Toen was geluk heel gewoon

Terwijl ik me in de trein verveel en mijn jeugdfoto’s eens goed onderverdeel, ga ik weer terug in de tijd, terug in mijn jeugd. Niet de eerste keer en vast ook niet de laatste! Ik schijn het namelijk vaker te doen en wordt daar wel eens op gewezen. Geen idee of ik vaker dan gemiddeld terugkijk op mijn jongere jaren, maar ben er toch eens over na gaan denken…

Waarom kijk ik zo graag terug op mijn jeugd? En eigenlijk kan ik maar één reden bedenken: het was toen allemaal zo simpel. Nergens zag ik kwaad in, (bijna) alles was leuk. Zorgen? Natuurlijk maakte ik me wel eens ergens zorgen om (van een slecht tentamen tot familieperikelen), maar nooit om dingen die ik in de hand had. Altijd dingen die ik niet kon oplossen naar mijn idee en waar ik me dan ook niet mee bezig hield.

Mijn leven was duidelijk, alles was afgekaderd. Wel spelen in de speeltuin achter, maar alleen naar de overkant (de grote speeltuin) als je met je grote broer bent. En later: elke zaterdag om 03.00 uur thuis en altijd met minimaal twee mensen fietsen. Er waren regels en daar hield je je aan en zelf had je eigenlijk weinig voor het zeggen.   Lees verder…