BMX-chick Laura

Hoewel ik mezelf echt als a-sportief op deze blog neerzet en dat stiekem ook wel ben, was dat vroeger wel anders. Sport, daar draaide het juist in ons gezin allemaal om. Zowel Patrick als ik deden namelijk fanatiek aan fietscross.

Even voor de duidelijkheid: verwar fanatiek niet met goed zijn, want dat waren we niet. We waren niet eens middenmoters. Ik was een angsthaas en sloot dus meestal de rij. Ik blijf nog steeds roepen dat dat netjes naar de adverteerders van onze clubkleding toe was. Zo hadden de omstanders tenminste de tijd om de advertenties ook te bekijken. En kon ik minder hard vallen…

Oké, geen topsporters dus. Maar we trainden in het begin wel drie keer per week, en later twee keer per week (trainingsdagen wijzigden) én op zondag hadden we vaak een wedstrijd. Soms waren we een heel weekend weg, omdat de wedstrijd ver weg was. Dan gingen we samen met de familie W. (die tot op de dag van vandaag de beste vrienden van mijn ouders zijn) kamperen. Met de vouwwagen en twee tentjes gingen we dan op pad.

Warme herinneringen koester ik aan die tijd – ik werd lid in 1985 en stopte in 1999. En sommige herinneringen springen eruit.   Lees verder…