De galajurk die ik niet weg kan gooien

Al 14 jaar hangt hij in de kast: de galajurk die vriendinnetje Mirjam voor mij maakte. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om hem weg te doen, ook al zal ik hem nooit meer aantrekken…

Ik was 18 toen mijn allereerste langer-dan-4-weken-vriendje M. het uitmaakte. Ik bleef met een gebroken hart achter. In die tijd dacht ik nog dat als je langer dan een half jaar samen was, het voor eeuwig zou zijn. Na een jaar en zestien dagen maakte hij het echter uit… Nog geen half jaar later liep ik in de armen van B.

B. was alles wat M. niet was. M. was iemand voor wie ik altijd moest vechten, iemand waar ik tegen op keek en die niets in mijn ogen fout kon doen. Ik deed letterlijk alles voor hem. Dat ik hem daarmee juist van mij aftrapte, zag ik niet. Dat leerde B. mij onbewust bleek later…

B. en ik kenden elkaar nog maar kort toen hij mij meevroeg naar het kerstgala van… Ja, van wat eigenlijk? Volgens mij was het van de sjieke school van zijn beste vriend K. Dresscode: iets met chique & black tie. Ik keek in mijn kast en werd direct droevig.

Vriendin Mirjam – die ik kende via mijn van-korte-duur-vriendje voor M. en ook nog kort na M, lang leve rebounds – bood een oplossing. Zij kon, en volgens mij deed ze ook een opleiding in die richting, voor mij wel een galajurk maken. Goed plan! Dacht ik… Want het was nog best een gestress: stof, model, deadlines. Ik wilde natuurlijk wel goed voor de dag komen bij die sjieke bedoening. Mirjam flikte het hem: ik had een geweldige jurk, met een lage rug waar je u tegen mocht zeggen en een split letterlijk tot aan mijn heup. Maar hey, ik was toen ook zo smal en licht dat een windvlaag me op kon tillen.   Lees verder…

Facebook anno 2017

Ik kocht het boek 642 things to write about niet alleen om te recenseren voor Like & Love (it!). Ik wilde ook echt meer inspiratie. Voor mijn blog. Want ik merk dat het regelmatig bloggen mij stiekem toch wel voldoening en bovenal energie geeft.

De recensie voor Like & Love (it!) is al even verschenen, maar tijd om er wat mee te doen op mijn blog had ik nog niet. Gisteravond opende ik het boek op een willekeurige pagina, en stuitte op deze schrijfopdracht:

Write Facebook-updates for the year 2017

2017: drie jaar vanaf hier. Waar zal ik dan staan? Mijn hoofd bleef angstvallend leeg. Ik ben tevreden met mezelf op dit moment, met mijn en ons leven, met mijn werk (ondanks de drukte). Ik heb geleerd dat vooruit denken best prima is, maar ook teleurstellingen kan opleveren. Het leven loopt namelijk altijd anders dan je gepland hebt. Ik weiger daarom te bedenken waar ik over die jaar sta.   Lees verder…