Echte herinneringen of…?

Bij jeugdherinneringen vraag ik me soms af of het echt herinneringen zijn. Of ken ik de verhalen van de foto’s en van wat mijn ouders hebben verteld?

Hetzelfde geldt voor de herinneringen aan mijn opa. Vandaag alweer 25 jaar geleden overleed hij. Ik was zeven jaar, maar weet me nog zoveel te herinneren. En dan met name de week van zijn dood.

Opa kreeg een hartinfarct en werd met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Hij knapte wonderbaarlijk op en al snel werd er gesproken over naar huis gaan. Ik zou met mijn ouders op vrijdagmiddag langs gaan, maar omdat ik elke keer volhield dat opa dood zou gaan, namen ze me toch al eerder mee naar het ziekenhuis. Die woensdagavond was de laatste keer dat ik opa levend zag. Op vrijdagmorgen zakte hij in elkaar en overleed.   Lees verder…

Kijk maar onder de staart van Nero

Huh, wat? Je zult ongetwijfeld hebben gedacht ‘Waar slaat die blogtitel op?’. En begrijpelijk. Alleen mijn ouders, oma en broer zullen dit snappen. Want dit was een uitdrukking van opa Teus. Dit zei hij altijd als je vroeg hoe laat het was. En Nero, dat was de herdershond waar hij zo dol op was.

1989, eind januari: opa krijgt een hartinfarct en wordt met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Huilend snik ik tegen mijn ouders dat opa doodgaat. Ze stellen me gerust, opa heeft het overleefd en wordt weer de oude. En dat lijkt er ook op, en nog even en hij mag weer uit het ziekenhuis. Toch ben ik er niet op gerust, ik wil per se mee naar het ziekenhuis. Mijn ouders laten het toe en op woensdagavond zit ik aan bed bij een vrolijke opa. Op maandag mag hij weer naar huis. Tot die bewuste vrijdag…   Lees verder…