Korte nachten & dikke buiken

“Door te weinig slaap kun je 200 calorieën per dag meer gaan eten, volgens een onderzoek van de Universiteit van Chicago.”

Elke keer als ik de Kinect aan zet – en dat is tegenwoordig zo regelmatig dat de lagen stof geen kans meer krijgen – komt dit ene zinnetje tussen de oefeningen in beeld. Dat ene zinnetje zit nu al 1,5 jaar in mijn hoofd.

Eigenlijk al voor ik ging Your Shape-en op de Kinect. Ooit las ik er namelijk een artikel over in… Ja, vast een van de Sanoma-tijdschriften. En toen al was daar een moment van herkenning. Ik weet zeker denk dat mijn dag- en nachtritme namelijk zeker heeft bijgedragen aan die in mijn ogen te dikke buik. Dat en ouder worden. Na ja, en aan dat laatste kan ik niets doen.   Lees verder…

-5 = vreugdedansje

Terwijl Ferry nog in dromenland was, deed ik vanochtend een vreugdedansje na het zien van de cijfers op de weegschaal. Er is 5 kilo af!

Buiten dat ik de weegschaal steeds liever vind vanwege het steeds lager wordende getal, merk ik aan meer dan alleen dit getal dat ik afgevallen ben. Waaraan?

  • Als ik zit, met een strakke spijkerbroek aan, heb ik nog maar één zwembadje in plaats van twee.
  • Ik voel mijn heupbotten weer door (het nog steeds een beetje) aanwezige vet heen.
  • Mijn maag is kleiner geworden. Trakteer ik mezelf (zondig, zondig) eens op een McFlurry Magnum White, kan ik hem niet op.
  • Ik durf weer truitjes aan die strak om mijn buik zitten.
  • Mijn benen schuren lang niet meer zo veel tegen elkaar aan bij het lopen. En nog even en ze raken elkaar niet meer.
  • Mijn beha’s zijn stiekem een tikkie te groot, bummer.
  • Mijn ooit zo mooie iets te wijde broek (en dat hoorde zo) is nu baggy tot op mijn knieën.
  • Ik loop zelfverzekerder rond, aldus mijn collega N.
  • Mijn en profil-aanzicht (van mijn buik) is er op vooruit gegaan. Je kunt niet meer per ongeluk denken dat ik net zwanger ben.
  • De eens zo geliefde wespentaille is weer zichtbaar.
  • Ik pas weer kledingstukken die ik niet meer aan kon. Of die ik niet meer aandurfde.   Lees verder…

Gezondigd

Toegegeven: ik heb vandaag gezondigd. Voor mijn gevoel zelfs enorm gezondigd en met een beetje spijt als haren op mijn hoofd lig ik nu op bed. Te balen van mezelf. Want in de spiegel leek ik net meteen dikker.

En hoewel dat natuurlijk tussen mijn oren zit, staat het zonder twijfel vast dat een dag als vandaag niet goed is voor mijn lijn. Dat als ik deze te vaak heb er geen Florida-bikini-foto’s zullen komen.

Ik heb me namelijk tegoed gedaan aan alles heel veel van wat ik mezelf verboden had. De eerste boosdoener was de kennis waar ik bij langs ging. Na ja, hij was niet de boosdoener, ikzelf. Ik had kunnen weten dat als ik bij hem langs zou gaan het verkeerd zou aflopen. Hij handelt namelijk in chocolade. Voel je hem aankomen…?   Lees verder…

Over onderkinnen & discipline

“Schat, zie jij het ook?”, vraag ik nadat hij me een kwartier voor de spiegel heeft zien draaien in lingerie. Het kan immers tussen mijn oren zitten. “Ja. Alleen die onderkin, die is er nog.” Ik krijg de neiging een kussen naar zijn grijnzende kop te gooien. Van je (gedisciplineerde) man moet je het maar hebben.

Vergeleken bij Ferry heeft niemand discipline. Als hij wat in zijn hoofd heeft dan doet hij het. Meteen. Klusjes laat hij niet liggen. En als hij een doel wilt bereiken dan doet hij er alles aan. Regelmatig verbaasd hij zich over mijn gebrek aan discipline. Ik blijf steevast volhouden dat hij overgedisciplineerd is en daarmee een uitzondering.

Al klopt het wel een beetje: ik heb veel sterke punten (kuch), maar discipline komt niet voor op mijn sterke punten-lijstje. En met name als het gaat om dingen die moeilijk zijn, of waar ik laks in ben. Laksheid is namelijk (naast Marina, wie heeft dat bedacht?) mijn middle name.   Lees verder…

Tussen mijn oren of om mijn middel?

“Maar jij hoeft toch helemaal niet af te vallen?”, heb ik de afgelopen weken regelmatig te horen gekregen. Als het heel stil is, hoor ik ze haast denken: “Het zit tussen haar oren.” Maar de kilo’s zitten toch echt echt rond mijn middel.

Toen ik 18 was, droeg ik maatje 24 en had ik een wespentaille waar je u tegen zei. Een ramp vond ik toen, want Levi’s – ja ja, haast jeugdsentiment – waren lastig te vinden in die maat. Althans als je een B-keuze wilde, want A-keuze was wel erg duur. Nu is er nog een kleine wespentaille te zien, maar voor de rest is het enige dat gelijk is gebleven mijn lengte. En mijn cupmaat.

Met 13 jaar – ja nieuwe lezers, ik ben de 30 gepasseerd, slik – geleden vergelijken is natuurlijk niet geheel reëel.   Lees verder…