140 tekens genoeg?

Bloggen is dood, werd er niet zolang geleden op diverse websites geschreven. Sinds de opkomst van Twitter heerst de vraag of bloggen nog wel zo hip is. Ik vond het altijd flauwekul. Je kunt bloggen toch niet met Twitter of Facebook vergelijken?

Toch merk ook ik dat ik steeds minder ga bloggen. Komt het door mijn Twitter en Facebook gedrag? Omdat ik daar alles al in 140 tekens heb neergezet en het hier dan overbodig lijkt. Ik vertelde al aan 1.500 mensen dat gerechtigheid zege viert. De verzekering van mevrouw T, van de aanrijding in januari, betaalt mij namelijk smartengeld. Hoe vind je die?   Lees verder…

A trip back to memory lane

Hoewel ik, tot groot ongeloof van velen, met heel veel plezier in Almere woon, maakt mijn hart nog steeds een sprongetje zodra ik ‘t Gooi binnenrijdt. Dit is waar ik ben opgegroeid, dit is waar veel herinneringen tot leven komen. En dat kwamen ze vandaag weer even toen ik voor een fotoshoot naar Naarden-Vesting ging.

Ik groeide niet op in Naarden-Vesting, hoewel ik – zoals het grootste deel van de Gooische kakkers van mijn leeftijd – wel in Naarden werd geboren, in het Diaconesseziekenhuis. Ik groeide op in Huizen, op de grens met Blaricum. Maar het belangrijkste deel van mijn jeugd, het deel waar ik de meeste herinneringen aan heb, van mijn 15e tot mijn 20e, bracht ik voornamelijk door in Naarden en Bussum.

En laat ik daar nu net vandaag een fotoshoot hebben. Met Mariska, die mijn #twactie won. Ik had een beetje haar wensen geïnventariseerd en omdat ze met het openbaar vervoer moest komen (uit Groningen of all places), leek Naarden mij een geschikte plek. Naarden-Vesting wel te verstaan. En dan zou ik haar oppikken op station Naarden-Bussum. En daar begonnen de eerste herinneringen. Want terwijl ik de straat inreed, zag ik me weer als meisje van 17 achterop de fiets van M., mijn eerste vriendje, zitten. Die me trouw van zijn huis in Naarden naar het station bracht. Uiteindelijk liep het niet goed af met dit vriendje (dan zou Ferry Merry heten), maar de herinneringen blijven leuk. Na ja, sommige…   Lees verder…

Razende Twitter-reporters in Naarden

“Ramptoeristen!” werd er gisteren een aantal malen op Twitter gezet. Ja, we gingen naar een brand kijken. So what? Ferry uit beroepsmatige interesse en ik als ‘fotografe’. Brand en nacht blijft een geweldige combinatie. En eerlijk is eerlijk, uiteindelijk genoot heel Twitterland mee.

We gingen net naar bed toen de eerste melding binnenkwam van een binnenbrand in Naarden, op het industrieterrein. Eenmaal net op bed (22.45 uur) werden de meldingen steeds heftiger. “Wil je gaan kijken?”, vroeg ik Ferry. Ik ken hem nu eenmaal langer dan vandaag. En eerlijk is eerlijk, als hij dan ‘ja’ zegt, spring ik net zo hard in de auto. Met camera en al, op Ferry’s verzoek. Dus daar reden we om 23.00 uur op de snelweg. Ik had oom Bart al gesmst. Want bij grote branden in de regio coördineert hij alles vanuit de verbindingscommandowagen. Hij belde me direct op: “De brand slaat nu uit.” Ik bracht de boodschap over aan Ferry en merkte meteen dat het gas werd ingetrapt. Bijna 35, maar als het op brand aankomt…

Ik had verwacht dat t.p. (ter plaatse) alles afgesloten zou zijn, maar je kon nog verrassend dicht bij het pand komen. Ik klikte mijn lichtsterke lens (50 mm F1.8 voor de kenners) op mijn camera en begon foto’s te maken. Zoomen was niet mogelijk met deze lens, en de beperkte mogelijkheden qua licht, maar dat maakt je wel creatief. Elk nadeel…   Lees verder…

Een stukje DNA

Als @agaatt en ik elkaar tweeten (ja, dit gaat weer over Twitter) dan staat er standaard een hashtag (*) achter, #DNA. Nu een x-aantal maanden later vraag ik me af hoeveel van mijn 1.100 volgers ook daadwerkelijk denken dat we familie zijn. Dat zijn we namelijk niet. Sterker nog: we hebben elkaar nog nooit ontmoet.

Er is wel een link tussen Agaat en mij, of moet ik zeggen tussen Agaat en Ferry? Ze werken namelijk beiden voor dezelfde baas, Veiligheidsregio Flevoland. Nee, Agaat is geen (vaak half omgebouwde) brandweervrouw, maar ze is communicatieadviseur, persvoorlichter en ze doet in crisisbeheersing. Een mond vol is het niet?

Agaat trok direct mijn aandacht door haar geweldige doorzettingsvermogen. Na een nare periode van ziek zijn, vocht ze zich terug. Terug naar het werk, terug in het sociale leven. Waar een ander het niet meer zou zien zitten, maakte zij een grapje over haar lichaam. Geen gezeur, gewoon doorgaan. En dat mag ik. Al ben ik zelf een zeur en vind ik mezelf heel snel zielig.   Lees verder…

Komt een klein meisje bij de dokter

Vond je het verhaal van Sandra al aangrijpend? Sluit dan nu je browser (al heb ik liever dat je blijft lezen). Kanker is een aangrijpende ziekte, wie het ook treft. Maar als het een klein kind is, raakt het je vaak nog meer. En dat overkwam mij enkele weken geleden. Toen ik via Twitter op de weblog kwam van een angstige vader.

Emilie is geen baby meer, maar ook nog lang geen kleuter. Toch staat haar leven, en dat van haar ouders en broer, nu al op zijn kop. Emilie heeft kanker. Eind december trof dit bericht haar ouders als donderslag bij heldere hemel. De aarde stond te beven onder hun voeten. Vanaf dag 1 houdt vader Gaston een weblog bij, Komt een klein meisje bij de dokter.   Lees verder…