Ik heb echt een heel zwaar leven

“Ik heb een heel zwaar leven, maar echt een heel zwaar leven. Moeilijk, moeilijk, moeilijk. Heb echt een heel zwaar leven. Het leven is voor mij gewoon ontzettend zwaar.”

Dit YouTube filmpje kreeg ik toegezonden van Lau01 na het lezen van mijn vorige blog. Ze bedoelde het vast sarcastisch, maar onderschat het niet. Ik heb als konijn echt geen hondenleven, maar ook zeker geen luizenleven. Waarom niet? Nou lees gerust verder.

Ter beeldvorming even mijn leefomstandigheden. Mijn huis, een veredelde kooi, is 60 cm bij 1 meter (gok ik, en ik weet niet of mijn inschattingsvermogen nou zo goed is). Hier verblijf ik als de baasjes weg zijn. En dat is nogal vaak. Beetje vergelijkbaar met dat jullie 10 uur op een dag in een te kleine badkamer zitten.

Mag ik er uit, als ze eens thuis zijn, dan heb ik gelukkig wel 30 vierkante meter (+ de gang als ik durf) tot mijn beschikking. Maar laten we wel zijn: na 2,5 jaar ken ik die ruimte mm voor mm en er valt niets meer te ontdekken. En dus ga ik maar op mijn kleed – dat al heel oud is, wanneer krijg ik eens een nieuwe – liggen. Een beetje peinzen over de wereldproblematiek. Wat als de recessie nog harder toeslaat en een van de baasjes zijn/haar baan kwijt raakt? Krijg ik dan nog wel bananen?   Lees verder…

Niet nog een vriendje

Ik klaag niet snel. In tegenstelling tot het bazinnetje, die van zeuren af en toe een hobby lijkt te maken. Vandaag maak ik een uitzondering en klaag. Terecht. Ik, het trouwe huiskonijn, wordt ernstig verwaarloosd.

Door – luister en huiver – een stel vissen. Ja, echt een stel vissen. En het mogen dan wel kostbare koi’s zijn, ze mogen dan zes keer zo duur zijn als ik (ja, echt waar, per stuk), het blijven natuurlijk gewoon vissen. Zonder zacht knuffelvachtje zoals ik. Maar met schubben en een vieze slijmlaag. Zeg eens eerlijk, waar zou jij de voorkeur aan geven?

Mijn baasje en bazinnetje duidelijk aan de vissen. Waar ik vroeger op de vrije dagen van het baasje – en dat zijn er nogal veel als je ambtenaar brandweerman bent – mocht rondhuppelen in huis, zit ik nu in mijn kooi, terwijl hij in de tuin bezig is. Regent het, dan word ik blij. Dat is geen weer om in de tuin aan de slag te gaan. Maar zelfs dan gaat hij met de vissen in de weer.   Lees verder…

Was getekend, een je-weet-wel-konijn

Ze zeiden dat ze het deden om mij te helpen. Maar nu bijna twee weken later is het me duidelijk dat ze vooral zichzelf hielpen. Ik ben mijn mannelijkheid kwijt. En zij zijn blij dat ik eindelijk weer rustig ben in plaats van gefrustreerd.

De bewuste woensdagmorgen waarop ik mijn mannelijkheid liet afkappen verloor, bracht mijn baasje me naar de dierenkliniek. Hoewel ik een spuitje kreeg en snel buiten westen raakte, weet ik natuurlijk wel hoe ze mij hebben vastgebonden op die tafel. Zo namelijk. Zielig he? Eenmaal klaar moest ik in een klein hokje maar mijn roes uitslapen, alvorens het baasje me weer op kwam halen.

Eenmaal thuis moest ik verder bijkomen in mijn hok. Waar de absorberende korrels – die pijn zouden doen aan mijn besneden zaakje – plaats hadden gemaakt voor een pamperachtig dekentje. Dat niet zo zeer leuk was om op te liggen, maar wel om op te eten. Maar als ik ging staan, was ik wel een beetje een wankelende pinquin. Zo’n spuitje is niet echt kattenpis licht spul.   Lees verder…

Was getekend, konijn Tim

Vanaf morgen ben ik een je-weet-wel-konijn. Net zoals de Rode kater, de je-weet-wel-kater, uit Jan, Jans en de kinderen. Die ooit naar de dierenarts werd gebracht om zijn mannelijkheid weg te laten halen. En dat staat mij morgen dus ook te wachten.

Ik was de laatste tijd niet echt lief. Als ik het gemopper van mijn baasje en bazinnetje moet geloven althans. Ze vonden mijn geknaag aan de onderkant van de bank niet fijn, maar ik ben toch niet voor niets een knaagdier? Oké, ik had de laatste tijd wel wat meer de neiging om overal mijn tanden in te zetten. Ook vonden mijn baasje en bazinnetje me nogal onrustig op de bank en liet ik er veel drolletjes vallen. Voor mij is dat gewoon een simpel teken van liefde, maar vooruit…   Lees verder…

Van Twitterkonijn tot model

“Zeg Laura, je zet nu wel andermans beest op de foto, maar hoe zit het eigenlijk met Tim?”, vroeg Ferry mij dit weekend. Ik keek hem wat bevreemd aan: “Een nogal wild konijn in een studio, zie jij het voor je?”. Ja, dat zag hij wel. Nou, vooruit dan maar.

Ik had er een hard hoofd in. Tim is zo wild als maar kan en als hij een omgeving niet kent, is hij in alle staten. Ik zag hem zo onder de kast door kruipen richting de cv. Of de draadjes van mijn lampen doorbijten. Of nog erger: van de open trap afvallen. Maar volgens Ferry zou het helemaal goed komen…

En dat kwam het, ik moet klaarblijkelijk wat vaker op die vent van mij vertrouwen. Oké, meneer Tim was niet de rust hemzelf. En af en toe moest je hem echt tegen de grond aan drukken. Ik betwijfel ook of hij er dan ook maar één seconde van heeft genoten. Want als hij zelfs niet naar snoepjes taalt, dan is het wel heel erg met hem gesteld. Ik kan het hem niet echt kwalijk nemen; die flitsers moeten hem echt koppijn hebben opgeleverd.   Lees verder…