Omdat herinneringen vastgelegd moeten worden

Het lijkt haast wel een promotiepraatje als ik weer eens het verhaal tegen iemand afsteek. ” Doe regelmatig een fotoshoot! De tijd vliegt zo snel en herinneringen dienen niet alleen gekoesterd, maar ook vastgelegd te worden”. Toch is dit geen promotiepraatje, ik meen het serieus.

En dat is niet alleen omdat klanten mij dat vertellen. Omdat ik klanten heb die familieleden zijn verloren en voor wie de foto’s nóg belangrijker zijn dan ze al waren. Nee, ik zeg het omdat ik het echt zo vind. En dat is de reden dat ik zelf ook al meerdere keren een fotoshoot bij een van mijn collega’s heb geboekt.

In 2011 ging ik een weekendje weg met mijn moeder. Ik kon natuurlijk mijn eigen camera meenemen, maar zouden we dan foto’s hebben van ons samen? Nee. En dus boekte ik een fotoshoot bij collega Hanneke. En ik plande een bezoek aan de kapper, zodat mijn moeder zelfverzekerd de fotoshoot in ging. De foto’s worden nog elke dag gekoesterd door mijn moeder, er staat er nog steeds eentje als bureaublad, zelfs 2 jaar na dato. Begin 2012 deden we ook nog een fotoshoot Ferry en ik een wat stoerdere fotoshoot, in zwart/wit, bij collega Willeke. En rond diezelfde tijd zette ik mijn beiden ouders op de foto, op de plek waar ze ooit hun trouwshoot hadden. Stuk voor stuk enorm kostbare foto’s!

En toen kwam Boaz. Ik wist meteen dat ik een fotoshoot wilde met zijn drietjes, als Boaz nog relatief klein zou zijn (help, luistert hij dan wel?). Maar ja, dan heb je zoveel geweldige collega-fotografen. En allemaal hebben ze een andere stijl. En het liefst wil je dan een mix, of gewoon bij allemaal een fotoshoot. Maar ja, dat kan niet. En ook niet elke fotograaf doet loveshoots dan wel honden. Uiteindelijk viel de keuze op Tineke (Spaghettiii). Niet alleen maakt ze super-spontane en kleurrijke (I love it!) foto’s, ze heeft ook nog eens ervaring met honden. Zowel honden voor de camera als met haar eigen golden retriever Skippy.   Lees verder…

Hoe ik het bazinnetje tot waanzin drijf

Ik ben een mannetje. En mannetjes zijn de baas. Af en toe. En daarmee maak ik het bazinnetje soms echt radeloos.

Dominantie. Ik hoor het woord regelmatig vallen thuis. Zeg guys, hebben jullie niet opgelet tijdens de puppycursus en het lezen van de diverse boeken? Dominantie bestaat niet, dat is achterhaald. Ik wil alleen af en toe de baas spelen. “Of het nu dominantie is of niet, we moeten dealen met zijn gedrag. We moeten hem opvoeden. De ene hond is angstig, de ander wil juist teveel zijn eigen stempel drukken”, hoor ik Laura zeggen. Ik ben duidelijk niet de eerste.

Laat ik even een situatie schetsen, zodat je snapt waarom ze soms zo radeloos van me wordt. Vrijdagmiddag uitlaattijd. We lopen via het bos – jeuh, ik mag weer los – richting de grasstrook en dan naar huis. Op het gras vind ik een heel dikke boomstronk. Waar ik niet mee kan lopen, maar wel op kan kauwen. En aangezien het schijnt dat die splinters niet goed zijn, leidt het bazinnetje me af. Ik krijg een snoepje als ik hem loslaat en tegelijkertijd lopen we verder. Dat werkt, want voor snoepjes doe ik alles.   Lees verder…

oktober

Oktober

Nog met mijn ogen dicht lig ik op bed. De wind slaat tegen de ramen, de omgewaaide stoel op het dakterras zorgt voor een harde klap. Je zou bijna denken dat het oktober is.

Ik had me er zo op verheugd: een kleine blonde Boaz in een sneeuwlandschap. Dat moest toch realiseerbaar zijn als je rond 20 december een pup in huis krijgt? Met een klein beetje pijn in mijn hart zie ik op Instagram mooie sneeuw-met-golden-retriever-foto’s langskomen.

Onze sneeuw is ingeruild voor een zachte winter. En kenmerkend voor deze zachte winter is de regen. Waar ik normaal onder mijn dekbed kroop, mag ik nu de straat op met de hond. Met mijn capuchon op zou ik haast denken dat het droog is. Tot ik een stap op het grasveld zet en bijna weg glibber.

Boaz is dol op loslopen en het liefst laten we hem 1x per dag los in het bos voor ons huis. Maar met al die blubber lijkt het dan of we een zwarte labrador hebben. No go! Ook de komende weken staat er weer veel regen op het programma en ik ben er eigenlijk wel klaar mee. Dan maar geen winter meer, geen puppyfoto’s in de sneeuw.   Lees verder…

Hond vs kind

Ik waag mij aan een gevoelig onderwerp, daar ben ik me van bewust. Kinderen met honden vergelijken, hoe durf ik? Notabene zonder dat ik zelf moeder ben.

Maar echt, ik denk dat het krijgen van een hond en een kind echt meer overeenkomsten heeft dan moeders zonder honden zich kunnen voorstellen. Dit gevoel werd nog eens versterkt toen ik na de eerste week dat Boaz bij ons was een onwijs lief berichtje kreeg op Facebook van iemand die een hond én een kind heeft. En vond dat dat inderdaad overeenkwam:

Ik wil even zeggen: complimenten over hoe serieus jullie het aanpakken met het pupje. Zoveel mensen hebben niet door hoe pittig het begin is en dan kan het zo tegenvallen (ja, het is vergelijkbaar met een baby, alleen gaat het met honden veel sneller). Vind ik gewoon fijn om te zien dat jullie het zo serieus nemen.

Klopt. Een hond is sneller zindelijk en slaapt de nachten sneller door. Psychisch wordt hij echter nooit ouder dan vier en een kind wel. Het was een eye-opener zoals ze dat voorhield tijdens het gesprek dat volgde. Ik snap echter dat er moeders (zonder, en misschien ook wel met hond) zijn die bovenstaande betwisten, maar laat ik dan even op een rij zetten hoe ons leven is sinds we een hond hebben.   Lees verder…

Timehop

Januari is de maand van het bijkomen van alle feestdagen. En dat die wat saaier is, accepteer ik zonder problemen. Maar lieve februari, dat jij ook al zo saai bent dat trek ik echt niet. Mag ik een timehop naar maart?

Ik plog niet dagelijks. Mijn leven is namelijk heel saai. Zeker op dit moment. Mijn leven bestaat uit slapen, eten, werken en hond. Een beetje gechargeerd, maar daar komt het wel op neer. De nieuwe website vraagt veel tijd.

Ik vertrek om 06.40 van huis, klap in de trein mijn laptop open en om 17.45 klap ik hem op dezelfde plek weer dicht. Als ik mazzel heb staat thuis het eten klaar en laat ik daarvoor nog even snel de hond uit. Waar ik na het eten dan ook mijn handen weer aan vol heb, omdat hij me natuurlijk enorm gemist heeft overdag. Als ik mazzel heb en hij is rustig, ga ik nog even aan het werk. Althans… als Ferry boven aan het draaien is of aan het werk is. Anders kijken we samen een filmpje.

  Lees verder…