De magie van vuurwerk

Als tiener was ik niet erg populair op school. Of moet ik zeggen gewoon niet populair. Alleen in december, dan had ik opeens heel heel vriendjes. Door papa de vuurwerkverkoper.

Een jaar of 12 was ik toen mijn vader besloot dat het roer om moest. Van alleen vuurwerk werd hij niet rijk. Het ondernemersbloed (van wie heb ik het toch?) kroop waar het niet gaan kon en waar iedereen mijn vader voor gek verklaarde, waagde hij de sprong in het diepe. Hij ging vuurwerk verkopen. Tussen september (voorbestellingen, prijsbepalingen) en januari was het een en al vuurwerk in Huize V. Broerlief hielp al snel mee in de drukke maanden en mijn moeder en ik keken toe.   Lees verder…

Over gouden randjes, Miss-verkiezingen, een borstverkleining & meer

Eerst scande hij al mijn jeugdfoto’s in. Vervolgens zette hij alle video’s op dvd. Je zou haast denken dat mijn vader tijd teveel heeft.

Tijd teveel of niet: ik ben er zo blij mee! Hoewel de dvd’s al enige tijd lagen te slingeren op de hoek van de bank, was ik er – sorry pap – nog niet aan toegekomen om ze te bekijken. Tot afgelopen weekend…

Een van de eerste dvd’s – of dus eigenlijk video’s – die ik in de Mac stopte, dateerde uit 1993. Een aflevering van de Tros over het WK fietscross. Je weet wel, die ergste vakantie ooit met dat gouden randje, waar ik eerder over schreef. Ik wist dat dat gouden randje me toen heel veel kippenvel opleverde. En toen ik deze aflevering terugzag, voelde ik die kippenvel weer. Zo erg was die vakantie toch niet!   Lees verder…

Bring back the memories

Als klein meisje zag ik mijn oma vaak. Sinds de dood van opa (1986) kwam ze elke woensdag eten. En op zaterdag ging mijn moeder er vaak heen, met mij in haar kielzog. Mama om haar was op te halen en ik om solitaire te spelen en de Tina te lezen.

Hoe ouder ik word – ja, nog even en ik ben een dertiger – hoe meer jeugdherinneringen er terug lijken te komen. Laatst las ik een tweet van iemand die zich verbaasde dat er om 8.00 uur ‘s morgens als mensen bij de viskraam stonden. Met een glimlach op mijn gezicht dacht ik terug aan de vele vroege zondagmorgens dat we langs de fietscrossbaan stonden en de keren dat Johan K. (de vader van een mede-sporter) verse paling had meegenomen. Het tijdstip? Achterlijk vroeg.   Lees verder…

Lautje & kale meester Geert

“Moet je niet vragen hoe het is gegaan?”, vroeg mijn moeder plompverloren. Dat sollicitatiegesprek? Dat was in mijn hoofd dinsdag of woensdag. In mijn hoofd, op papier was het vandaag. Mijn moeder deed het gesprek uit de doeken.

Sinds een jaar zit mijn moeder thuis. Contract niet verlengd terwijl ze met haar pootje omhoog zat. Hoewel nog steeds in de ziektewet – op die ene week na, te vroeg omgezet – is ze al wel druk aan het solliciteren. Naar aangepast werk, want 24 uur per week staan zit er niet meer in. Vandaag was ze een van de vier genodigden (uit de 21 brieven!) bij de Sijsjesberg. Het zwembad dat voor mij gelijk staat aan vele jeugdherinneringen.   Lees verder…

Geen verkleedpartijtjes meer voor Laura

Als ik in het zuiden des landschap had gewoond, had ik dit weekend vast wat anders gedaan dan de schuur opruimen en de vijver ontdoen van een emmer alg. Waarschijnlijk had ik dan nu met een kater in de trein gezeten. Of een dag vrij genomen. Maar ik blijf een Gooisch meisje. Dat niet van zuipen houdt. En niet van carnaval. Ongetwijfeld zullen de negatieve ervaringen die ik er mee heb daarin een grote rol spelen.

Hoewel we boven de rivieren woonden, werd er op de basisschool natuurlijk wel aan carnaval gedaan. Als ik mijn jeugdfoto’s bekijk, zijn er wel wat outfits de revue gepasseerd. Zoals Laura als bloemenmeisje, die iedereen een narcis cadeau gaf. Oké, toegegeven: het stond me erg schattig. Toch heb ik er geen specifieke herinneringen aan. Wel aan carnaval 1988.   Lees verder…