Highway 1: de eerste domper

Nee, Highway 1 is zelf geen domper. Ik geloof – en heb gehoord – dat het een van de mooiste wegen van Amerika is. Het is alleen zo jammer dat we er niets van konden zien door de vele mist die er vandaag hing…

Bij Monterey hadden we natuurlijk al wat mist gehad, en ook de Lonely Cypress was verhuld in de nevel. Maar dat het nog erger zou worden, hadden we niet verwacht. Helaas: heel highway 1 was omgeven door nevel. Point Lobos, waar ik me heel erg op had verheugd, deed bijna troosteloos aan (en dat terwijl we er $ 10,- voor betaalden, grr!). En de mooie stranden kon je nauwelijks zien. Een paar mooie foto’s kon ik maken, die waar de mist bijna een toegevoegde waarde had. Maar of we nu echt highway 1 hebben ervaren? Ik betwijfel het!

Uiteraard lieten we ons goede humeur er niet door verpesten. Ferry genoot van de vele haarspeldbochtjes en het glijden met de banden, ik vind dat altijd wat minder. Ik pestte hem door toch wel regelmatig ‘Ho fotomoment’ te roepen en we maakten woordgrapjes omtrent de mist. Maar op den duur wordt het wel erg saai: wit als je voor je uit kijkt, wit als je naar links kijkt en wit als je naar rechts kijkt. En achter je kleeft er een pick-up aan je bumper…   Lees verder…

En toen zat het even tegen…

Als je dagen lang reist en veel op de planning hebt staan, kan je – ondanks je enthousiasme – op den duur best moe raken en net iets minder hebben dan normaal. Dat merkte ik vandaag…

Zoals de laatste tijd wel vaker gezegd, ik ben een controlfreak. Gelukkig heb ik een beetje zelfkennis en kan ik er daardoor goed mee omgaan, maar soms zit het mezelf wel in de weg. Een reis als deze is voor een controlfreak als ik een echte uitdaging: slechts zes van alle nachten hebben we vooraf geboekt en de rest zien we ter plaatse. Wat als het niet lukt? Genoeg hotels in Amerika werd me constant verteld. Oké, we wagen het erop!   Lees verder…

Hoe doe ik het toch?

Het is alsof ik het er om doe, alsof de klok er op gelijk slaat: voor elke vakantie word ik ziek. En altijd een verkoudheidsvirus. Een paar weken geleden was ik verkouden en ik dacht nog ‘Yes, dan heb ik het maar vast gehad’. Niet dus!

Waarschijnlijk heb ik toen mijn lichaam op stil gezet – ziek worden kon niet, we ‘moesten’ nog een huis kopen en ik wilde mijn werk goed overdragen aan nieuwe stagiaires. En dus kwam het vrijdag net zo hard weer terug. Donderdagavond begon het met lichte keelpijn en vrijdag werd het steeds erger. En sinds vrijdagavond lig ik dus op bed. Ferry die dan ook nog tegen mij – als echte doemdenker – zegt: “Straks laten ze je niet door bij de douane vanwege Mexicaanse griep” helpt natuurlijk ook niet echt mee.   Lees verder…

Zo blij als een kind…

Dat was ik toen ik vanmorgen mijn camera na reparatie kon ophalen. En nog blijer was ik omdat Canon – ondanks dat de camera al bijna twee jaar oud is en ik geen aankoopbon meer had – het gratis had gemaakt. Een nieuw accucompartiment en nieuwe contactpunten ook nog eens. Goede service! Dacht ik…

Vanmiddag ging ik naar het Dolfinarium met Ferry. Voor het werk, maar zo voelt het dan natuurlijk niet. Foto’s volgen overigens nog. Maar goed, camera mee en schieten maar. En dat ging goed, zo’n 200 foto’s lang. Totdat…   Lees verder…

Als je aan mijn camera komt…

Gisteravond 22.15 uur: ik kom thuis van fotografiecursus en ben bloedchagrijnig. Niet omdat ik mijn cursusavond niet leuk vond – integendeel juist – maar omdat ik problemen heb met mijn camera. En daar kan ik echt van slag door zijn. Als je aan mijn camera komt, dan kom je aan mij…

Mijn camera (een EOS D400) is nog geen twee jaar oud. Na eerst met standaardlenzen te hebben gefotografeerd vond ik het eind februari tijd voor nieuwe lenzen. Ik nam ze mee naar Rome en schoot enorm veel foto’s, met een goed resultaat. Ik had één klein storinkje op mijn kamer – beeld werd zwart, accu eruit halen was de enige oplossing – maar besteedde daar verder geen aandacht aan.   Lees verder…