Hoe het rijden me verging…?

Ik zag er zo tegenop: rijden in Griekenland, op de smalle bergweggetjes en dan met name het weggetje naar de accommodatie toe. Ik oefende met Ferry in Nederland zelfs nog de hellingproef, puur om een beetje gerustgesteld te worden. En toch bleef ik er tegenop zien…

Bij de aankomst op de luchthaven pakken we onze koffer en begeven ons naar Hertz. Daar zou onze auto klaar staan. “You will get a brand new one”, vertelt de meneer achter de balie mij. Een gloednieuw rood Seatje, met slechts 13 km op de teller. Glimmend, gaaf, zonder krassen, wieldoppen helemaal nieuw. Auch! Dat maakt het nog een stuk enger. We laden de koffers in & verrassend soepel (ik heb altijd moeite met andere koppelingen) rijden we weg.

Het eerste deel is niet spannend, het is snelweg. Hoewel… ik blijk een immens grote dode hoek te hebben met de spiegel en krijg hem niet beter afgesteld. Dat wordt weinig inhalen, want links zie ik gewoon echt bar slecht. Maar goed, ik was toch niet van plan haast te hebben. Na ongeveer een half uur ga ik de uitdaging met mezelf aan: we duiken de snelweg af en willen het plaatsje Kastelli bezoeken. Het begin van de vele haarspeldbochtjes die zullen volgen.

  Lees verder…

Laat ik eens een vooroordeel bevestigen

Ik heb pas vier boetes gehad in 14 jaar, ik heb pas twee kleine schades gehad (waarvan ik vind dat ze beiden niet mijn schuld waren, volgens de verzekering echter één wel), en toch… toch ben ik echt een vrouw achter het stuur.

En dan niet omdat ik te langzaam rijd, want te hard rijden dat doe ik soms echt wel. Nee, mijn ‘vrouw achter het stuur’ imago maak ik helemaal waar doordat ik een held op sokken ben als het aankomt op speciale verrichtingen.

Neem nu de hellingproef. Toen ik de vakantie met mijn moeder had geboekt, ging ik na een week eens reviews lezen. Onze super-duper-de-luxe accommodatie bleek toch wel lastig bereikbaar te zijn. Iets met een smal weggetje, wat zo smal was als een éénrichtingsweg, maar dienst doet als tweerichtingsweg. Met een stoplicht waar je dan stil voor moest staan, op een veel te schuine helling. Naar het schijnt, als ik de reviews mag geloven.

Eerlijk is eerlijk: tijdens mijn 3e examen (om het stigma nog even verder te bevestigen) ging het ook mis met de hellingproef. Ik vergat – laat ik ook maar mijn blonde stigma even bevestigen – mijn handrem los te maken. Oeps! “Maar deze heb ik heel lang niet meer geoefend, de rest wel”, blufte ik mezelf eruit. Ik mocht nog straatje keren en maakte het goed. Geslaagd! Dat was overigens wel de laatste keer dat ik de hellingproef met handrem deed. Waar hebben we nu hellingen in Almere?

  Lees verder…

Boem is ho

Nooit was het bij mij ‘boem is ho’. Ik reed al 10 jaar schadevrij. Altijd om me heen kijken en ja, natuurlijk reed ik soms te hard. Maar daar waar het kon. Vandaag werd boem wel ho, bij het verlaten van een parkeerplaats.

Bij project vijver ontdoen van vissen (daarover later meer) hadden we nog wat materiaal nodig. Ferry ging verder in de tuin, en ik reed langs tuincentrum Ranzijn. Wat ik nodig had, hadden ze niet en dus zou ik me wel even per auto verplaatsen naar een andere winkel. Daar kwam ik echter iets later dan verwacht aan…

Ik reed de parkeerplaats af, goed om me heen kijkend. Niets in de weg. Ik draaide naar rechts en opeens doemde daar een auto op. Die draaide uit vanaf een parkeerplaats aan de overkant. Ik remde zo hard als ik kon, stond stil en verwachtte geen boem. Maar die kwam wel.   Lees verder…

1, 2, 3… verkocht!

Ferry heeft een voorliefde voor auto’s. Dat is altijd zo geweest en altijd zo zijn. Hij heeft nu 15 jaar zijn rijbewijs en onze huidige auto is zijn achtste. Hij ruilt dus vaak van auto. En ik wist dus waar ik aan begon… Onze eerste auto kochten we nog voordat we samenwoonden, iets dat andere koppels meestal andersom doen.

Na die eerste zilveren Fiësta Sport volgde een knaloranje. Dit keer geen sportversie, maar hij was dermate uitgebouwd dat hij meer dan sportief was. Maar Ferry’s droom was een Fiësta ST, een 2.0 liter. En dus speurde hij regelmatig op internet naar mooie occasions. En ik? Ik zie elke keer dat we te weinig geld hadden. Zo ook die donderdag dat hij een mooie blauwe liet zien per mail. “Dat kunnen we niet betalen”, was mijn reactie.   Lees verder…