Mijn liefde voor… #1: SEO

SEO, als ik mijn moeder deze term noem, kijkt ze me ongetwijfeld aan met grote ogen. Toen zij mijn leeftijd had was er nog geen internet, laat staan dat er zoekmachines waren.

Aangezien mijn moeder ook mijn blog leest dan maar even een korte uitleg:

SEO staat voor search engine optimization, ofwel zoekmachine optimalisatie. Dit zijn activiteiten die er aan bijdragen dat jouw website hoger scoort in de organische (let op: niet de betaalde) zoekresultaten in zoekmachines als Google. In tegenstelling tot SEA (search engine advertising) kost dit geen geld, behalve investering in je kennis en vooral tijd.

En ik, ik heb de laatste 1,5 tot 2 jaar een liefde ontwikkeld voor deze vorm van online marketing. Toen ik 11 jaar geleden begon bij Sanoma was online nog heel klein, specialisten had je er niet. Alles draaide om content schrijven (leuke content voor de bezoeker, niet voor de zoekmachine), fora en banners verkopen. Anno 2013 ben je geen internetredacteur meer, je bent een productmanager met tal van specialisten om je heen.   Lees verder…

Het opvoeden van bloggers

Van de week had ik een interessante discussie met collega Kirsten (BlogToday) over beeldgebruik van bloggers. ‘Alles op het internet zou gratis moeten zijn’ versus ‘Bloggers moeten opgevoed worden’.

Bloggers moeten opgevoed worden dus. Want… foto’s van fotografen mogen dan online beschikbaar zijn, het is niet zo dat ze dan ook maar overal voor gebruikt mogen worden. En ik kan een heel juridisch pleidooi houden over auteursrecht, maar ik geloof dat dat op niemand indruk maakt.

Misschien helpt het als ik zeg waarom ik er moeite mee heb… Al is moeite een groot woord. Als een blogger mij benaderd en zegt: “Ik vind jouw bloesemfoto’s zo mooi, mag ik die met naamsvermelding gebruiken?” dan ben ik echt de altijd lastigste – elke situatie en manier van vragen is anders – niet. Maar neem nu het volgende voorbeeld.   Lees verder…

Koortsig

Een maand geleden sloeg het toe. Nog net geen slapeloze nachten of badend in het zweet wakker worden. Wel steeds dat ene stemmetje in mijn hoofd. “Blog, blog, blog!”

Sinds Lau01 mij het laatste duwtje in de rug gaf én ik mijn blog besloot een make-over te geven, ben ik weer gegrepen door het blogvirus.

Symptomen? Te korte nachten omdat ik naast een slapende Ferry opeens een ingeving krijg en dat dan meteen ‘moet’ opschrijven. Hopen dat er wat leuks gebeurt in de trein, tijdens het winkelen of op straat. Zodat ik in elk geval iets heb om over te schrijven.   Lees verder…

schrijven

Waarom blog ik? Daarom!

Soms stellen mensen mij de vraag: “Waarom blog je eigenlijk?” Of eerlijk: nog vaker stellen ze de vraag waar ik in godsnaam de tijd vandaan haal met alles dat dit Duracell-konijntje al doet. Nou, zal ik die vragen dan maar eens beantwoorden.

Hoewel mijn energielevel door mijn B12-tekort verre van goed is voor een meisje vrouw van 29 trek ik me daar (en soms stom) weinig van aan. Mijn hoofd zit vol met ideeën en dingen die ik zo graag wil doen. En dus ga ik door en door. Als een soort Duracell-konijntje waarvan de batterij nooit op gaat, zoals collega A. mij onlangs typeerde. She was damn right!   Lees verder…