerder. Oké, kom maar op! Ik weet dat schoonzusje Ismahan niets doet waar ik echt niet mee kan lopen en dat ze er ook rekening mee houdt dat het niet alleen op de foto mooi moet zijn, maar dat ik er in het dagelijkse leven ook nog mee over straat moet. Dus komt vast goed.   Lees verder…

Kleine nichtjes worden groot

Dertien jaar was ik toen ze werd geboren, en wat was ik trots op mijn kleine nichtje – net zo trots als ik vier jaar eerder was op mijn kleine neefje, haar grote broer. Maar toch, met een meisje heb je als meisje toch wat meer. Zes jaar was ze toen ze per se dezelfde make-up wilde als ik. Dus elke verjaardag moest ik met haar mee naar mijn eigen kamer om haar mooi te maken.

Nu wordt ze bijna 14. Haar make-up hoef ik niet meer voor haar te doen, dat doet ze zelf wel. Haar moeder mag niet meer bepalen welke kleding ze aantrekt, dat doet ze zelf wel. En het liefst 3x per dag, voor elke gelegenheid wat anders. En natuurlijk geen C&A, stel je voor… Dat ze mijn oude kleding draagt en dat deze bij C&A vandaan komt, zeg ik maar niet.   Lees verder…

The Flying Dutchman

Vandaag was het dan zover; Ferry mocht zijn verjaardagscadeau verzegelen. Om half tien zaten we in de auto – samen met zijn moeder die mee wilde kijken – richting Lelystad. Mooi weer, geen wolkje aan de lucht, dus goed uitzicht in elk geval.

Het begin en het eind legde ik vast op film en foto, lange leve multitasken. Ferry kwam stralend uit het vliegtuig, allicht het begin van een nieuwe, kostbare hobby. Enkele woorden die Ferry sprak toen hij uit het vliegtuig kwam? ‘Wat een unieke ervaring’, ‘Het begin was wel even onwennig’, ‘Ja, ik wil zeker nog een paar lessen nemen’, ‘Nu alleen nog een keer in een helikopter vliegen’, ‘We zijn over ons huis gevlogen’… Ik kan nog wel even doorgaan, net zoals Ferry in de auto enthousiast bleef vertellen over het vliegtuig, de instructeur, de vlucht en de handelingen.   Lees verder…

Het meisje dat niets lust

That’s me. Tot ergernis van vele mensen. “Je weet niet wat je mist.” Nee, dat klopt, dus ik kan het ook niet missen. Vervelend is het wel, Ferry kan nooit een lekker met me naar de Japanner o.i.d. Veel mensen denken echter dat ik helemaal niet uit eten kan. Dat is niet waar.

Geef mij maar een lekker stuk vlees (helaas, de biefstuk heb ik af moeten schaffen wegens gezondheidsproblemen), lekkere patatjes of aardappeltjes en Laura is gelukkig.

Toch vind ik het gewoon simpelweg onhandig. Hoe kunnen we ooit verre reizen maken als ik zo moeilijk blijf doen, waarom kan Ferry alleen met anderen naar de Japanner of de Thai. Ik heb besloten er maar aan te gaan wennen. Nee, ik ga niet meteen heet Thais eten, maar gewoon weer vaker proberen.   Lees verder…