Mijn eerste puppycursus

Zaterdag had ik de eerste les van mijn puppycursus. En jeminee, ik moet er nu nog van bijkomen.

Als hond – ja, voor wie het niet doorhad, Boaz typt weer eens een blog in plaats van Laura – heb je eigenlijk weinig te zeggen over de invulling van je leven. Als je honger hebt, heb je pech. De baas beslist wanneer je mag eten. Ook loslopen mag alleen als de baas mijn riem los maakt. En als de beider bazen bedenken dat puppycursus een goed idee is dan moet ik dus gewoon.

Oh en niet omdat ik daar veel ga leren hoor. Want al tijdens de eerste theorieles – toen ik nog zalig thuis aan het slapen was – werd de baasjes medegedeeld dat de puppy’s weinig leren op de cursus. Te druk, te veel afleiding. Nee, de baasjes worden er opgevoed en wij zijn er als assistent. Zeg maar.

En dus ging ik vanmorgen mee als assistent. Mij verheugend op slechts één ding: andere hondjes. En het bleek een waar hondenparadijs. Zo’n 15 puppy’s. Van herder (ik ben fan!) tot Franse bulldog, van labradoodle tot doberman pincher. Van kleine dweiltjes waar ik de naam niet van weet tot rottweiler. Ik vond ze bijna allemaal even leuk en wilde zo graag naar ze toe dat ik mezelf bijna ophing. De instructrice was ook nog eens te laat dus ik kon lekker lang klieren.   Lees verder…

Hond aan het woord

Een keurig opgevoed hondje stelt zich altijd netjes voor is mij geleerd. Ik vind het een beetje onzin, want jullie hebben al minstens 537 foto’s van mij voorbij zien komen. Op Facebook, Instagram en zelfs hier. Maar goed… ik schijn netjes opgevoed te zijn worden, dus bij deze: Boaz, geboren op 27 oktober 2013. Sinds 19 december woon ik in Almere. Bij Laura & Ferry.

Ik heb even moeten smeken om mijn eigen plekje op de blog, maar als konijn Tim die mag hebben waarom ik dan niet? Konijn Tim is overigens wel stil hier op de blog hè? Dat komt omdat hij sinds 19 december alleen maar in zijn kooi heeft gezeten. Ik vind hem namelijk iets te leuk. Elke keer als hij beweegt, gaat mijn kop omhoog. Als ik naast zijn kooi lig, sla ik lekker met mijn poot er tegenaan. En als ze hem een keer uit zijn kooi laten, spring ik er bovenop. Het schijnt niet helemaal de bedoeling te zijn, maar in plaats van dat ze mij in een kooitje stoppen, moet Tim erin blijven. Zielig? Nee hoor, het is een beetje een bejaard mannetje, die veel rust nodig heeft.

Goed, daar gaat het beeld dat jullie van me hebben. Want op de foto’s zie ik er natuurlijk onwijs snoezig uit, zou je me het liefst dood willen knuffelen. En nu, na slechts één alinea, wil je me het liefst aangeven voor dierenmishandeling, is het niet? De waarheid is namelijk dat ik niet altijd snoezig ben, ik heb een eigen karaktertje van hier tot aan het grasveld waar ik altijd ga poepen & plassen. Regelmatig willen mijn baasjes mij achter het behang stoppen als ik weer eens aan hun broekspijpen hang. Maar guess what? Ze hebben geen behang.   Lees verder…

#mijnmoment

Ken je Mijn Moment van Punkmedia? Al sinds 2010 wordt deze website aan het einde van het jaar gevuld met de mooiste verhalen van de mooiste, maar ook meest ingrijpende momenten van het jaar. Vanmorgen las ik het #mijnmoment van Tanja, op haar eigen blog. Hij raakte me. En zette me aan het denken: wat was mijn moment van 2013 eigenlijk?

Na een niet zo goede tweede helft van 2012, waarin ik mezelf tegen een muur aan zag lopen, krabbelde ik langzaam op. In maart 2013 ‘ontsloeg’ mijn psycholoog mij, ik was geslaagd met vlag & wimpel. Het ‘brainstormen over mezelf’ zoals ik het bij de psycholoog noemde was ten einde. Ondanks dat we het gevierd hebben met gebak, is dat niet #mijnmoment van 2013. Het moment toen het strakgetrokken touwtje brak en ik de stap naar de psycholoog maakte, dat moment is vele malen belangrijker geweest in 2012.

  Lees verder…

Genieten & afzien in het kwadraat

Geen idee hoe het voelt om een baby te krijgen, maar respect voor alle mensen met baby’s. Als een pup al afzien is, hoe is het krijgen van een baby dan wel niet? Sinds afgelopen donderdag woont Boaz hier en hoewel ik nu al niet meer zonder dit schattige bolletje wol kan, is het hard werken en soms afzien. Doorzetten, op je tanden bijten en dan weer totally in love zijn met zijn onschuldige ogen.

Nog nooit deed ik zo weinig als in de afgelopen dagen. De film die ik vrijdagavond opzette, keek ik in delen. Pas gisteren kon ik het einde bekijken. Waar mijn voornemen was om toch best wat te schrijven voor Like & Love (it!) en de nieuwe website voor Vakantie.nl te vullen, bleef ik hangen in plasjes opruimen, bijtringen in zijn bek duwen als hij mijn hand wilde pakken en hem tot kalmering brengen als hij tijdens zijn terror-uurtje na het eten door de woonkamer sjeest.   Lees verder…

Boaz

En we noemen hem…

Jesse, dat was de naam die we in eerste instantie voor de hond hadden. Al jaren eigenlijk. Maar hoe dichterbij we bij de hond kwamen, hoe minder zeker ik er van was. Was het niet een te lieve hond voor een ras dat al zo’n ahhh-gehalte heeft? Moest er niet iets stoers tegenover staan?

Tijdens een bezoek aan vriendin Agaat brainstormden we met zijn drieën, maar vrijwel alles was te lief. Of te hondachtig, of echt gewoon te stom. Ik pakte er een website met hondennamen vast. “Job?”, vroeg ik vragend. “Ach, als je dan je baan kwijt bent, heb je in elk geval nog een Job”, grapte Agaat. Maar de naam bleef hangen: kort, stoer en bondig.

Totdat Laura de Flair las, waarin een stel was met een hond met een wel heel leuke, stoere en unieke naam. “Hoe spreek je dat uit?”, antwoordde Ferry toen ik hem de naam door appte. Maar hoe vaker we hem noemden, hoe enthousiaster we werden. Nog voor de hond geboren was, lag zijn naamplaatje hier klaar. Konden we ook niet meer wisselen.

De naam was dus zeker. Hij werd met verdeeld enthousiasme ontvangen bij de mensen die we het stiekem influisterden. “Apart”, hoorden we regelmatig. Grappig genoeg juist hetgene wat we zo graag wilden: geen doorsnee naam.

De afgelopen weken bezochten we veelvoudig het nestje, maar welke van de acht de naam zou krijgen was nog onbekend. Dus noemden we ze zwart, roze, paars, rood, geel, groen, lichtblauw en donkerblauw. Tot we deze week hoorden welke van ons wordt.

Groen is nu omgedoopt tot Boaz. En we houden nu al van hem! (terwijl hij pas donderdag thuiskomt)

P.S.  Meer zien van Boaz? Check mijn Instagram-account vol hondenspam.

P.S. 2. Vandaag vroegen we aan de fokker hoe de andere hondjes gaan heten. Nog een Boaz. “Wat toevallig!”. “Nee hoor”, zei de fokker, “Ze wisten nog geen naam en vorige keer hadden ze hem opeens, ze hadden de naam ergens gehoord. Ik gok dat wij ze hebben verteld dat jullie hem zo gaan noemen.”