Osama Bin Laura

Mijn mond valt niet snel open. Maar als hij open valt, valt hij goed open. Zoals vandaag bij de ING bank, waar een zakelijke rekening openen opeens heel moeilijk bleek te zijn vanwege mijn toch wel erg verdachte voornaam.

Na een kort bezoekje aan de KvK – daar weten ze wat snel werken is – verplaatsten we ons naar onze huisbank, de ING. Zij die onze hypotheek nog geen jaar geleden goedkeurden, zeg maar. Daar waar al ons inkomen wordt gestort. Die dus. Zij die vast wel hun band met mij willen uitbreiden. Dacht ik.

Maar de meneer die mij hielp, had niet bepaald het licht uitgevonden. Hij pakte het handboek ‘Zakelijke rekening openen’ er bij en ging minutieus stap na stap volgen. En elke stap werd drie keer gecontroleerd. Alles werd gekopieerd en de stapel papieren op zijn desk werd steeds groter. Hij peinsde af en toe, zuchtte eens diep en vertelde dat het systeem zo traag was en alles zo lang duurde. Als hij minder tijd zou besteden aan ons alles uitleggen…   Lees verder…

Tijd om de (geld)balans op te maken

Geen overbodige dingen meer kopen, was mijn motto vanaf het moment dat we – nu precies zes maanden – geleden in ons droompaleis kwamen wonen. Tijd om de balans eens op te maken.

We woonden jarenlang scheef. Kent u dat, scheefwonen? Ik niet, tot aan de politieke debatten. Scheefwonen betekent dat je inkomen hoog is en je huur laag. Dat je goedkoop blijft wonen en de startersmaakt schaadt. Wist ik veel. Ik vond het wel handig: 10x zoveel inkomen als huur. Is goed voor de economie toch? Want ons geld dat rolde wel. Vakanties, cameratoebehoren, middagje kleding shoppen a € 500,-. Het kon allemaal!

Nu rolt datzelfde geldt elke maand heel hard naar onze bank. Want dat hypotheekbedrag is toch wel even andere koek. Maar ja, je leeft dan wel in je droomhuis. Nu leven we eigenlijk als een normaal mens: bijna 1/3 van de inkomsten gaat op aan woonlasten en dat betekent minder (dus niet weinig) vrij geld te besteden en oppassen op je uitgaven. Tien keer nadenken voor je wat koopt.   Lees verder…

Bewustwording

Sparen, wat is dat? De afgelopen jaren kwam het woord niet echt in ons woordenboek voor. Simpelweg omdat het niet nodig was. Als er wat kapot is, konden we het gewoon betalen, want maandelijks hadden we een ruime speling. Immers de huur van de woning was 1/10 van het geld dat er binnen kwam.

En het was verdomd makkelijk en luxe: etentje hier, etentje daar. Dagje sauna met dure saunabehandelingen draaiden we onze hand niet voor om. Een nieuwe lens a € 500,-, Laura hoefde er niet voor te sparen. Vrienden en familie gaven we absurd dure cadeaus en de helft van de boodschappen (we kochten altijd teveel!) verdween in de vuilnisbak. Vakantie hadden we bijna het hele jaar door, althans zo leek het voor de mensen om ons heen. Erg bewust was ik me niet van ons overdadige leven. Ja, ik wist verdomd goed hoe gezegend we waren, maar had geen idee hoeveel nu waar heen ging…   Lees verder…