Bootcamp babe

Laura & sportief = niet een combinatie die vaak samen wordt genoemd. Iets wat ooit echt wel anders was. En nu ook weer anders is. Ik ben namelijk aan het bootcampen geslagen.

Als klein meisje draaide bij ons thuis de week zo’n beetje om sport. Van mijn 4e tot mijn 17e deed ik – samen met broerlief – fanatiek aan fietscross. Elke dinsdag- en donderdagavond (later vervangen door een langere training op woensdagavond) stonden we bovenaan de startheuvel voor een training. Ook op zaterdagochtend waren we langs de baan te vinden voor een training. Op zondag was het dan tijd voor een wedstrijd. Het is niet dat ik goed was, integendeel. Ik denk dat de valangst er aardig in zat na die valpartij in Maassluis. Lig je ein-de-lijk eerste, ga je onderuit. Nummer twee over je heen en je enkel in je eigen spaken. Ik schijn daarna nooit meer zo hard te hebben gefietst. Maar hé, het was gezellig, er waren veel leuke jongens en ik bewoog tenminste.

Toen ik de 18 naderde, hield het enthousiasme op. Niet alleen omdat ik in de 18+ poule zou komen en het dan nog duidelijker zou worden dat ik niet echt snel was, maar ook omdat ik op zaterdag gewoon eens wilde stappen. Wat niet mocht als ik op zondag een wedstrijd had. Ik zette mijn mooie zwarte fiets, van mijn eigen zakgeld betaald, te koop en hing mijn helm in de wilgen. Stappen was het nieuwe sporten.   Lees verder…

Chocolade-newbie

Je kon me altijd al blij maken met een witte chocoladeletter. Of roomboter-chocolade-vlinders van de Deen. Maar me ‘s nachts wakker maken voor chocolade? No way! Totdat we naar Zuid-Afrika gingen…

Brownies, muffins: ik at ze eigenlijk nooit. Wat de boer niet kent…? Of toch stiekem te heftig, die pure chocolade en meer fan van wit. Geen idee! Maar in Zuid-Afrika lustte ik niet altijd alles, of was niet alles geschikt voor een meisje dat niet tegen pittig eten kan. Een brownie of muffin met chocolade is dan best safe. En zo kwam het dat ik daar meer chocolade at dan ik in het hele jaar daarvoor had gegeten.

Goddelijke chocoladetaart midden in Kruger National Park, de lekkerste brownie in de haven van Plettenberg Bay, goddelijke chocoladetaartjes in Kaapstad… Waar ik vroeger nooit drie gangen nam, ging ik no way naar huis zonder (chocolade)nagerecht.   Lees verder…

9x goede voornemens

Het waren zalige maanden, de eerste maanden van 2014. Hoewel ik knoerterhard heb gewerkt, heb ik daarnaast lekker alles op zijn beloop gelaten. Niets moest, sociaal was ik soms een drama en ik dacht vooral aan mezelf. Lekker eten, filmpjes kijken, niets doen… Maar nu wordt het tijd voor actie: mijn goede voornemens voor de komende tijd.

1. Weer een paar kilo kwijtraken
Misschien wel meteen de belangrijkste. Ik heb de laatste maanden als een bourgondiër geleefd. Echt niet minder vaak uit eten sinds Boaz er is, en damn wat is die knoflook-mayo lekker met dipstokjes. En de brownies van Sabine, ik word  nog vrolijk als ik er aan denk. Maar eerlijk is eerlijk, als ik in de spiegel kijk, is hij niet echt lief voor me. En kijk ik toch wel sipper dan een jaar geleden. Er zit weer 2,5/3 kilo aan en hoewel het gros op mijn buik zit en het niet heel erg opvalt, baal ik er toch van. Alle snoep in huis is nu op en dat blijft lekker zo. Ik ga weer even letten op wat ik eet. Zodat ik op Kreta niet ongelukkig word van mezelf in bikini.

2. Minder privé-tijd aan werk besteden
De maanden rond lancering maakte ik veel uren, tijdelijk. Niet erg, alles heeft een doel en soms is het even niet anders. Maar eerlijk is eerlijk, ik werk nog steeds teveel. Zowel de heen- als terugweg werk ik in de trein = 2 uur overwerk. En als ik de smaak te pakken heb, ga ik thuis nog even door. Het punt is: het werk is nooit af. Dus hoever ga je? De komende maanden in elk geval minder ver dan de afgelopen periode. Zodat er meer tijd over blijft voor… na ja, onder andere onderstaande voornemens.   Lees verder…

Stuff I want

Ik ben een hebberd, een enorme hebberd. En net zo’n enorme shopaholic, dus met mijn bankrekening is het momenteel slecht gesteld. Toch blijft er altijd wat te wensen over.

Als ik jarig ben en de vraag krijg “Wat wil je hebben?” dan is het standaard antwoord: “Geen idee, ik heb alles al.” En dat meen ik. Ik heb een lieve (en lekkere) vent, een mooi huis, een eigenwijs hondje, een leuke baan met toffe collega’s, over mijn gezondheid mag ik niet klagen, de koelkast staat altijd vol en de kledingkasten puilen ook uit.

Maar natuurlijk heb ik stiekem wel wensen, maar kan ik verwachten dat mijn ouders een stationwagon (wens nummer 1, met stip) voor me kopen? Toch kan ik – en dan met name buiten mijn verjaardag om – best veel op mijn verlanglijstje zetten. Nuttige dingen, hebbedingen en meer.   Lees verder…

Weinig geld, veel calorieën

De weegschaal gaf de laatste weken + 1,5 kilo aan. Dat lijkt niet veel, maar als het op één plek gaat zitten… Pak eens een groot pak melk en houd dat voor je buik.

Point taken? Jij zou er ongetwijfeld meteen wat mee doen, ik mis even de discipline. Sterker nog: ik koop gewoon trouw nog steeds die overheerlijke koeken op het werk. En de mede-Sanomezen weten dan vast meteen over welke ik het heb: die misselijkmakende met witte chocoladestukjes. Die koeken die € 2,- per stuk kosten. En dan klagen over een dure lunch…

Maar goed, die bomvol-calorieën-koeken eet ik dus, ondanks dat cijfertje op de weegschaal. Want zoals ik tegen een collega zei: “Na Afrika ben ik toch een paar kilo lichter”. Ik ben me er van bewust dat veel mensen juist zwaarder terugkomen van vakantie, maar ja, ik ben het-meisje-dat-niets-lust. En al eten ze in Zuid-Afrika veel vlees, ze gebruiken daar ook pittige dingen bij. En uien. En kruiden die teveel zijn voor mijn darmen. Of mijn smaakpapillen. En in Nederland heb ik simpelweg meer lekkere verleidingen bomvol calorieën. Dat melkpak (en ik hoop ook die melkflessen daaronder) is wel verdwenen daarna. Dacht ik.   Lees verder…