Verwaarloosd in een hokje

Boaz is the bomb. Elke dag weer hoor ik mijn baasjes vol lof over zijn – als je het mij vraagt nogal lompe – acties opscheppen.

Want ja, meneer kan al zitten. En af. Hij weet wat zijn plaats is. Hij groeit naar behoren. Hij piept zo lief in zijn slaap. Hij is praktisch zindelijk. Hij kan snoepjes (soms) laten liggen tot Laura ‘pak maar’ zegt… Maar wat niemand zich beseft, is dat ik door Boaz een heel ander leven heb en dat dat enorm stom is. Op 19 december leverde ik mijn vrijheid namelijk in. Voorgoed? In elk geval voorlopig.

Ik hoef geen medelijden hoor. Want heel eerlijk: natuurlijk liep ik altijd graag vrij rond, maar nu…? Ik ben de laatste die een 14 kilo wegend kolos met grote poten op me wil hebben. En dus snappen mijn baasjes dat, ook al wil Boaz niet meer dan spelen, het niet handig is om ons samen op het speelkleed te zetten.   Lees verder…

Mijn eerste puppycursus

Zaterdag had ik de eerste les van mijn puppycursus. En jeminee, ik moet er nu nog van bijkomen.

Als hond – ja, voor wie het niet doorhad, Boaz typt weer eens een blog in plaats van Laura – heb je eigenlijk weinig te zeggen over de invulling van je leven. Als je honger hebt, heb je pech. De baas beslist wanneer je mag eten. Ook loslopen mag alleen als de baas mijn riem los maakt. En als de beider bazen bedenken dat puppycursus een goed idee is dan moet ik dus gewoon.

Oh en niet omdat ik daar veel ga leren hoor. Want al tijdens de eerste theorieles – toen ik nog zalig thuis aan het slapen was – werd de baasjes medegedeeld dat de puppy’s weinig leren op de cursus. Te druk, te veel afleiding. Nee, de baasjes worden er opgevoed en wij zijn er als assistent. Zeg maar.

En dus ging ik vanmorgen mee als assistent. Mij verheugend op slechts één ding: andere hondjes. En het bleek een waar hondenparadijs. Zo’n 15 puppy’s. Van herder (ik ben fan!) tot Franse bulldog, van labradoodle tot doberman pincher. Van kleine dweiltjes waar ik de naam niet van weet tot rottweiler. Ik vond ze bijna allemaal even leuk en wilde zo graag naar ze toe dat ik mezelf bijna ophing. De instructrice was ook nog eens te laat dus ik kon lekker lang klieren.   Lees verder…

Hond aan het woord

Een keurig opgevoed hondje stelt zich altijd netjes voor is mij geleerd. Ik vind het een beetje onzin, want jullie hebben al minstens 537 foto’s van mij voorbij zien komen. Op Facebook, Instagram en zelfs hier. Maar goed… ik schijn netjes opgevoed te zijn worden, dus bij deze: Boaz, geboren op 27 oktober 2013. Sinds 19 december woon ik in Almere. Bij Laura & Ferry.

Ik heb even moeten smeken om mijn eigen plekje op de blog, maar als konijn Tim die mag hebben waarom ik dan niet? Konijn Tim is overigens wel stil hier op de blog hè? Dat komt omdat hij sinds 19 december alleen maar in zijn kooi heeft gezeten. Ik vind hem namelijk iets te leuk. Elke keer als hij beweegt, gaat mijn kop omhoog. Als ik naast zijn kooi lig, sla ik lekker met mijn poot er tegenaan. En als ze hem een keer uit zijn kooi laten, spring ik er bovenop. Het schijnt niet helemaal de bedoeling te zijn, maar in plaats van dat ze mij in een kooitje stoppen, moet Tim erin blijven. Zielig? Nee hoor, het is een beetje een bejaard mannetje, die veel rust nodig heeft.

Goed, daar gaat het beeld dat jullie van me hebben. Want op de foto’s zie ik er natuurlijk onwijs snoezig uit, zou je me het liefst dood willen knuffelen. En nu, na slechts één alinea, wil je me het liefst aangeven voor dierenmishandeling, is het niet? De waarheid is namelijk dat ik niet altijd snoezig ben, ik heb een eigen karaktertje van hier tot aan het grasveld waar ik altijd ga poepen & plassen. Regelmatig willen mijn baasjes mij achter het behang stoppen als ik weer eens aan hun broekspijpen hang. Maar guess what? Ze hebben geen behang.   Lees verder…

Back to work

2,5 week lang deed ik niets anders dan met Boaz bezig zijn, eten, slapen en films kijken. Time for a change!

Laat ik allereerst zeggen dat ik er – op een paar momenten na dat ik met mijn handen in het haar zat en het toch pittiger was dan ik had verwacht – 300% van heb genoten. Aanvankelijk zou ik geen vrij kunnen nemen rondom zijn komst, maar door alle feestdagen lukte dat wel. Onbetaalbaar, want de puppy-periode gaat zo hard…

Van tevoren had ik bedacht wat ik wilde doen – ik noemde het al in een eerdere blog – maar ik kwam aan praktisch niets toe. En dat is voor dit bezige bijtje best uniek. Nog unieker is dat het me niets interesseerde: het was goed. En ik snap nu ook direct waarom een hond goed is voor je gezondheid. Mijn hoofd maakt het in elk geval direct leeg.

Maar… na 2,5 week was ik toch wel een beetje klaar met de vakantie. Waarom?   Lees verder…

Hoe de vakantie voorbij ging…

Tweeënhalve week was ik vrij, met dank aan de vele feestdagen. En behalve mij bezig houden met Boaz had ik best veel plannen. Boaz zou als puppy immers veel slapen…

Vandaag is de laatste dag van die tweeënhalve week en als ik terugkijk, heb ik weinig gedaan. Mijn vakantie bestond uit hond, eten (veel eten, het wordt weer tijd om wat af te vallen), slapen en films kijken.

Hoe goed we ook waren voorbereid, de impact van een pup is vooraf moeilijk te bepalen. De eerste anderhalve week werden we geleefd. We moesten een ritme vinden. En sliep Boaz, dan deed ik ook met alle liefde mijn ogen dicht. Want hoewel hij nu goed door lijkt te slapen, is dat natuurlijk niet vanaf dag 1 zo geweest.

En dus schoof ik alles – wonderbaarlijk genoeg zonder moeite – wat ik wilde doen aan de kant. Geen drie items per dag voor Like & Love (it!), geen extra veel werk voor Vakantie.nl, geen opfrisbeurt voor de website van Foto van jouw bruiloft, geen foto-album van Zuid-Afrika, geen update van mijn Perfect Portret-portfolio.

  Lees verder…