Koning Winter, mag het iets minder?

Voor kerst leek het zo leuk: een witte kerst. En dat was het ook. Sneeuw maakt kerst compleet. Maar daarna mag het wat mij betreft meteen over zijn. Helaas dacht de Koning Winter daar anders over. De straten zijn (weer!) besneeuwd en menig voetganger gaat onderuit. En ik? Ik ben er zo langzamerhand wel klaar mee.

Natuurlijk, ook ik zie de charme van sneeuw in. Ook ik genoot toen we zondag aan ons eerste ontbijt in het nieuwe huis zaten, met uitzicht op een witte tuin. Waar een schattig klein vogeltje uit de bijna bevroren vijver zat te drinken en lieve voetstapjes achter liet in de sneeuw. Ook ik kijk met een glimlach naar alle kleine kinderen die door hun ouders worden voorgetrokken op een slee. Of die een sneeuwpop maken. En ik geniet van het uitzicht vanuit de keuken: een besneeuwde bosrand. En het meest geniet ik nog van rennende golden retrievers door het sneeuw. (ja, die komt er bij ons ooit ook)   Lees verder…

Verf nooit, ik herhaal, verf nooit je voegen

Met alle groten klussen achter de rug, was de tijd van afronding aangebroken. Dit weekend zouden we schoonmaken, uitpakken, schoonmaken, uitpakken en… even alle voegen in de badkamer en de wc witten.

Hoewel we dachten dat de vorige bewoners hun huis best goed hadden onderhouden, bleek dat op sanitair gebied toch iets minder. Eerder haalde ik al drap vol haren (zit je net wat te eten?) uit het badputje. En ook de voegen waren niet meer helemaal wit. Gelukkig hadden we goede ervaring met voegenwitsel van HG in de huidige badkamer en dus besloten we daarmee de wc en de badkamer even aan te pakken. Met de nadruk op ‘even’.   Lees verder…

Controlfreak over de top

Dacht ik mezelf redelijk goed te kennen, de laatste paar maanden heb ik mezelf echt leren kennen. Ik wist dat ik een controlfreak was, maar dat het zo erg was… Menn, wat kan ik mezelf uitputten!

Zolang ik iets in eigen handen heb, is er niets aan de hand. Ook al mislukt het, ik kan dan enkel mezelf aankijken en heb er invloed op. Maar zodra ik iets uit handen moet geven, afhankelijk ben van een ander (een mens, ding of instelling) dan gaat het mis. Heel erg mis!

Het begon al bij het bieden. Afhankelijk zijn van de verkopers en nog erger die vervelende verkopende makelaar. Nee, ik vond dat maar niets. Zenuwslopend en wachten op waar de ander meekomt. En dan komen ze natuurlijk niet met wat jij wilt. Uiteindelijk komt de deal en denk je dat je het ergste hebt gehad…   Lees verder…

Het leed dat cameraleed heet

Menig van mijn blogbezoeker kan zich nu de frustratie herinneren van eerder dit jaar. Mijn geliefde Canon EOS 400D ging kapot en Canon presteerde het om deze maar liefst vier (!) keer ongerepareerd terug te sturen. Zat was ik het. En na overleg met Ferry koos ik er dus voor een nieuwe 50D te kopen. Nieuw = geen gezeik. Dacht ik…

Eind oktober had ik een geslaagde fotoshoot van nichtje Jaimy. De volgende dag was het tijd voor het verjaardagsfeestje, want Loubna werd twee jaar. Camera mee natuurlijk! We kwamen als een van de eerste, zeiden vrolijk gedag. Maar even later verging het lachen mij. De camera deed niets, maar dan ook niets meer. Andere batterij, andere CF-card, andere lens: niets werkte.

Gelukkig was het koopzondag. Op naar de winkel en een nieuwe eisen. Want na twee maanden kan dat kreng toch niet al kapot zijn? En het leek een spiegel-probleem, dus ook nog eens vrij ernstig. Nee hoor, Laura kreeg geen nieuwe.   Lees verder…

Het weekend van de kapotte apparaten

Een ongeluk komt nooit alleen, dat bleek dit weekend maar weer. Dat de wasmachine de geest gaf, was tot daar aan toe, maar dat mijn geliefde camera na twee maanden en 12 dagen de geest gaf, dat raakte mij meer dan ik had verwacht…

Onze wasmachine, ik durf gerust te zeggen dat hij – mede door Ferry’s dagelijkse kazernekleding – bijna dagelijks draait. Ons oude bakkie leverde tot een jaar geleden ook trouwe dienst. Toen begon hij kuren te krijgen. Hij sloeg niet meer goed af. Maar ach, als dat alles was. Gewoon controleren of hij al half was afgeslagen (hij deed dan niets meer, maar je kreeg ook geen eindpiepje). Dat hij ooit zou overleden was ons duidelijk, en toen hij zaterdag opeens rare geluiden ging maken was ons duidelijk dat hij ongeneeslijk ziek was. En inderdaad, zaterdagavond deed ik een snelwas en meneer blies zijn laatste adem uit.   Lees verder…