De trein-trienen

“Hij heeft vertraging denk ik”, we horen drie dames druk zuchten. “Halen we het nu wel?”, vraagt de een terwijl de ander zenuwachtig op haar horloge staart.

Een tafereel dat Wendy, mijn newborn treinmaatje, en ik elke werkdag aanschouwen. Na ja, op dagen dat de trein minimaal drie seconden vertraging heeft. Drie dames van middelbare leeftijd – thank god dat mijn moeder niet op hen lijkt – die heel bang zijn dat ze hun overstap op Amsterdam Centraal missen en ze de aardappels niet op tijd kunnen opzetten. Tja, na een lange werkdag wil je ook niet opgescheept zitten met een boze echtgenoot.   Lees verder…

Het begint te kriebelen

“Lorilei is helemaal top om te eten. ‘s Avonds altijd live muziek en een mooie plek aan het water.” Collega M. ging ons voor en geeft me vast wat tips voor onze komende vakantie.

Echt vakantieplannen hadden we lange tijd niet. Ja, we wisten wat we wilden en wat niet: geen verre, dure reis. In september op vakantie. Voor Ferry’s rooster moesten we dit in november al inplannen en dus prikten we drie weken. In die drie weken zouden we anderhalf tot twee weken weg gaan. We zouden niet meer geld uitgeven (incl. zakgeld) dan ons vakantiegeld. Want het huis moet ook geschilderd worden dit jaar en dat kost je een rib twee ribben uit je lijf.   Lees verder…

Van Portugal tot Praag

Zat je nog steeds te wachten op Portugal-foto’s en blogs? Vergeet het maar!

Tijdens onze vakantie werd mijn blog uit de ether gehaald, door fijne Russische maleware. Na terugkomst kon ik daar dus direct mee aan de gang en de lust om te bloggen was me ontnomen. En bloggen met terugwerkende kracht werkt bij mij simpelweg niet.

Om de foto’s hoefde ik het ook niet te doen: ik gaf mezelf onbewust vrij tijdens de vakantie. Mijn drang om mijn camera te pakken was weg, foetsie. Ik zag geen ‘beelden’ als ik over straat liep. Ik bewerkte na afloop een paar portretten van Ferry en mij en een bootje voor aan de muur. De rest moet nog volgen…   Lees verder…

Een baan om jaloers op te zijn?

Daar lig ik dan, alleen op mijn hotelkamer in Reykjavik. Met aan mijn voeteneinde mijn oranje koffer die al twee jaar trouwe dienst doet. En naast me een nieuw notitieblokje dat ik bij elke reis aanschaf. Het droombeeld van veel mensen.

Vogezen, Israël, Malta, Cyprus, Finland, Zweden, Suriname, Thailand, Cambodja en nu IJsland. Allen bestemmingen die ik door mijn werk mocht ontdekken. De koffer is overal meegeweest, van hotel naar hotel, want meestal blijf je niet langer dan één nacht op dezelfde plek. Op die momenten leef je echt uit je koffer. Een soort mini-Floortje Dessing. Alleen dan zonder Chris Zegers aan je zij.

Maar ook zonder hem voel ik me gezegend. Wie kan er nu zeggen dat ze door haar baas heeft leren skiën? Dat ze in de Dode Zee heeft gedreven en met dolfijnen heeft gezwommen in Eilat? Of een overtocht per watervliegtuig i.p.v. per pont heeft gemaakt van Malta naar Gozo? Wie kan nu, uit eigen ervaring, zeggen dat beren spotten in Finland echt te cool is? Of dat ze voor haar werk met partner naar Zweden kon en dat als vakantie voelde? Wie kan er zeggen de jungle van Suriname vanuit een hangmat gade te hebben geslagen? En tussen de piranha’s te hebben gezwommen?   Lees verder…