Hoe mijn ouders Apple-addict werden

“Laura, je moeder wil een tablet, welke adviseer je?” Het logische antwoord, de iPad, volgde. “Nee, die is te duur.”

Een duidelijk (en begrijpelijk) antwoord. Maar advies van mijn kant kon hij dan niet meer verwachten. Immers, ik heb me nooit verdiept in andere tablets dan de iPad. I (hartje) Apple! En dus kwam mijn vader die avond thuis met een tablet t.w.v. € 190,-. Een stuk goedkoper, maar ook een stuk onbekender. Heb jij wel eens gehoord van het merk Jarvik…?

Wat mijn moeder met haar tablet deed? Nou, in elk geval niet mailen. Want dat kreeg mijn vader niet geïnstalleerd op dat Jarvik-ding. Wordfeud wel. En dat betekende dat mijn iPhone-schermpje bleef knipperen. En als ik niet snel genoeg reageerde dan kreeg ik commentaar. Tja mam, ik kan moeilijk Wordfeuden tijdens mijn werk. Wat ze er verder mee deed? Het is me een raadsel.   Lees verder…

Laura’s vocabulaire

Ik dacht dat ik, als internetredacteur, een redelijke vocabulaire had. Helaas moet ik na twee weken Wordfeud (let op, verslavend!) spelen toegeven dat het triester met me gesteld is dan ik dacht.

Soms moet ik apps gewoon niet downloaden. Zeker niet als ik al gewaarschuwd ben dat iets verslavend is. Maar ja, als je vent op de bank (en in bed én in bad) alleen maar Wordfeud aan het spelen is, dan installeer je het ook maar om nog wat aandacht te krijgen. En zo kwam het dat we nu naast elkaar en met elkaar Wordfeuden. Of tegen dezelfde tegenstanders. En hoewel ik weet dat je ruim de tijd hebt om je tegenzet te plaatsen (72 uur), moet ik reageren als mijn schermpje flikkert.

Maar goed, mijn vocabulaire. Die valt dus tegen. In eerste instantie gaf ik Wordfeud de schuld. Mocht je ook verslaafd zijn aan Wordfeud dan snap je wat ik bedoel: de meest rare woorden worden goedgekeurd, en oer-Hollandse woorden als ‘slotjes’ worden afgekeurd.   Lees verder…

Onze appelboom

Een paar jaar geleden probeerde iemand me te hersenspoelen: “Laura, ga nou eens aan de MacBook”. Ik kwam met 1001 ‘maren’, en wilde me er niet aan wagen. Tot we in 2007 naar Amerika gingen. En terugkwamen met een paar iPhones.

Uniek was het toen nog. Sterker nog: tijdens mijn vakantie nam ik ontslag en stuurde ik de Libelle-redactie een e-mail. Omdat ik het niet leuk vond als ze het in de wandelgangen zouden horen. Na de vakantie verwachtte ik tal van vragen en reacties. Of zelfs sippe gezichten. Niet dus. Mijn iPhone was het gesprek van de dag in plaats van mijn ontslag.   Lees verder…