De galajurk die ik niet weg kan gooien

Al 14 jaar hangt hij in de kast: de galajurk die vriendinnetje Mirjam voor mij maakte. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om hem weg te doen, ook al zal ik hem nooit meer aantrekken…

Ik was 18 toen mijn allereerste langer-dan-4-weken-vriendje M. het uitmaakte. Ik bleef met een gebroken hart achter. In die tijd dacht ik nog dat als je langer dan een half jaar samen was, het voor eeuwig zou zijn. Na een jaar en zestien dagen maakte hij het echter uit… Nog geen half jaar later liep ik in de armen van B.

B. was alles wat M. niet was. M. was iemand voor wie ik altijd moest vechten, iemand waar ik tegen op keek en die niets in mijn ogen fout kon doen. Ik deed letterlijk alles voor hem. Dat ik hem daarmee juist van mij aftrapte, zag ik niet. Dat leerde B. mij onbewust bleek later…

B. en ik kenden elkaar nog maar kort toen hij mij meevroeg naar het kerstgala van… Ja, van wat eigenlijk? Volgens mij was het van de sjieke school van zijn beste vriend K. Dresscode: iets met chique & black tie. Ik keek in mijn kast en werd direct droevig.

Vriendin Mirjam – die ik kende via mijn van-korte-duur-vriendje voor M. en ook nog kort na M, lang leve rebounds – bood een oplossing. Zij kon, en volgens mij deed ze ook een opleiding in die richting, voor mij wel een galajurk maken. Goed plan! Dacht ik… Want het was nog best een gestress: stof, model, deadlines. Ik wilde natuurlijk wel goed voor de dag komen bij die sjieke bedoening. Mirjam flikte het hem: ik had een geweldige jurk, met een lage rug waar je u tegen mocht zeggen en een split letterlijk tot aan mijn heup. Maar hey, ik was toen ook zo smal en licht dat een windvlaag me op kon tillen.   Lees verder…

A trip back to memory lane

Hoewel ik, tot groot ongeloof van velen, met heel veel plezier in Almere woon, maakt mijn hart nog steeds een sprongetje zodra ik ‘t Gooi binnenrijdt. Dit is waar ik ben opgegroeid, dit is waar veel herinneringen tot leven komen. En dat kwamen ze vandaag weer even toen ik voor een fotoshoot naar Naarden-Vesting ging.

Ik groeide niet op in Naarden-Vesting, hoewel ik – zoals het grootste deel van de Gooische kakkers van mijn leeftijd – wel in Naarden werd geboren, in het Diaconesseziekenhuis. Ik groeide op in Huizen, op de grens met Blaricum. Maar het belangrijkste deel van mijn jeugd, het deel waar ik de meeste herinneringen aan heb, van mijn 15e tot mijn 20e, bracht ik voornamelijk door in Naarden en Bussum.

En laat ik daar nu net vandaag een fotoshoot hebben. Met Mariska, die mijn #twactie won. Ik had een beetje haar wensen geïnventariseerd en omdat ze met het openbaar vervoer moest komen (uit Groningen of all places), leek Naarden mij een geschikte plek. Naarden-Vesting wel te verstaan. En dan zou ik haar oppikken op station Naarden-Bussum. En daar begonnen de eerste herinneringen. Want terwijl ik de straat inreed, zag ik me weer als meisje van 17 achterop de fiets van M., mijn eerste vriendje, zitten. Die me trouw van zijn huis in Naarden naar het station bracht. Uiteindelijk liep het niet goed af met dit vriendje (dan zou Ferry Merry heten), maar de herinneringen blijven leuk. Na ja, sommige…   Lees verder…

Muziek met herinneringen

Jij zult ze ongetwijfeld ook hebben, van die nummers waar je al dan niet leuke herinneringen aan hebt. De meeste van mijn ‘muziekherinneringen’ stammen uit de tijd dat ik veel ging stappen (1998-2001), mijn eerste liefde ontmoette en volop flirtte in bar dancings. Maar er zijn ook muziekherinneringen die daar totaal los van staan.

ytaudio(XbChs5majVY)
Sinds mijn 12e draag ik een donorcodocil op zak. Vanaf jongs af aan ben ik opgegroeid met een moeder die altijd bloed gaf. Ik wilde ook wat goeds doen, en wat had ik aan mijn lichaam als ik dood zou zijn. En dus haalde mijn moeder een rood kaartje, dat ik invulde en in mijn portemonnee stopte. Hij zit er nog steeds in, met aantekeningen. Op mijn vijftiende bedacht ik me namelijk dat ik When I die van No Mercy op mijn begrafenis wilde. “Nou,” zei mijn moeder, “Dan zet je dat toch op je donorcodicil.”   Lees verder…