Dagelijkse beslommeringen

Twee weken geleden waren we net terug uit Zuid-Afrika, maar als mensen me nu vragen “Hoe was je vakantie?” lijkt het wel een eeuwigheid geleden.

Hoewel ik steevast een dikke glimlach op mijn gezicht krijg bij het woord ‘Afrika’ is het vakantiegevoel al in geen velden of wegen meer te bekennen. Een bekend fenomeen, we worden snel weer meegenomen in de dagelijkse beslommeringen.

Beslommeringen: ik heb het woord nooit opgezocht in de Dikke van Dale, maar ik vind dat het een negatieve toon heeft. Alsof je dagelijkse dingen niet leuk kunnen zijn. Ik kan je vertellen: dat zijn ze wel! Oké, op dat ene moment van de dag na, als om 5.45 uur de wakker gaat.   Lees verder…

Pluizenbolletje op komst

“Silke is zwanger, Silke is zwanger”, zeg schreeuw ik opgewonden en met een rood hoofd, springend door de hotelkamer. Ferry kijkt me verwonderd aan met een blik van ‘Wie is Silke en waarom is dat zo bijzonder?’.

We kennen één Silke, via Twitter. Geen idee of ze kinderplannen heeft, maar als ze zwanger zou zijn zou ik blij voor haar zijn. Maar springen in de hotelkamer? Nee, sorry. “De moederhond”, verduidelijk ik het voor Ferry. Het kwartje valt en op zijn gezicht breekt een lach door.   Lees verder…

Konijn Tim krijgt een vriendje

Al maanden hoor ik het aan: in december krijg ik een vriendje. Zo’n harig pluizenbolletje. Wil ik daar wel vriendjes mee zijn? Wil ik wel vriendjes zijn met iemand die 20x zo zwaar wordt als ik?

Mijn baasjes hebben het in hun hoofd gehaald – ja gehaald, kom op, ik had hier toch een monopolie-positie – om nog een dier in huis te nemen. Die 11 vissen in de vijver die trek ik nog wel, maar een dier in huis. Een mand op de plek waar nu mijn kleedje ligt. Een bench die 20x zo groot is als mijn kooi. Ho wacht, heb ik ook nog wat te zeggen…?

  Lees verder…

Burenfrustratie in het kwadraat

Weet je nog, die hond van de buren, die zo nu en dan bij ons in de tuin springt? Die doet dat nog steeds zo nu en dan. En de ballen vliegen ons tegenwoordig ook al om de oren. Maar als je daar iets van zegt ben je asociaal en een slecht voorbeeld voor de kinderen.

Kan dat, klagen over je buren op het net? Wel als je de waarheid vertelt toch? De waarheid: we hebben die hond al minstens 12x in de tuin gehad, we hebben er een keer of drie wat over gezegd en er worden beloftes gedaan, maar beter wordt het niet. Dat bakbeest – want hij is echt huge, ook al is hij pas een half jaar – springt nog steeds rustig op onze dure tuinmeubels met onze mooie kussens. Met zijn zandpoten. En dat nu al een keer of 12, minstens… Met in mijn achterhoofd dan ook nog het verhaal van de oud-bewoners die van de week vertelde dat hun vorige hond (weliswaar drie slagen kleiner) ook altijd deze tuin in kwam, ben ik er klaar mee.

Maar vandaag was het geen hond die me irriteerde, het was een bal. Terwijl we rustig tapas aan het eten waren – en ik had me er zo op verheugd, maar het werd drastisch verpest – belandde er een bal midden in mijn gezicht. Geen actie van een jochie van een jaar of drie, want de heg is 2,5 meter hoog. Op dat moment denk ik niet: “Laat ik die bal meteen teruggeven”. Nee, dan ben ik er even klaar mee en ga ik rustig eten. Met pijn aan mijn hoofd weliswaar.   Lees verder…

“Zeg, hoe zit dat nu met die puppyverhalen?”

Ja, die vraag kreeg ik de laatste tijd heel wat n.a.v. mijn vorige blog. En ook Ferry liet wat vallen op Twitter en iedereen wilde weten hoe of wat. Nou, bij deze: we willen een pup. Zo’n wollige Page-pup die er met je toiletpapier van door gaat, maar dan net iets beter opgevoed zeg maar.

De voorliefde voor honden, en dan met name Golden Retrievers, zit er bij ons beiden allang in. Ferry wilde vroeger graag een pup en liet de honden van kennissen uit. Ik wilde ook graag, maar we waren altijd weg. Verstandig als mijn ouders waren kwam er geen hond. Maar als je diep in het hart van mijn vader had gekeken… Anyway, toen we samen gingen wonen, waren we het er over eens: er komt een hond.

Die liefde en wens is er altijd gebleven: voor lieve, sullige Quinten en ook na lieve, sullige Quinten. Maar met de ervaring van dat kleine mormel in ons hoofd, wilden we het rustig aan doen en alles goed overwegen.   Lees verder…