Lieve, sullige Quinten

Zijn droopy-ogen maakten dat ik niet boos op hem kon worden. Zijn sullige overkomen en zijn enthousiasme gespring, stalen ieders hart. Quinten – onze pleegpup voor een jaar, zoals ik het nu maar noem – was een hond uit duizenden. En toch kon hij niet bij ons blijven…

Ferry en ik zijn beiden van jongs af aan hondengek, hoewel we beiden nooit een hond thuis hadden. Toch was voor ons snel duidelijk dat bij ons thuis wel een hond zou komen. In 2002 gingen we samenwonen en in 2003 kozen we bewust voor een hond. Beiden werkten we vier dagen, dus er waren drie dagen overlap, waarvan hij één dag in de week naar de hondendagopvang zou gaan. Prima geregeld!

We kozen niet voor een ini-mini-pup, er was dat jaar geen mogelijkheid om lang vakantie te nemen om hem zindelijk te maken en te laten wennen. Dus we zochten op internet naar een wat ouder hondje. Uiteindelijk vonden we Quinten. Zijn vrouwtje was overspannen en de dokter had gezegd “Neem een hond, ga lekker wandelen”. Uiteindelijk bleek ze dat niet te kunnen en de man des huizes leek het verstandig een nieuw huisje te zoeken. Quinten was toen 4,5 maand. We gingen hem ophalen in Westervoort en waren meteen verliefd.

Wennen was het wel. Voor hem, want jemig, die lift was wel eng. En ja, dat grasveld was even verder weg. Zeker als je bedenkt dat hij daarvoor in de tuin werd uitgelaten… Ook voor ons was het wennen.   Lees verder…