The story continues? Over achterburen & honden

Tijdens mijn ochtendrondje met Boaz (blegh, het is al weer donker om 6.00 uur) spot ik een grote man met een klein hondje in de verte. Het hondje komt me niet bekend voor, hebben we een nieuwe buurtbewoner? De man tilt het kleine hondje op, steekt  over en loopt de straat achter ons in. Ik knipper met mijn ogen. Zag ik daar nu onze achterbuurman met een puppy?

Geloof me, ik heb niets tegen hondenbezitters. Hoe meer honden een mooi thuis krijgen, hoe beter. Maar in dat laatste zit dus de bottleneck: ik heb niets tegen hondenbezitters die hun hond alle liefde van de wereld geven en zo goed mogelijk opvoeden, maar wel wat tegen mensen die hun hond slechter behandelen dan deze verdienen. En voor wie mijn blog al langer leest zal er nu een lampje gaan branden, zeker in combinatie met de woorden ‘achterburen’ & ‘hond’.

Mocht je mijn website niet al een jaar of drie bezoeken, of het lampje simpelweg niet gaan branden: ik schreef 1, 2, 3, blogs over de situatie met de hond van de achterburen, of eigenlijk over de achterburen die (in mijn ogen) geen hond kunnen opvoeden. Lees ze even in de juiste volgorde en je bent helemaal up to date over die hond die steeds in onze tuin kwam crashen en de buurman die vond dat we niet moesten zeuren. Dan moesten we maar in een hutje op de hei gaan wonen. Ik word instant kwaad als ik denk aan die keren dat hij me bijna sloeg, de neus voor mijn deur dichtsloeg en mij voor leugenaar uitmaakte.   Lees verder…

Klaar met de buren!

Was ik in juni witheet van woede door toedoen van de buren en hun hond, vandaag was ik niet alleen witheet. Ik stond letterlijk te trillen. Niet eens zozeer omdat de deur voor mijn neus werd dichtgeslagen, maar wel omdat ik voor leugenaar werd uitgemaakt.

Je buren, je moet het er soms helaas maar mee doen. We zijn gezegend met de buren aan de rechterkant en ook de buurman aan de linkerkant is geen onaardige vent. Maar met de buren achter ons is geen communicatie mogelijk. Ondanks de pogingen van onze kant.

Wie de vorige blogpost heeft gelezen, kent het verhaal inmiddels. Wie dat niet heeft gedaan raad ik nu aan dat wel te doen. Dat scheelt mij een hoop herhalen. Na het schrijven van deze blogpost hebben we alles even laten bedaren. We vertikten het om zelf actie te ondernemen om die hond uit onze tuin te houden. ‘We gaan toch niet van hun probleem ons probleem maken?’, zeiden we tegen elkaar. Maar toen Ferry al liggend op zijn ligbedje wakker werd gemaakt door twee grote hondenpoten was de maat vol. We gaven ruim € 50,- uit bij de bouwmarkt zonder naam (anders krijg ik ruzie met mijn vader, reclame maken voor zijn concurrenten is not done) en spanden gaas over 10 meter lengte en een border. Zo hadden wij in elk geval alles gedaan.   Lees verder…

Burenfrustratie in het kwadraat

Weet je nog, die hond van de buren, die zo nu en dan bij ons in de tuin springt? Die doet dat nog steeds zo nu en dan. En de ballen vliegen ons tegenwoordig ook al om de oren. Maar als je daar iets van zegt ben je asociaal en een slecht voorbeeld voor de kinderen.

Kan dat, klagen over je buren op het net? Wel als je de waarheid vertelt toch? De waarheid: we hebben die hond al minstens 12x in de tuin gehad, we hebben er een keer of drie wat over gezegd en er worden beloftes gedaan, maar beter wordt het niet. Dat bakbeest – want hij is echt huge, ook al is hij pas een half jaar – springt nog steeds rustig op onze dure tuinmeubels met onze mooie kussens. Met zijn zandpoten. En dat nu al een keer of 12, minstens… Met in mijn achterhoofd dan ook nog het verhaal van de oud-bewoners die van de week vertelde dat hun vorige hond (weliswaar drie slagen kleiner) ook altijd deze tuin in kwam, ben ik er klaar mee.

Maar vandaag was het geen hond die me irriteerde, het was een bal. Terwijl we rustig tapas aan het eten waren – en ik had me er zo op verheugd, maar het werd drastisch verpest – belandde er een bal midden in mijn gezicht. Geen actie van een jochie van een jaar of drie, want de heg is 2,5 meter hoog. Op dat moment denk ik niet: “Laat ik die bal meteen teruggeven”. Nee, dan ben ik er even klaar mee en ga ik rustig eten. Met pijn aan mijn hoofd weliswaar.   Lees verder…

Hoe tolerant ben jij naar andermans huisdieren, kinderen en andere sores?

Soms voer je discussies met vrienden, collega’s, online contacten en vraag je je af of je gek bent. Of je niet tolerant genoeg bent. Of je irritatiegrens laag is. Je wordt haast voor aansteller uitgemaakt als je ergens een sterke mening over hebt. En dus dacht ik, lieve bloglezers, ik leg het eens voor aan jullie.

Hoe ga je om met ‘overlast’ van huisdieren van een ander? Rondlopende katten kunnen volgens persoon X heel vervelend zijn. Haar tuin wordt ondergescheten en ondergeplast en dat is ze zat. En ik snap dat. Immers: je probeert koste wat het kost je tuin schoon te houden en jij hebt niet voor de kat van de buren, de buren daarnaast of de achterburen gekozen. Nu ben ik al geen grote kattenliefhebbers, misschien scheelt dat. Maar het is wel jouw huisdier, dat buiten rondscharrelt, waar jij verantwoording over hebt. Of valt alles wat hij buiten uitvreet, buiten de verantwoording van het baasje? Prima, dan zijn loslopende honden die schade aanrichten ook geen probleem. Toch…? Jaja, want kattenliefhebbers, zo heb ik gemerkt, verdedigen hun kat 300%. “Binnen wordt hij ongelukkig”, “Het is de natuur”. Hopelijk heb ik hier kattenliefhebbers, die er voor gaan zorgen dat ik niet zo in hokjes hoef te denken als hier boven.

Onlangs kozen onze achterburen voor een huisdier. Geen kat, maar een hond. Wij kozen er niet voor en dus vinden we het niets dat die grote lobbes – hoe lief hij ook is – elke keer op onze vlonder staat of in het zand aan het graven is.   Lees verder…