Lieve Agaat

Precies een jaar geleden zat ik met een knoop in mijn maag op het werk. Een knoop omdat jij, mijn lieve vriendinnetje, op dat moment een levensgevaarlijke operatie onderging. Ik was bang, enorm bang, dat het mis zou gaan.

Nog nooit was iets naars zo dichtbij gekomen. Nog nooit had ik iemand ontmoet die zo’n ingewikkeld hoofd had, met de daarbij behorende problemen. De avond daarvoor greep het me om de keel en uit het niets zat ik als een klein kind te snikken op de bank.

Toen S. belde dat de operatie goed was gegaan, viel er letterlijk een last van mijn schouders. Je was er nog, je was niet dood. Er was niet vitaals geraakt. Al snel kreeg ik een eerste bericht van je: een foto van een joekel van een jaap. En wat was ik trots op jouw dapperheid.

De dagen erna kwam er naast trots ook een nieuwe angst bij: zou ik ‘mijn Agaat’ nog terugkrijgen? De vrolijke spring-in-het-veld die communicatief zo sterk was. Nu had ik een vriendinnetje die plots Zuid-Afrikaans leek te praten, waarvan ik alle blogs en whatsappjes moest vertalen.

Een vriendinnetje die om niets boos en opstandig werd. Die af en toe net een drammende dreumes leek. Een vriendinnetje die vergat dat ik haar had gebeld… En hoewel ik het je niet kwalijk nam, deed het wel heel veel pijn. Waar was die lieve Agaat die mij zo dierbaar was geworden?   Lees verder…

Open brief aan de media

Ik ben graag op de hoogte van wat er speelt in de wereld en heb in 2012 alle struisvogels uit mijn hoofd gegooid. Toch heb ik met één ding een probleem: de berichtgeving omtrent de economie. Wat dat betreft wil ik graag lekker semi-struisvogelen.

Als het aan mij zou liggen zou Mark Rutte er een nieuwe wet door mogen drukken. Eentje die er voor zorgt dat media een verbod krijgen op de woorden ‘slechte’ en ‘economie’ en alles wat er mee samenhangt.

Na vier jaar slechte berichtgeving weet iedereen nu wel dat het slecht gaat. Dat de huizenprijzen dalen, dat de pensioenen er slecht voor staan, dat de banken de rente hoog houden en dat de werkloosheid stijgt.   Lees verder…

Een spreekwoordelijke veer in mijn kont

Lieve beste brave Laura. Hiermee een open brief aan je, want ik vind bepaalde karaktertrekjes van je beslist blogwaardig. We kennen elkaar dan nog wel niet heel persoonlijk, maar ik heb aan de hand van onze websites-samenwerking al een donders goed beeld van je.

Hoewel je natuurlijk nooit iemand door en door kent, springt er altijd spontaan een glimlach op mijn gelaat als ik weer eens een Direct Message via Twitter van je krijg. Met vragen waarop ik zelfs – soms wel, soms niet – een antwoord kan geven. Onze gesprekken lopen meestal gesmeerd en we voelen elkaar haarfijn aan. En ik ben ook blij dat je weer blogt, al was het alleen maar om je een veer in je reet te stoppen, waarvan laatstgenoemde heus prachtig genoeg is. Al vind je dan dat je continu moet lijnen.   Lees verder…

Lieve Casper

Hoewel je sterfdatum eigenlijk 6 februari 2007 is, is voor mij 12 februari 2007 nog altijd de dag dat ik mijn grote neef verloor. Dat was de dag dat ik hoorde dat jij uit het leven was gestapt.

Ik had nooit verwacht dat het me zo zou raken, dat ik er nog zoveel mee bezig zou zijn als ik toch nog stiekem regelmatig ben. Ik had je immers al zolang niet gezien, ik was immers al zolang niet meer dat kleine, speciale nichtje. Je moeder heeft wel eens gezegd: “Laura, dat komt omdat je het nooit afgesloten hebt, omdat je nooit met hem hebt kunnen praten.” Ik geef niet graag andere mensen gelijk, maar in dit geval kan ik niet anders.

Ik moet een jaar of 12 geweest zijn, toen mijn moeder zei dat ze met me wilde praten. Ik dacht dat het over mijn kleine neefje Nick ging, die die week koortsstuipen had gehad. Ze trok me op schoot, en als dat op die leeftijd gebeurt, dan moet het wel ernstig zijn, toch? Ze vertelde me dat het niet om Nick ging, maar om jou. Het ging niet goed met je en dus ging je een tijdje naar een pleeggezin in Amsterdam. Ik heb gehuild, veel gehuild. Als mijn herinneringen nog kloppen althans. Mijn moeder vertelt me namelijk wel eens dat dingen die ik op mijn blog zet niet stroken met de werkelijkheid. Misschien was het wel een soort van kostschool.   Lees verder…