Verliefd

Daar zit ik dan. Een handdoek met 6 kilo hond op mijn schoot. Piepend. Onderweg van Zaandam naar Almere. Naar huis. Dat is vandaag precies een half jaar geleden en Boaz is niet meer weg te denken uit ons leven.

Alsof hij er al veel langer is, en tegelijkertijd nog maar zo kort. Als je naar hem kijkt, zou je overigens niet zeggen dat hij nog maar een half jaar uit is. Het is een tank! De puppy-look was hij snel voorbij gegroeid. Enorm snel. Inmiddels weegt hij 31,6 kilo.

Natuurlijk zijn we gek op hem, maar oh, wat heb ik hem af en toe vervloekt. Zindelijk krijgen was geen probleem, maar het drong soms slecht tot hem door dat niet alleen Ferry de baas is, maar ook ik. Dat heeft met name met uitlaten een hoop struggles opgeleverd.

Maar struggles zijn snel vergeten als je thuis komt en er wacht een over-blij beestje op je, die met zijn lange staart heen en weer zwaait. Die het liefst bovenop je springt, omdat hij het zo fijn vindt dat je weer thuis bent. En je als eerst een knuffel aanreikt, zodat je met hem kan spelen. Nog steeds ben ik vertederd als hij piept in zijn dromen (check dit filmpje). Nog steeds smelt ik weg als ik Ferry’s onderonsjes met hem hoor.   Lees verder…