Heimwee door GTST

Toen Nina en Maxime vorige week in Goede tijden, slechte tijden voet op Surinaamse bodem zetten, zei ik meteen tegen Ferry dat het gesponsord was. Toen wist ik nog niet dat het gesponsord was door de organisaties die mij vorig jaar de persreis aanboden.

Vorig jaar februari vertrok ik naar Suriname. Het land stal mijn hart. Het was verrassend, want – zoals ik vandaag op de Vakantiebeurs nog zei tegen een van de organisatoren – er is weinig te vinden over het binnenland, dus je weet ook niet wat je kunt verwachten. Ik werd verliefd op Awarradam en sloot gids Nootje in mijn hart.   Lees verder…

De kers op de Suriname-taart

Heb ik jullie met 1001 blogs over Suriname lopen vervelen/jaloers gemaakt (streep door wat niet van toepassing), vergeet ik gewoon te vertellen over het geweldige toetje. De kers op de taart. Of de uitsmijter. Net wat je het lekkerst vindt. Zondag 14 januari stapten wij als VIP’s het vliegtuig in naar Nederland en maakten negen (in dit geval veels te korte) uren gebruik van de business class.

Op de heenweg, precies een week eerder, werden we op Schiphol opgewacht door een steward. Geen gewone procedure, maar omdat er vanuit de organisatie in Nederland niemand meeging, was dit de manier van kennismaken met de groep. De steward leidde ons mee naar de business lounge voor een ontbijt. Bij mede-reisgenoot F. kwam daar de hoop dat we misschien ook wel business class zouden vliegen. “Kijk nu hoe vrolijk hij naar ons kijkt, hij gaat ons vast goed nieuws vertellen…”   Lees verder…

One night @ Paramaribo

Weet je nog… het effect dat Stockholm op me had na vier dagen rondreis door rustig Zweden? Dat effect had Paramaribo ook op me. Na vier dagen jungle, zonder beschaafde wereld. Maar 12 uur en 6 pina colada later moest ik concluderen dat Paramaribo eigenlijk best fijn is.

Ik moet eerlijk toegeven: we hebben te weinig van Paramaribo meegekregen. Vrijdagmiddag kregen we een citytour. Op het heetst van de dag, dus niet echt productief. Toch zagen we Fort Zeelandia, het Onafhankelijkheidsplein en de Palmentuin. En natuurlijk de door UNESCO op de Werelderfgoedlijst geplaatste binnenstad. Met alle monumentale panden. Echt leven ging Paramaribo echter pas ‘s avonds/nachts.   Lees verder…

Gooi die heupen los!

Als je op persreis gaat, zit er altijd iets in het programma waar niemand op zit te wachten. Zo moesten we ooit een übertoeristische kamelentocht doen in Israël, waar geen van ons allen over zou schrijven. Op deze persreis was het de zang- en dansavond met de lokalen bevolking, waarbij je ook mee zou moeten dansen.

Slechts één van ons wilde ook daadwerkelijk mee dansen. Zelf zag ik het totaal niet zitten. Ik heb het ritmegevoel van een… ja, van wat eigenlijk? Ik heb 0,0 (0f -10001) ritmegevoel en soepele heupen zijn al helemaal ver te zoeken. Zou hun dansen belachelijk maken en voor schut staan voor voor mij relatief onbekende reisgenoten. Ik ga mezelf toch niet voor lul zetten!   Lees verder…

Breekmoment in Suriname

Als je zo ver weg bent van thuis, je dagen helemaal gevuld zijn, je last hebt van vermoeidheid, je op pad bent met vreemden en het even niet mee zit, dan kan het zijn dat het allemaal even teveel wordt. En als emotioneel kippetje als ik, is het dan niet raar dat je even in janken uitbarst. Daar zat ik dan op de houten vloer van mijn lodge, met mijn rug tegen de muur. Dikke tranen over mijn wangen.

Ik weet het: ik ben een slechte eter. Ik lust weinig, ik kan bepaalde dingen niet hebben vanwege mijn darmen en die combi maakt dat ik – als een van de weinigen – altijd afval op vakantie. Persreizen zijn een ware test voor me, want ik mag niet zelf bepalen waar ik eet, en moet maar kijken wat er op mijn bord komt. En dan ga je weliswaar naar de bananenrepubliek, wat ik dan wel weer lust, maar ze serveren vooral dingen die ik niet lust. Weinig gegeten dus die week. Mijn reisgenoten vonden dat erg interessant en bovendien vermakelijk. En geloof me: ik kan best wat grapjes hebben, maar elke lunch was ik het ‘slachtoffer’…   Lees verder…