Van blog naar plog?

Waar selfie het woord van 2013 was, vermoed ik dat plog eens kanshebber is voor 2014. Al weet ik nog niet wat ik van het fenomeen vind.

Normaliter zou ik zo’n woord netjes van Van Dale halen en hier als citaat neerzetten, maar Van Dale is nog niet zo snel als Twitter en heeft dit woord nog niet officieel toegevoegd aan de Nederlandse taal. Dus dan maar een korte uitleg van mijn kant over ploggen (wat zelfs nog gecorrigeerd wordt door de auto-correct, Apple ga eens wat sneller met je tijd mee).

Na bloggen kwam vloggen. Vloggen heeft het nooit echt gewonnen, simpelweg omdat het teveel tijd kost, als je het mij vraagt. Ploggen maakt meer kans, want is iets laagdrempeliger. Het is namelijk niets anders dan fotobloggen. Een Instagram-tijdlijn, maar dan op je blog.

Menig blogger om mij heen is inmiddels aangestoken met het plog-virus en blogt dagelijks zijn/haar belevingen aan de hand van foto’s. En met name dat dagelijkse is waar bij mij de schoen wringt. Hoe kun je – no offence – zo’n boeiend leven hebben dat je foto’s dag na dag echt super-interessant zijn? En dat je ook dag na dag genoeg foto’s maakt?

  Lees verder…

Dag 6: be a Swazi

Elke dag, elke activiteit: we sluiten het af met “Wat was dit bijzonder”. Simpelweg omdat alles zo mooi, tof en uniek is. Net als vandaag: be a Swazi for a day.

Nadat we de nacht hadden doorgebracht in ons grashutje en ontbeten met uitzicht op een krokodil, stond de in Swazi-kledij geklede gids op ons te wachten. Samen met nog twee Nederlanders (die we al in het boomhutten kamp troffen) gingen we het platteland van Swaziland in.   Lees verder…

De baas over…

“Mannen beheren dan misschien de afstandsbediening, vrouwen hebben zeggenschap over het fototoestel tijdens de vakantie.”

Dit en meer – nog maar 1,5% van de vakantiegangers gebruikt een rolletje, foto’s van eten zijn veruit favoriet – blijkt uit onderzoek van Multiscope.

Bij ons is niemand de baas van de afstandsbediening, behalve ik om 20.00 uur als het tijd is voor Goede tijden, Slechte tijden, maar verder is er weinig op televisie wat überhaupt het kijken waard is.

Ik ben echter wel de baas over de camera en niet omdat ik toevallig fotograaf ben. Of: niet alleen. Al vanaf mijn 18e fotografeer ik digitaal. In mijn ouderlijk huis was ik diegene die mijn vaders eerste digitale camera (van HP!) overal mee naar toe sleepte. Op de eerste vakantie van Ferry en mij klikte ik me rot. Simpele snapshots, met vooral veel Ferry in beeld.

En weinig mezelf, want mezelf op de foto… meestal kom ik er niet zo florissant van af. En ik denk dat daar ook de oorzaak ligt van de vrouwen-zijn-de-baas-over-het-fototoestel-uitslag.   Lees verder…

I (hartje) fotograferen!

Dat er ooit een leven zonder fotograferen bestond, kan ik me nu niet meer voorstellen? Wat deed ik met mijn tijd en waar kwam mijn voldoening uit?

Want als ik er één ding van krijg dan is het wel voldoening. Voldoening omdat het zoveel beter loopt dan ik ooit had gedacht. “Ah af en toe een fotoshoot erbij en eindelijk geen kosten meer, maar quitte spelen”. Dat was het motto toen ik na een jaar freewheelen in 2010 naar de KvK stapte. Inmiddels is 2012 nu al succesvoller dan 2011, de omzet is al voorbij gestreefd in juni.

Natuurlijk is dit niet zonder slag of stoot gegaan. Ik zie me nog gefrustreerd zitten op de bank na de eerste ontevreden klant. Toen al wel onterecht in mijn ogen (en nu nog onterechter), maar ik zat wel met de gebakken peren en met name het rotgevoel. “Onbekende mensen fotograferen voor geld, bah. Kan ik niet beter op de oude voet verder gaan?”, ik heb het regelmatig gedacht.

En wat trok ik het me in het begin aan als mensen me te duur vonden. Dan ging er weer wat korting tegen aan. Inmiddels heb ik het mezelf afgeleerd: ik ben mijn geld waard. Mensen zien nog lang niet altijd hoeveel tijd er in een enkele fotoshoot en de afhandeling gaat zitten, maar ik wel. En voor minder kom ik mijn bed niet meer uit doe ik het niet. Dan zit ik liever met Ferry op de bank kneuterig te wezen.   Lees verder…

Ondernemen is leuk!

De stap van het hier en daar freewheelen naar echt ondernemer worden, heb ik lang voor me uitgeschoven. Ik vond het doodeng. En de dag van mijn aanmelding bij de KvK werd ik gegrepen door plankenkoorts.

Maar ik moet bekennen dat het allemaal niet zo eng is, dat ondernemer zijn. En ik vind het ook niet echt moeilijk. Ik vind het vooral leuk en uitdagend en ik geniet er 300% van. En dat is niet in de laatste plaats te danken, en daar ben ik me echt wel bewust van, aan het feit dat ik me in een luxepositie bevind. Wat die luxe positie is? Ik hoef niet te leven van mijn ondernemerschap. Alles wat ik verdien, investeer ik meteen weer, want salaris is voor mij ondergeschikt.

Daardoor was ik het voorjaar in staat om eindelijk die nieuwe camera aan te schaffen. En die twee lenzen. Maar daarbuiten ook leuke dingen bedenken. Dingen die ik gewoon graag doe, ook al kosten ze soms geld en weet ik niet van tevoren of ik dat terug verdien.   Lees verder…