Parijs, de stad van de liefde

‘Leuk, al die blogposts, maar hoe zit het nu met de romantiek?’, hoor ik je denken. Want ja, Parijs is natuurlijk de stad de l’amour. True! En natuurlijk merk je dat als je daar bent, al heb ik niet het schoolvoorbeeld van een romantische man…

Ferry had donderdag een mailwisseling met zijn baas. En toen zijn baas hoorde dat Ferry naar Parijs ging, typte hij: “Ga je haar eindelijk vragen? Dat werd tijd…” Ik gaf zijn baas gelijk, maar ik weet ook dat Ferry niets met trouwen heeft. Dus nee, dat zou niet gebeuren. Maar een beetje klefheid, een beetje romantiek, dat zou er ongetwijfeld wel zijn.   Lees verder…

Slenteren in Montmartre

Ooit woonde hier schilders en kunstenaars, Picasso en Apollinaire bijvoorbeeld. Inmiddels is het meer een toeristenwijk, maar de kunstenaars zijn er nog steeds te vinden. Welkom in Montmartre!

In de drukke straatjes, net achter de Sacré Coeur, word je om de vijf meter aangesproken door een tekenaar. Ze willen je snel en mooi vastleggen in Montmartre. Vast tegen een geweldig hoge prijs, dus wij zijn doorgelopen. Keer op keer, op keer… Terwijl we langs tientallen crêpe-kraampjes kwamen en langs hét plein waar alle kunstenaars samen komen, Eerlijk is eerlijk, er zitten mooie schilderijen bij. Kijk alleen niet naar de prijzen, dan schrik je!

Na een half uur tussen de massa als braven schapen de kudde te hebben gevolgd zijn we lukraak een straatje in gedoken.   Lees verder…

Hordes mensen bij de Sacré Coeur

Na zaterdagavond bij metrostation Port Maillot in de buurt te hebben gegeten en daarna doodmoe in slaap te zijn gevallen, konden we zondag met moeite uit dat zalige bed komen. Pas om 11.15 uur gingen we dan ook op pad, naar Montmarte en de Sacré Coeur.

Als drommen kwamen we uit de metro. Allemaal dat ene straatje naar boven, richting de prachtige basiliek. De basiliek die overigens verborgen ging in een flinke laag mist. Maar goed dat we de Eiffeltoren gisteren hadden bezocht… Maar mooi was hij wel, al zagen we de top niet!

Wel vervelend waren de mannetjes die voor de basiliek stonden. Ze probeerden je een touwtje aan te smeren. Denk dat je dan moest betalen als ze eenmaal om je pols zitten. En het zou me niets verbazen als ze tegelijkertijd je zakken rolden. Hard doorlopen dus! Ook al blijven ze zeggen dat je zo mooi bent. Ga weg engerds!   Lees verder…

Witte chocolade met een bijsmaakje

Vanaf Les Invalides liepen we door richting Montparnasse. Onderweg stuitten we op een schattig chocoladewinkeltje. “Zullen we…?” Ja, ondanks de prijzen moest en zouden we hier onszelf op iets lekkers trakteren.

De winkeljuffrouw was nog een klant aan het helpen, terwijl ik alles in me opnam. Hier moest ik foto’s maken. Ferry vond dat ik dat wel even netjes moest vragen. Oké, misschien heeft hij gelijk. Gelukkig kreeg ik een ‘oui’ als antwoord. Ik wilde de dame niet teveel afschrikken met mijn mega-flitser, dus dan maar roeien met de riemen die je hebt. Hoge ISO-waarde dus. Maar zo kon ik in elk geval de sfeer van het zaakje vastleggen.

En dan ben je aan de buurt en mag je kiezen. En alles ziet er zo geweldig uit! Voor mij was de keuze echter simpel; witte chocoladeflikken! Ferry koos uiteindelijk voor ouderwetse amandeldragees. En toen waren we bijna € 15,- armer (ja, en dat voor twee ons).   Lees verder…

€ 9,- voor Napoleon

Oorspronkelijk was het een hotel voor gewonde militairen, nu is het een van dé bezienswaardigheden van Parijs. Les Invalides, zo indrukwekkend omdat dit de laatste rustplaats is van Napoleon Bonaparte.

En dat wilden we zien. Dus kochten we een kaartje á € 9,-, waarmee we alles konden bekijken. Niet alleen de crypte waar Napoleon ligt (of ooit lag, er is vast niets meer van over), maar ook het legermuseum. Maar eerlijk is eerlijk, we zijn gaan museumfanaten en het leger heb ik weinig mee. Het ging dus alleen om Napoleon.

En ik had nog een wens: met statief de koepel fotograferen. Helaas werd die wens meteen de grond ingeboord door een bewaker die mij vertelde dat statieven verboden waren. Wat?   Lees verder…