Goodbye Istanbul!

En dan komt toch het moment dat je je koffers weer moet inpakken en het laatste rondje door de stad doet. En dat moment was deze ochtend aangebroken.

We hadden niet veel tijd, ongeveer een uurtje. Ver weg werd het dus niet. We besloten nog een keer naar de Grand Bazaar te gaan. Ik wilde nog een mooie rode sjaal hebben voor bij mijn nieuwe jurk en we wilden nog een klein cadeautje shoppen. Stiekem was ik ook benieuwd hoe druk de Grand Bazaar op dinsdag zou zijn.

Zaterdags was de Grand Bazaar afgeladen. Hordes toeristen, maar ook veel locals waren inkopen aan het doen. Maar een doordeweekse dag was toch wel even anders: ruimte! Ik kon foto’s maken waarop je ook eens zag hoe de Grand Bazaar er uit zag en niet alleen de mensen die er rond liepen. We konden rustiger kijken wat er allemaal te koop was en je werd niet door de mensenmassa verplicht rechtdoor te gaan, als je eigen rechtsaf wilden, maar de weg je versperd werd.   Lees verder…

Laatste avondwandeling & bizarre taxirit

Een kilo tarbot, dat moet je wel even goed laten zakken. En dus besloten we na het eten nog een wandeling te maken over de boulevard die grenst aan Kumkapi. Om aan het eind daarvan een taxi naar het hotel te pakken.

Terwijl de zon langzaam onderging, wandelden we hand in hand (en in mijn andere hand de camera) langs de boulevard. Het was druk, veel locals. We zagen een lokale voetballer met een kitten van een weekje oud, te snoezelig. Karretjes met maïs en gepofte kastanjes kwamen aan ons voorbij. Naast de kade lag een rij met rotsen, waarop men zat te socializen of te vissen. Ik kwam ogen tekort! En voor ik het wist hadden we het eind van de boulevard bereikt.   Lees verder…

“Doe maar een kilo tarbot”

Onderweg van het vliegveld naar het hotel waren we er al langs gekomen, Kumkapi. Toen wist ik natuurlijk nog niet hoe het heette, maar het zag er zo schattig uit, dit kleine vismarktje, dat ik direct aan de chauffeur vroeg hoe het heette. Kumkapi dus. Een plek waar je heen MOET als je in Istanbul bent…

Ferry is dol op vis, en dus besloten we de laatste avond bij Kumkapi te gaan kijken en ook te gaan eten als het beviel. Ik ben wel geen visliefhebber, maar overal hebben ze wel een stukje vlees (en naar bleek ook veel lam in Turkije en laat dat net mijn lievelingsvlees zijn). Daarbij: ik wilde dat schattige vismarktje op de foto zetten.

Vanaf het hotel konden we in een rechte lijn naar beneden lopen. Omdat het de laatste avond was, en voor mij toch zeker ook wel een speciale avond, besloot ik mijn nieuwe jurk aan te trekken, met de daarbij behorende hakken. Ik kan je vertellen: in Istanbul is dat niet het meest praktische. Overal kleine klinkersteentjes, kinderkopjes, waar je zo tussen blijft hangen.   Lees verder…

Blauwe Moskee, Topkapi & steile heuvels

Omdat we gisteren geen tijd hadden om naar de Blauwe Moskee te gaan, besluiten we dat vandaag te doen. Om vervolgens het Topkapi, de Kruidenbazaar en de wijk Beyoglu aan te doen.

De wandeling naar de Blauwe Moskee duurt slechts een minuut of 10. Via een schattig parkje, waar zeemeeuwen aan het badderen zijn, bereiken we het gebouw. Minder sprookjesachtig dan gisteravond, maar niet minder mooi. We lopen er om heen, op zoek naar de ingang. Ondertussen leg ik nog wat indrukken vast. Aangekomen bij de ingang zien we een immense rij en een bord vol regels. Strenge regels! Dat je als vrouw alles moet bedekken, snap ik. Maar schoenen uit? We besluiten niet in de ellenlange rij te gaan staan, maar te genieten van het weer en buiten te blijven, verder te lopen.

Via het middenplein komen we recht tegenover de Haghia Sophia uit. Deze straat vol marktverkopers, waar niet? We komen een man tegen die mooie, handgemaakte fluiten koopt. We gaan zelden meer op zoek naar souvenirs, maar omdat Ferry’s moeder aan blokfluiten doet, besluiten we deze in elk geval mee te nemen. We dingen af en nemen hem mee voor een mooie prijs.   Lees verder…

Sprookjesachtige avond

De avond van je verjaardag breng je natuurlijk niet door op je hotelkamer. Dus nadat Ferry een uurtje heeft gesport en ik even heb uitgerust, gaan we op pad om te eten en om een avondwandeling te maken.

Eten doen we hoog boven de stad, op het dakterras van een ander hotel. Geen chique bedoening, maar gewoon prima. We proosten op mijn nieuwe levensjaar en ik vertel Ferry dat dit – ondanks dat de dag nog niet eens is afgelopen – mijn beste verjaardag so far is.

En van mijn wensen was om ‘s avonds de Blauwe Moskee op de foto te zetten. Prachtig verlicht en met witte vogels (zeemeeuwen?) die om de minaretten vliegen. Een adembenemend gezicht!   Lees verder…