Hoe ik het bazinnetje tot waanzin drijf

Ik ben een mannetje. En mannetjes zijn de baas. Af en toe. En daarmee maak ik het bazinnetje soms echt radeloos.

Dominantie. Ik hoor het woord regelmatig vallen thuis. Zeg guys, hebben jullie niet opgelet tijdens de puppycursus en het lezen van de diverse boeken? Dominantie bestaat niet, dat is achterhaald. Ik wil alleen af en toe de baas spelen. “Of het nu dominantie is of niet, we moeten dealen met zijn gedrag. We moeten hem opvoeden. De ene hond is angstig, de ander wil juist teveel zijn eigen stempel drukken”, hoor ik Laura zeggen. Ik ben duidelijk niet de eerste.

Laat ik even een situatie schetsen, zodat je snapt waarom ze soms zo radeloos van me wordt. Vrijdagmiddag uitlaattijd. We lopen via het bos – jeuh, ik mag weer los – richting de grasstrook en dan naar huis. Op het gras vind ik een heel dikke boomstronk. Waar ik niet mee kan lopen, maar wel op kan kauwen. En aangezien het schijnt dat die splinters niet goed zijn, leidt het bazinnetje me af. Ik krijg een snoepje als ik hem loslaat en tegelijkertijd lopen we verder. Dat werkt, want voor snoepjes doe ik alles.   Lees verder…

oktober

Oktober

Nog met mijn ogen dicht lig ik op bed. De wind slaat tegen de ramen, de omgewaaide stoel op het dakterras zorgt voor een harde klap. Je zou bijna denken dat het oktober is.

Ik had me er zo op verheugd: een kleine blonde Boaz in een sneeuwlandschap. Dat moest toch realiseerbaar zijn als je rond 20 december een pup in huis krijgt? Met een klein beetje pijn in mijn hart zie ik op Instagram mooie sneeuw-met-golden-retriever-foto’s langskomen.

Onze sneeuw is ingeruild voor een zachte winter. En kenmerkend voor deze zachte winter is de regen. Waar ik normaal onder mijn dekbed kroop, mag ik nu de straat op met de hond. Met mijn capuchon op zou ik haast denken dat het droog is. Tot ik een stap op het grasveld zet en bijna weg glibber.

Boaz is dol op loslopen en het liefst laten we hem 1x per dag los in het bos voor ons huis. Maar met al die blubber lijkt het dan of we een zwarte labrador hebben. No go! Ook de komende weken staat er weer veel regen op het programma en ik ben er eigenlijk wel klaar mee. Dan maar geen winter meer, geen puppyfoto’s in de sneeuw.   Lees verder…

Hond vs kind

Ik waag mij aan een gevoelig onderwerp, daar ben ik me van bewust. Kinderen met honden vergelijken, hoe durf ik? Notabene zonder dat ik zelf moeder ben.

Maar echt, ik denk dat het krijgen van een hond en een kind echt meer overeenkomsten heeft dan moeders zonder honden zich kunnen voorstellen. Dit gevoel werd nog eens versterkt toen ik na de eerste week dat Boaz bij ons was een onwijs lief berichtje kreeg op Facebook van iemand die een hond én een kind heeft. En vond dat dat inderdaad overeenkwam:

Ik wil even zeggen: complimenten over hoe serieus jullie het aanpakken met het pupje. Zoveel mensen hebben niet door hoe pittig het begin is en dan kan het zo tegenvallen (ja, het is vergelijkbaar met een baby, alleen gaat het met honden veel sneller). Vind ik gewoon fijn om te zien dat jullie het zo serieus nemen.

Klopt. Een hond is sneller zindelijk en slaapt de nachten sneller door. Psychisch wordt hij echter nooit ouder dan vier en een kind wel. Het was een eye-opener zoals ze dat voorhield tijdens het gesprek dat volgde. Ik snap echter dat er moeders (zonder, en misschien ook wel met hond) zijn die bovenstaande betwisten, maar laat ik dan even op een rij zetten hoe ons leven is sinds we een hond hebben.   Lees verder…

Verwaarloosd in een hokje

Boaz is the bomb. Elke dag weer hoor ik mijn baasjes vol lof over zijn – als je het mij vraagt nogal lompe – acties opscheppen.

Want ja, meneer kan al zitten. En af. Hij weet wat zijn plaats is. Hij groeit naar behoren. Hij piept zo lief in zijn slaap. Hij is praktisch zindelijk. Hij kan snoepjes (soms) laten liggen tot Laura ‘pak maar’ zegt… Maar wat niemand zich beseft, is dat ik door Boaz een heel ander leven heb en dat dat enorm stom is. Op 19 december leverde ik mijn vrijheid namelijk in. Voorgoed? In elk geval voorlopig.

Ik hoef geen medelijden hoor. Want heel eerlijk: natuurlijk liep ik altijd graag vrij rond, maar nu…? Ik ben de laatste die een 14 kilo wegend kolos met grote poten op me wil hebben. En dus snappen mijn baasjes dat, ook al wil Boaz niet meer dan spelen, het niet handig is om ons samen op het speelkleed te zetten.   Lees verder…

Mijn eerste puppycursus

Zaterdag had ik de eerste les van mijn puppycursus. En jeminee, ik moet er nu nog van bijkomen.

Als hond – ja, voor wie het niet doorhad, Boaz typt weer eens een blog in plaats van Laura – heb je eigenlijk weinig te zeggen over de invulling van je leven. Als je honger hebt, heb je pech. De baas beslist wanneer je mag eten. Ook loslopen mag alleen als de baas mijn riem los maakt. En als de beider bazen bedenken dat puppycursus een goed idee is dan moet ik dus gewoon.

Oh en niet omdat ik daar veel ga leren hoor. Want al tijdens de eerste theorieles – toen ik nog zalig thuis aan het slapen was – werd de baasjes medegedeeld dat de puppy’s weinig leren op de cursus. Te druk, te veel afleiding. Nee, de baasjes worden er opgevoed en wij zijn er als assistent. Zeg maar.

En dus ging ik vanmorgen mee als assistent. Mij verheugend op slechts één ding: andere hondjes. En het bleek een waar hondenparadijs. Zo’n 15 puppy’s. Van herder (ik ben fan!) tot Franse bulldog, van labradoodle tot doberman pincher. Van kleine dweiltjes waar ik de naam niet van weet tot rottweiler. Ik vond ze bijna allemaal even leuk en wilde zo graag naar ze toe dat ik mezelf bijna ophing. De instructrice was ook nog eens te laat dus ik kon lekker lang klieren.   Lees verder…