Wat als je op je eigen begrafenis zou worden uitgenodigd?

Daar zit je dan in de trein, reizigers kijken je verbaasd aan. Tranen in je ogen (of onder). Een snotterneus en geen zakdoekjes bij de hand… Maar ja, wie huilt/snikt er dan ook in de trein?

Ik dus. Het is geen geheim dat ik snel huil. Uit verdriet, uit frustratie uit kwaadheid. Of omdat ik een boek lees dat me raakt, of een film kijk. Ik had dus verstandiger moeten zijn toen er vanmorgen een filmpje met de naam What if you were invited on your own funeral voorbij kwam. Ik had niet moeten kijken, dat had ik vanavond thuis moeten doen. Maar ik deed het wel…

Een filmpje vol huilende mensen, in een aula, met een doodskist. Incl. speeches van ‘nabestaanden’ en een dramatisch muziekje. Een in mijn ogen geweldig goede campagne van onze zuiderburen tegen hardrijders. Daarbij hield ik het dus niet droog.   Lees verder…

Verliefd op kikukuryo

Een jaar geleden kwam ik voor het eerst in een winkel waar ze koi verkopen. Je weet wel, van die dure Japanse karpers. Ik verklaarde de geobsedeerde veelal veel te oude mannen (of contactgestoorde jongens van begin 20) voor gek dat ze daar de hele dag naar hun favoriete koi stonden te staren.

Inmiddels ben ik helemaal into koi. Nee, ik sta niet hele dagen te staren, maar verlang wel naar het moment dat ze uit mijn hand eten. Ik werd verliefd op de witte koi met rode stip die we vorig jaar kochten. En maakte me zorgen toen het deze winter hard vroor. En dat was niet omdat ik bang was dat de investering weggegooid geld was als ze zouden bevriezen. Het zijn gewoon huisdieren.   Lees verder…

Het huis door de ogen van een trotse bewoonster

Ik denk niet dat veel mensen het voor elkaar krijgen: op zaterdag verhuizen en op maandagavond letterlijk alles aan de kant hebben. Geen ingepakte doos meer te vinden, geen rondslingerend gereedschap meer, geen vieze vloer meer. Nee, een leefbaar, gezellig huis met twee mensen – inclusief wallen en rugpijn – onderuitgezakt op de bank met een bak chips.

Dat is hoe we er nu bijzitten inderdaad. Het ging niet zonder slag of stoot – de wc boven ging lekken, de wifi veroorzaakte problemen, we hadden een heel eigenwijze plank waar we een paar uur mee bezig waren – maar we leven en het huis is aan kant.

De afgelopen weken stond de gang telkens vol met verhuisdozen, leeg al dan niet vol, vuilniszakken, klusschoenen, en wat we dan ook maar kwijt wilden. Nu kom je binnen in een statige gang, die gekenmerkt wordt door de trap als blikvanger en de sjieke deuren. Loop je de woonkamer in dan komt de warmte van de behandelde vloer je tegemoet.   Lees verder…

Filmpje kijken?

Wil je ons huisje eens op film zien? Check dan onderstaand filmpje. Door een beperking aan uitzoom lijkt het wat kleiner dan in het echt, maar het geeft in elk geval een beetje een beeld. Oh en let vooral niet op mijn verschrikkelijke stem!