All you need is… reclame?

Traditiegetrouw keken we thuis op kerstavond All you need is love. Mijn vader en broer zaten er een beetje bij en mijn moeder en ik zaten vooral met zakdoekjes onze tranen te deppen en onze neus te snuiten.

Die traditie heb ik – tot Ferry’s grote ergernis – niet afgeschaft nadat ik uit huis ging. Of we nu kerstavond met of zonder mijn ouders vierden, Robert ten B. mocht niet ontbreken. Deze sucker for romance zat altijd klaar met haar zakdoeken. En dus ook gisteravond, na het kerstdiner met mijn ouders.

Ik vond de uitzending echter niet wat ik gewend ben. Waar vroeger alles om stelletjes ging, worden nu hele families herenigd. Geloof me: ik gunde het dat meisje – dat een half uur te laat kwam eerder dit jaar om afscheid te nemen van haar vader – heel erg dat ze kerst mocht vieren bij haar moeder en broer en zus. En ook die oma die haar kleinkind voor het eerst zag, was ontroerend. Maar liefde tussen man en vrouw blijft voor mij toch waar het om zo moeten draaien.   Lees verder…

De jacht op kerstcadeaus

Elk jaar weer: de discussie over wat te doen met kerstcadeautjes tijdens familie-etentjes. Inmiddels heb ik, mede hierdoor, een afkeer tegen verplichte cadeaus ontwikkeld. En toch laat ik me dit jaar verleiden tot semi-verplichte cadeaus.

Ik ben dol op cadeaus geven hoor. Sterker nog: ik leef er bijna voor. Als ik iets  voor iemand bedenk, dan geef ik dat. Geen reden voor nodig. Zegt @agaatt op mijn blog dat ze Wreck this journal ook wil, dan stuur ik dat op. Omdat ik vriendinnen graag een glimlach op hun gezicht bezorg. Als Ferry laat vallen dat hij eigenlijk nog wel een schuurmachine wil, dan bel ik mijn vader (hij heeft een eigen ijzerwarenhandel). Maar dat spontane geven, maakt wel dat je ideeën op zijn op de momenten dat je ze nodig hebt. Met Kerst en verjaardagen zeg maar.   Lees verder…