Briljant & vermoeiend

Soms vind ik mezelf best briljant. Zoals afgelopen zondag toen ik, al schoonmakend met een Glorix-doekje in mijn hand, weer eens een Eureka-moment had. En meteen de boel wilde laten om me er vol op te storten. Soms, zoals op dat moment, vind ik mezelf niet alleen briljant, maar ook vermoeiend.

Voor diegenen die het nog niet door hadden en/of hier pas lezen: tussen mijn oren lijkt het zo’n 18 uur per dag door te gaan. Mijn piekergedrag valt de laatste tijd gelukkig behoorlijk mee, maar ik heb zo’n grote ideeënbox bovenin mijn hoofd waar zo nu en dan een lampje aanspringt.   Lees verder…

Wat in mijn hoofd zit…

… zit zeker niet in mijn kont. Alles wat ik bedenk, wat ik wil, moet meteen. Na ja, de dingen waar ik enthousiast over ben. Ik bedenk ook wel eens dat het huis schoon moet, maar dan blijft het vooral in mijn kop zitten en gebeurt er niets.

Gisterochtend in de trein bedacht ik – zoals me wel iets te vaak gebeurt – weer eens wat nieuws. Opeens ging dat lampje branden. Hoewel, het is niet echt nieuw. Het zou de derde variant worden van de nieuwsbrief van Perfect Portret. Want dat was wat ik bedacht, een nieuwe nieuwsbrief. Niet zozeer qua inhoud, maar qua look & feel. Ik vond dat ik te beperkt was met mijn huidige lay-out. En dus bedacht ik ‘s morgens in de trein een nieuwe variant.

Op de terugweg – en dan is reizen opeens zakelijk – bedacht ik me hoe ik dit ging realiseren. Ik deed wat inspiratie op op het wereldwijde web, vroeg mijn vriend Google om advies, tikte teksten uit op mijn telefoon. Na het boodschappen doen & het eten dook manlief in bad en was de bank met laptop voor mij.   Lees verder…