“Heb je dat nu al aan?”

Dat had ik vanmorgen gehoord als Ferry’s wekker niet om 5.00 uur (een uur voor de mijne) was gegaan. Als ik eerst uit bed was gegaan en hem in de slaapkamer gedag had gezegd. Als hij  had gezien dat ik mijn nieuwe jurk aan had. Want ja, nieuwe kleren doe je direct aan. Zo hoort het toch?

Als een echte vrouw word ik blij van kleding kopen. Soms depri, als blijkt dat ik begin van de maand toch teveel geld heb uitgegeven en aan het eind van de maand in de knoei kom. En dat geknoei-aan-het-eind-van-de-maand is nu al begonnen. Brussel was, ondanks de hitte, namelijk te leuk om te shoppen. Slippers voor Ferry, sandalen voor mij, de Rituals leeg gekocht. En dan ook nog een hoge creditcard door de theaterkaartjes van komend seizoen (4x twee).

Toch belde ik Ferry vanmiddag: “Zin om vanavond te shoppen?”. “Waarvan?”, was zijn nuchtere reactie. Immers, controlfreak herself was al een week aan het zeuren dat geld uitgeven er even niet in zat tot het volgende salaris. Maar we hoefden geen geld uit te geven. We konden prima winkelen van de Bijenkorf-bonnen die ik kreeg van een collega (lees: ex-manager) nadat ik een website voor haar overleden zus maakte.   Lees verder…

68.500 kopjes koffie

Ken je dat stukje uit de show van Javier Guzman waarbij hij naar de Mediamarkt gaat voor een strijkijzer? Dat ‘ie 50 strijkijzers ziet staan, advies vraagt en met de duurste naar buiten loopt. Dat overkomt ons nu ook altijd. Zoals gisteren. Toen onze Senseo aan vervanging toe was.

En dan is aan vervanging toe al een slechte omschrijving. Onze Senseo doet het namelijk nog prima. Oké, af en toe heeft hij zijn kuren en krijg je meer water dan koffie, maar dan zet je gewoon een nieuw bakje. Dat was onze filosofie. Tot we dinsdag het foldertje van de Blokker zagen met de nieuwe variant van de Senseo. Strakker, vierkanter, zwarter en meer in stijl van onze keuken. En zo kwam het idee om eens bij de Mediamarkt te gaan kijken naar het huidige aanbod van koffiezetapparaten.

Woensdagavond, 20.30 uur: we lopen de Mediamarkt in. Ietwat laat, maar we zijn snelle beslissers weten we uit ervaring. Ik baal dat de huishoudelijke apparaten op de eerste verdieping zijn. Weer een trap. Waar ik hijgend de laatste tree bereik, wegens mijn fijne vermoeidheid. Gelukkig staan de koffiezetapparaten direct om de hoek van de trap. We lopen dwars langs de Nespresso, want dat drinken we niet. Ik drink trouwens überhaupt geen koffie, deze aankoop zal alleen voor Ferry en voor visite zijn.   Lees verder…

De kunst van het afdingen

Afdingen, het is nooit mijn ding geweest. Ik betaal gewoon wat ik er voor moet betalen en dat spelletje heb ik geen zin in. Maar in Thailand moet je. Anders betaal je de dubbele hoofdprijs. En dus leren mijn concollega’s mij de fijne kneepjes van het vak.

Na een lange eerste dag – en vooral een korte halve nacht in het vliegtuig – is iedereen in de loop van de middag moe. Een avonduitstapje zal er dus zeker niet in zitten, denk ik ‘s middags nog. Maar tijdens het eten (de gids zorgde voor chicken, not spicy, no curry) knappen we zienderogen op. Medejournalist W. wil naar een horloge kijken, een originele kopie en dus gaan we op pad.

Thailand is natuurlijk het land van de namaak. Jimmy Choo koop je hier voor een paar euro en een Rolex voor 100 euro. Niet echt, maar van een afstand niet te zien.   Lees verder…

De Ikea-hel

“Aiai. Ik lees een bedreigende nachtmerrie van een Ikea-bezoek. Ik wens je sterkte en doorzettingsvermogen tot voorbij het magazijn”, zei @dorethv gistermorgen tegen me op Twitter toen ik vertelde over mijn Ikea-bezoek. Nachtmerrie? Ik had hier juist naar uitgekeken. Shoppen bij Ikea is leuk én bovenal weer een stap dichterbij ons droompaleis.

Mijn boodschappenlijstje (erg handig, die blijk je dus samen te kunnen stellen op Ikea.nl): een kast voor de werkkamer, een bureau, een stoel, een slaapbank. Het grote spul dus. En dan nog wat accessoires voor de logeerkamer, wat keukenbenodigdheden en ik zou vast ook nog thuis komen met extra spullen die voor het grijpen zouden liggen.

Juist omdat het veel was én omdat er van sommige producten (met name van onderdelen voor de kast, de belangrijkste aankopen) niet veel voorraad was, besloot ik vast op Ferry vooruit te lopen. Om 15.00 uur ‘ontvluchtte’ ik mijn werk (ik, zei de gek, was om 6.45 uur begonnen met werken)   Lees verder…

1, 2, 3… verkocht!

Ferry heeft een voorliefde voor auto’s. Dat is altijd zo geweest en altijd zo zijn. Hij heeft nu 15 jaar zijn rijbewijs en onze huidige auto is zijn achtste. Hij ruilt dus vaak van auto. En ik wist dus waar ik aan begon… Onze eerste auto kochten we nog voordat we samenwoonden, iets dat andere koppels meestal andersom doen.

Na die eerste zilveren Fiësta Sport volgde een knaloranje. Dit keer geen sportversie, maar hij was dermate uitgebouwd dat hij meer dan sportief was. Maar Ferry’s droom was een Fiësta ST, een 2.0 liter. En dus speurde hij regelmatig op internet naar mooie occasions. En ik? Ik zie elke keer dat we te weinig geld hadden. Zo ook die donderdag dat hij een mooie blauwe liet zien per mail. “Dat kunnen we niet betalen”, was mijn reactie.   Lees verder…