Teddyberen-vriendjes

“He mevrouw V.”, hoorde ik een mannenstem aan de andere kant van de lijn. Hoewel de stem bekend voorkwam, wist ik niet wie het was én het was al helemaal niet wie ik verwachtte. Ik keek op het scherm van mijn iPhone. Mijn moeders naam stond er toch echt.

Hij moet mijn verwarring hebben opgemerkt. “Met wie spreek ik?”, vroeg ik onzeker. Want stel je nu voor dat het iemand is die je eigenlijk zou moeten herkennen. “Je goede vriend van vroeger”, was het antwoord.  Het kwartje viel. Het was S. en mijn moeder stond naast hem in de supermarkt toen ik belde. “Neem jij maar op”, zei ze tegen hem toen ze zag dat ik belde.

Hoewel het een jaar of 16 geleden moet zijn dat S. en ik bevriend waren, zie ik hem nog regelmatig. Korte praatjes in de plaatselijke supermarkt, waar ik mijn boodschappen doe als ik naar de tandarts ga (ai, morgen weer). En ik vind het leuk. Ik vind het leuk om te horen hoe het gaat met de jongen met wie ik ooit zo close was.   Lees verder…