Mietje

Terwijl ik met mijn inmiddels iets smallere derrière in de stoel ga zitten, komt dat nare gevoel naar boven. Ik vraag me ernstig af waarom ik opeens in een mietje verander als ik het vliegtuig instap.

Ik ben geen allesdurfer, integendeel. Zo sloeg ik tokkelen boven de Suriname-rivier ooit af tijden een persreis. Hoogtevrees. Ook het idee om in de flying bar bier te gaan drinken op Sziget vond ik niet zo strak. En dat is niet omdat ik geen bier lust…

Dus nee, ik durf niet alles. Maar ik kan wel rekenen. Ik weet dat de kans dat je leven eindigt door het neerstorten van een vliegtuig zo mogelijk nog kleiner is dan het winnen van de Nationale Postcode Loterij. En ook dat laatste gebeurt nooit. Ik weet dat de kans dat je op de Franse snelweg omkomt veel groter is. Ook dat heb ik al vaak genoeg overleefd.   Lees verder…

Koortsig

Een maand geleden sloeg het toe. Nog net geen slapeloze nachten of badend in het zweet wakker worden. Wel steeds dat ene stemmetje in mijn hoofd. “Blog, blog, blog!”

Sinds Lau01 mij het laatste duwtje in de rug gaf én ik mijn blog besloot een make-over te geven, ben ik weer gegrepen door het blogvirus.

Symptomen? Te korte nachten omdat ik naast een slapende Ferry opeens een ingeving krijg en dat dan meteen ‘moet’ opschrijven. Hopen dat er wat leuks gebeurt in de trein, tijdens het winkelen of op straat. Zodat ik in elk geval iets heb om over te schrijven.   Lees verder…

Hangtieten & flubberbuiken

-1 kilo, dat is wat de weegschaal aangeeft sinds ik me voor het eerst heb gewogen (vrijdag de 22e). Stiekem ben ik best een beetje trots.

Of ik het ook zie? Soms denk ik van wel, maar als ik het reëel bekijk zit dat tussen mijn oren. Een kilo is slechts zo’n 1,5% van mijn lichaamsgewicht. En ik weet niet eens waar die kilo er af is. Dat is ook hetgeen wat ik het meest vervelend vind: waarom kan ik niet bepalen waar het eraf gaat?

Dat is ook meteen mijn grootste angst: dat het van de verkeerde plek af gaat. Niet van mijn benen, billen en buik, maar van die andere B. Mijn borsten, een van de weinige lichaamsdelen – oké, mijn ogen kunnen er ook mee door – waar ik al mijn hele leven sinds ik ze heb trots op ben. Straks worden het van die uitgezakte theezakjes.   Lees verder…

Aanwezig: doemdenkertje

Het kan bij mij altijd alleen maar mee vallen. Ik heb namelijk altijd het slechtste scenario in mijn hoofd. Waarin iedereen dood gaat, gaat scheiden of zijn baan verliest. Zo’n beetje dat dus.

Ik kan me nog een moment herinneren uit mijn jeugd. Mijn vader was de buren ophalen van Schiphol. Hij bleef lang weg. Na ja, vond ik. En toen hoorde ik sirenes en begon het doemdenken. Zou papa een aanrijding hebben gehad?

Op mijn blote voeten sloop ik zachtjes naar de badkamer. Mama hoefde me niet te horen. Dan werd ik vast teruggestuurd of maakte ik haar ook ongerust. Ik zette mijn voeten op de rand van het bad zodat ik net door het hoge badkamerraam kon kijken. En maar wachten. Pas toen ik zijn koplampen zag en papa parkeerde, kon ik rustig naar mijn bed gaan. En zo gaat het altijd: ik zie doemscenario’s in 289 varianten. Ze komen nooit uit (wat wel betekent dat ik me daarna geweldig voel), maar het maakt me wel met grote regelmaat onrustig.   Lees verder…

Koudwatervrees

“Ik heb last van koudwatervrees”, zei ik vandaag tegen Fer. “Van wat?”, was zijn antwoord. Ik probeerde zo goed als het kon uit te leggen wat het in mijn ogen is: angst voor iets nieuws, angst voor dat het een mislukking wordt.

Maar is het echt iets nieuws? Nee, ik fotografeer al langer freelance. Maar nu wordt het officieel en ben ik dan echt ondernemer. Naast mijn werk, want dat is goed te combineren, zeker met de studio in huis. En daarvoor krijg ik vanaf morgen een getalletje achter mijn naam voor de blauwe-enveloppen-meneren. En dat is spannend!   Lees verder…