Geluk zit in een klein… cadeautje

Op je verjaardag word je als het goed is – tenzij je het net als ik niet viert – overladen met cadeaus. Erg leuk, maar eigenlijk is het geen verrassing meer. Een echte verrassing wordt het pas als je onverwacht een cadeautje krijgt.

Ik ben een beetje een rare (voor het geval je het zelf nog niet ontdekt had). Ik doe niet echt aan verjaardagen vieren en ik geef liever cadeautjes dan dat ik ze krijg. Zeker sinds ik de lol van mooi inpakken (in de nieuwe werkkamer!) heb ontdekt.

Onlangs was ik aan het Whatsappen met collega-fotograaf Marry Fermont, geboortefotograaf in hart en nieren. Ik onderweg naar een bruiloft, zij al een etmaal wachtend in het ziekenhuis tot de bevalling van haar klant zou doorzetten. Ik wist precies waar ik aan toe was en hoe laat ik thuis zou zijn. Zij zonder nachtrust, en met in haar achterhoofd nog een klant met weeën. Zou ze het redden…?

Ik besefte me des te meer hoeveel respect ik had voor het feit dat zij haar droom achterna ging, ondanks dat een sociaal leven met zo’n baan niet moeilijk is. Hoe ze door de onbekendheid van geboortefotografie heen bokst. En ik dacht bij mezelf: “Marry verdient leuke post!”

  Lees verder…

De jacht op kerstcadeaus

Elk jaar weer: de discussie over wat te doen met kerstcadeautjes tijdens familie-etentjes. Inmiddels heb ik, mede hierdoor, een afkeer tegen verplichte cadeaus ontwikkeld. En toch laat ik me dit jaar verleiden tot semi-verplichte cadeaus.

Ik ben dol op cadeaus geven hoor. Sterker nog: ik leef er bijna voor. Als ik iets  voor iemand bedenk, dan geef ik dat. Geen reden voor nodig. Zegt @agaatt op mijn blog dat ze Wreck this journal ook wil, dan stuur ik dat op. Omdat ik vriendinnen graag een glimlach op hun gezicht bezorg. Als Ferry laat vallen dat hij eigenlijk nog wel een schuurmachine wil, dan bel ik mijn vader (hij heeft een eigen ijzerwarenhandel). Maar dat spontane geven, maakt wel dat je ideeën op zijn op de momenten dat je ze nodig hebt. Met Kerst en verjaardagen zeg maar.   Lees verder…

De galajurk van mijn vader

Ferry was net vrijwillig brandweerman geworden (2003) toen het eerste feestje werd aangekondigd. Een Las Vegas/casino-feest en de dresscode was black tie. Huh wat, dat heb ik toch niet in de kast hangen? Maar ik wilde wel goed voor de dag doorkomen tussen al die mannen. Ik wilde dat Ferry trots was op zijn vriendin. En dus dook ik in de kast van mijn toenmalige kapster en dook een zwarte, simpele galajurk op.

Hij was perfect. Iets aan de lange kant, maar dat kon geen kwaad. Ik droeg hem alsof hij voor mij gemaakt was en kreeg diverse complimenten. Nadat ik hem na de stomerij had gebracht, stond ik hem met pijn in mijn hart weer af aan mijn kapster. Het liefst had ik hem gehouden.

Een paar weken later was het kerst. Mijn moeder had al verklapt dat mijn vader een cadeautje voor me had. Ik was verbaasd, want mijn vader shopt nooit voor kerstcadeautjes. Dat is de taak van mijn moeder. Die eerste of tweede kerstdag, of misschien wel kerstavond, legde mijn vader een pakje voor mijn neus. Plat en dun. Het bleek de door mij zo geliefde galajurk te zijn.   Lees verder…