Mijn eerste puppycursus

Zaterdag had ik de eerste les van mijn puppycursus. En jeminee, ik moet er nu nog van bijkomen.

Als hond – ja, voor wie het niet doorhad, Boaz typt weer eens een blog in plaats van Laura – heb je eigenlijk weinig te zeggen over de invulling van je leven. Als je honger hebt, heb je pech. De baas beslist wanneer je mag eten. Ook loslopen mag alleen als de baas mijn riem los maakt. En als de beider bazen bedenken dat puppycursus een goed idee is dan moet ik dus gewoon.

Oh en niet omdat ik daar veel ga leren hoor. Want al tijdens de eerste theorieles – toen ik nog zalig thuis aan het slapen was – werd de baasjes medegedeeld dat de puppy’s weinig leren op de cursus. Te druk, te veel afleiding. Nee, de baasjes worden er opgevoed en wij zijn er als assistent. Zeg maar.

En dus ging ik vanmorgen mee als assistent. Mij verheugend op slechts één ding: andere hondjes. En het bleek een waar hondenparadijs. Zo’n 15 puppy’s. Van herder (ik ben fan!) tot Franse bulldog, van labradoodle tot doberman pincher. Van kleine dweiltjes waar ik de naam niet van weet tot rottweiler. Ik vond ze bijna allemaal even leuk en wilde zo graag naar ze toe dat ik mezelf bijna ophing. De instructrice was ook nog eens te laat dus ik kon lekker lang klieren.   Lees verder…